κάπως έτσι γίνονται οι πόλεμοι

Α: - Πιστεύω στη Χιονάτη και στους εφτά νάνους!
Β: - Εγώ πιστεύω στα τρία γουρουνάκια!
Α: - Κάνεις λάθος! η δική μου πίστη είναι η σωστή.
Β: - Εσύ κάνεις λάθος! στα τρία γουρουνάκια πρέπει να πιστέψεις!
Α: - Μα τι λες τώρα; είναι δυνατόν τα τρία γουρουνάκια να αντιπροσωπεύουν την αλήθεια;
Β: - Σιγά μη την αντιπροσωπεύει η Χιονάτη με τους νάνους της! πφφφ
Α: - Πρόσεξε πώς μιλάς για τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους!
Β: - Κι εσύ μη μου θίγεις τα τρία γουρουνάκια!
Α: - Σου θίξαμε τα τρία γουρουνάκια σου μωρό μου;
Β: - Ποιον είπες μωρό ρε μαλάκα;
Α: - Εσένα μπέμπη!
Β: - Χρμφφφ... μπέμπη, ε; Τώρα θα σου δείξω εγώ! Φάτη!
Α: - Ποιον βαράς ρε μόμολο; Να και μια από μένα!
Β: - Θα σε βάλω κάτω να σε γαμήσω ρε!
Α: - Ποιος; Εσύ; Ας γελάσω... χαχαχα!
Β: - Γελάς, ε; Γέλα, αλλά θα σου βγει ξυνό το γέλιο.
Α: - Γελάω ρε! Γελάω με τις ασυναρτησίες σου.
Β: - Θα γελάσω κι εγώ, αφού πρώτα σου φάω το καρύδι! χρμφφφ...
Α: - ΑΟΥΟΥΟΥ!!! Βοήθεια! με σκοτώνει!
Β: - Χαχαχα! βοήθεια, ε; Φωνάζει τη μαμά του ο μπέμπης;
Α: - Τώρα με λες εσύ μπέμπη, ετσι;
Β: - Ετσι και χειρότερα, αφού είσαι μωρό.
Α: - Μωρό να πεις τη μάνα σου!
Β: - Πιάνεις τη μάνα μου στο στόμα σου ηλίθιε;
Α: - Και τη γιαγιά σου θα πιάσω άμα γουστάρω!
Β: - Ακου τι λέει ο βλάχος! Θα σε λιανίσω, με τα κρεμμυδάκια θα σε κάνω!
Α: - Κι εγώ θα το πω στο θείο μου τον αστυνόμο να μάθεις.
Β: - Μπα; Εχουμε και θείο αστυνόμο; Εμένα ο θείος μου είναι βουλευτής!
Α: - Σιγά μην είναι και υπουργός!
Β: - Μπορεί και να γίνει, πού ξέρεις;
Α: - Λαμόγιο είναι και δεν ξαναβγαίνει, μη ψήνεσαι.
Β: - Αμ θα βγει...
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Θα σε φάω ρεεεεε!!!!
Β: - Φάε με αν μπορείς!
Α: - ΧΧΧΡΡΡΡΜΜΜΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ (βγάζει σουγιά)
Β: - Το χοντραίνεις το πράγμα... (βγάζει πιστόλι)
Α: - Και πού 'σαι ακόμα... (βγάζει χειροβομβίδα)
Β: - Δεν είδες τίποτα... (βγάζει εκρηκτικά)

Μ Π Α Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ

Μ Π Ο Υ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ

Post 100 ~ το τέλος των ιδεολογιών και η αρχή των ατομικών Αρχών

Η πρώτη εκατοντάδα των posts είναι γεγονός και εορτάζεται με πανηγυρικό τρόπο, με την κατάθεση σκέψεων περί της έναρξης μιας εποχής όπου η σημασία της ατομικότητας λαβαίνει δεσπόζουσα θέση στο παγκόσμιο περιβάλλον της ανθρωπότητας.

Η μοναδικότητα του ανθρώπου αναδεικνύεται ως αξία σημαντικότερη εκείνης της ομαδικότητας, η οποία μπορεί να προκύπτει ανά πάσα στιγμή, αναλόγως της στιγμιαίας ταύτισης μερικών -πολλών ή λιγότερων- μοναδικών εκφράσεων.

Η ανθρώπινη σκέψη ελευθερώνεται από τα δεσμά κοινωνικών ομάδων, από εξουσιαστές και αντιεξουσιαστές, από συλλόγους στατικούς, από ιδεολογίες και ιδεολογήματα. Εχει πλέον δικαίωμα να διαλέγει κάθε φορά αυτό που την εκφράζει πληρέστερα, έχει τη δυνατότητα να εκφραστεί με τον τρόπο που επιθυμεί, χωρίς να ενδιαφέρεται αν και πόσο θα εισακουστεί, και το αν θα ηγηθεί ή θα πατώσει είναι επίσης κάτι τι στιγμιαίο.

Η ανθρώπινη σκέψη, ως συνονθύλευμα παλαιότερα διατυπωμένων σκέψεων ή ως αχταρμάς ιδεολογημάτων, αναλαμβάνει ρόλο αρχειοθέτη για τον εαυτό της και δημιουργεί το δικό της ατομικό τρόπο έκφρασης και συμπεριφοράς, βασισμένο πλέον όχι τόσο σε ιδεολογικό υπόβαθρο όσο στις βασικές Αξίες του Ανθρώπου.

Ενα βήμα προς την εξαφάνιση των αντιφάσεων είναι η εξέλιξη αυτή, όπου δεν απαιτείται "στέγαση" από ιδεολογίες ή/και κομματικούς μηχανισμούς, κλπ κλπ, σε Αρχές όπως η Δικαιοσύνη, η Αγάπη, το Ηθος, η Καλοσύνη, η Αλληλλεγγύη, ο Ανθρωπισμός, η Ισότητα, η Αδελφότητα, η Ελευθερία (οι τρεις τελευταίες εκκρεμούν από τη Γαλλική Επανάσταση) και άλλες ανθρωπιστικές Αξίες, οι οποίες ωφελούν το είδος μας.

η φίλη μου η Χαριτίνη ξαναχτυπά

Χτες το βράδυ, πέρασε η Χαριτίνη να αποχαιρετήσει τα παιδιά που ετοιμαζόντουσαν να φύγουν προς τους τόπους διαμονής τους. Είχε φέρει και δωράκια: βιβλιαράκια χριστιανικά από το μπαζάρ της ενορίας μας.

Οταν τα παιδιά ήταν μικρά και της Χαριτίνης οι σκέψεις δεν είχαν ξεφύγει ακόμα προς άγνωστη κατεύθυνση, κάθε της επίσκεψη στο σπίτι μας ήταν πηγή χαράς. Τώρα όμως, τα τελευταία 2-3 χρόνια για την ακρίβεια, ανατριχιάζουμε στην ιδέα και μόνο να μας επισκεφτεί. Οχι για τίποτε άλλο, αλλά για τη λογοδιάρροια που αναπτύσσει επιθυμώντας διακαώς να μας φέρει οικογενειακώς στον "ίσιο δρόμο".

Τα παιδιά τη γλίτωσαν -ετοίμαζαν βαλίτσες- και τη νύφη την πλήρωσε η αφεντιά μου. Ολο το σκηνικό στήθηκε στην εξώπορτα, μεταξύ ασσανσέρ και σκάλας, όπου μου διηγήθηκε έντρομη και με ψιθυριστή φωνή τί ετοιμάζουν οι εχθροί του γένους των ελλήνων:

«Καληνύχτα Χαριτινάκι μου, Χριστός Ανέστη», της είπα σεβόμενη τις πεποιθήσεις της κι εκείνη δεν άργησε να αδράξει την ευκαιρία. Φτου! να μην έσωνα να ευχηθώ.

«Αληθώς ο Κύριος», απάντησε η Χαριτίνη και ετοιμάστηκε να κατέβει από τις σκάλες αλλά το ξανασκέφτηκε και «άκου να σου πω», συνέχισε με συνωμοτικό ύφος, «έχεις μιλήσει στα παιδιά για τους κινδύνους που διατρέχουν;»

«Ποιούς κινδύνους ακριβώς; Είναι κοτζάμ άντρες, δεν είναι πλέον παιδιά πάνω από τα είκοσι!»

«Είναι η ηλικία που κινδυνεύουν πολύ, πρόσεχέ τα, όλοι συνωμοτούν εναντίον μας, έχεις ακούσει για σαϊεντολόγους, θα μας πάρουν τη θρησκεία μας, τη γλώσσα μας, τα ιερά και τα όσιά μας» είπε με μιαν ανάσα κοιτάζοντάς με με δακρυσμένα μάτια.

Τα δικά μου μάτια, δυστυχώς, θέλουν πολύ όχι μόνο να δακρύσουν αλλά να πλημμυρίσουν στα δάκρια και δεν το καταφέρνουν, έτσι, ζήλεψα προς στιγμή την ευκολία που έχουν τα μάτια της φίλης μου να υγραίνονται για ψύλλου πήδημα, και «διάβασες το βιβλίο που σου χάρισα;» τη ρώτησα.

«Ποιο; αυτό για τον αρχιεπίσκοπό μας; το διαβάζω»

«Ναι, πώς σου φαίνεται;»

«Εεεε... είναι πολύ εμπαθής ο συγγραφέας...»

«Ασε τους χαρακτηρισμούς και τα σχόλια του συγγραφέα, τα γεγονότα, αυτά που έκανε ο Χριστόδουλος, ψέμματα είναι; Ολα τα στοιχεία τα είδες;»

«Τα είδα... αλλά, να σου πω ένα μυστικό.. όλα αυτά χρειάζονται γιατί η εκκλησία μας βάλλεται από παντού.. από αμερικάνους, από σαϊεντολόγους, από σατανιστές, εδώ θέλουν να φέρουν τα πάνω κάτω οι δωδεκαθεϊστές.. δεν είδες τι έγινε με την Ακρόπολη... θα μας φέρουν το μεσαίωνα με τη παγκοσμιοποίηση...» ανακάτευε τουρλού τουρλού διάφορες λέξεις μιλώντας ακατάσχετα.

«Δεν πιστεύω λέξη! ποιος σου τα λέει αυτά βρε παιδί μου;» της απάντησα μήπως τη συνεφέρω.

«Ο πνευματικός μου! είναι πολύ ενημερωμένος, διαβάζει τα πάντα, μπαίνει και στο ιντερνέτ και βλέπει τι γίνεται...»

«Ε, τόσο καιρό δε σου έχω πει να έρθεις μια μέρα να δεις κι εσύ; κι άμα δεν θέλεις ίντερνετ, πάρε έναν υπολογιστή επιτέλους να γράφεις!»

«Απαπαπαπαπα! κι εσύ, να μη μπαίνεις εκεί πέρα! χαλάς το πνεύμα σου με όσα γράφονται και κυκλοφορούν» με κοίταξε έντρομη αυτή τη φορά, και κατάλαβα ότι δεν χωράει συζήτηση, η φίλη μου είναι χαμένη για χαμένη.

----------------
ΣΗΜ. Η ιστορία είναι αληθινή, μόνο που η φίλη μου έχει άλλο όνομα.

περίπατος στον ιστοχώρο

Την όρεξη για περίπατο τη βρήκα -πού αλλού;- στο Δρόμο! Πώς βρέθηκα εκεί πέρα, ούτε που θυμάμαι... πέρασαν και δυο μέρες περίπου. Ξεκίνησα λοιπόν από το ποστ του dimosd με τίτλο το δίκτυο κάνει οικείο ο,τι βόλευε νάναι ονειρικό (ο τίτλος είναι.. τα μισά λεφτά!) και συνέχισα την πορεία μου για νέα μέρη.

Κατόπιν, έπεσα (μέσω buzz) στο ποστ του BIG CITY LIFE με τίτλο Ο κύκλος των χαμένων μαθητών και τον ευχαριστώ για την ενδιαφέρουσα συνέχεια του περιπάτου.

Ακολουθώντας τα ίχνη, βρήκα στο μαθητικό περιοδικό Scooligans ένα Μάθημα λογοκρισίας και κατόπιν, πήγα στο YouTube και είδα το λογοκριμένο βιντεάκι O kyklos twn xamenwn mathitwn. Υποθέτω ότι αν είχαν φτιάξει τα παιδιά ένα "προσκυνητικό" βίντεο, θα ήταν "μέσα" στα πράγματα. Χαίρομαι (και τα συγχαίρω) που αρνήθηκαν να υποκύψουν στην υποκρισία -διαιωνίζοντάς τη.

Ο περίπατος ολοκληρώθηκε με το απλό και εύκολα κατανοητό κείμενο του Νίκου Γράψα με τίτλο Συγνώμη για το μάθημα, όπου αναφέρονται πράγματα απλά, πράγματα που γνωρίζουμε από γεννησιμιού μας, πράγματα που ζούμε καθημερινά, πράγματα με τα οποία συνδιαλεγόμαστε διαρκώς. Το γιατί θέλουμε να τα αγνοούμε -και να τους εναντιωνόμαστε κιόλας!-, είναι αλλουνού παπά βαγγέλιο, που λέει κι η παροιμία.

Πασχαλινές ευχές από ένα τούρκο συνάδελφο

Ελαβα αυτό το e-mail και πολύ θα ήθελα να ευχηθώ με τη σειρά μου ΚΑΛΟ ΡΑΜΑΖΑΝΙ στον συνάδελφο, αλλά δεν γνωρίζω την ακριβή ημερομηνία. Θα φροντίσω να τη μάθω όμως ώστε να ευχηθώ εγκαίρως.


ISTANBUL-TURKIYE 08.04.2007


KALO PASXA XRONIA
                    ME TIMI
MEHMET ALI EREN
POLITIKOS MIXANIKOS

WEB SITE: www.erenexport.com


Επισκέφτηκα τη σελίδα του και είδα ότι εμπορεύεται διάφορα πράγματα: είδη υγιεινής, κουφώματα, έπιπλα και υαλότουβλα. Εμένα μου αρέσουν τα χρωματιστά υαλότουβλα. Αν και προτιμώ το κόκκινο χρώμα!:-))

Κουράγιο φίλοι, καλή δύναμη!

Τι να γράψω για τη Νίνα μας άλλο από ΚΟΥΡΑΓΙΟ και καλή δύναμη..? Ισως δεν ξέρει τί ακριβώς της οφείλω, το γνωρίζω όμως πολύ καλά και την ευχαριστώ πολύ πολύ! Διασκεδάζω τόσο πολύ με όσα γράφει -ζηλεύω κιόλας κάπου κάπου! (με την καλή έννοια, ε)
Περαστικά καλό μου, περαστικά κι αγύριστα τα δύσκολα.

Τι να γράψω για τον Ovi και τη πριγκηπέσσα του; Να κάνει ΚΟΥΡΑΓΙΟ για όλους και το θηρίο θα νικηθεί. Εμαθα πολλά από τα posts του και θέλω να μάθω κι άλλα. Περαστικά Ovi, περαστικά κι αγύριστα τα δύσκολα.




--->> ήθελα να γράψω κάτι δικά μου, αλλά τώρα τα βρίσκω αμελητέα...

ΝΗΣΤΕίΑ και ΕΝΟΧή ~ η ΗΔΟΝή της ΑΜΑΡΤίΑΣ

Αμαρτία (ή αμάρτημα) θα πει λάθος στα ελληνικά. Η ηδονή της αμαρτίας ξεκινά από την άρνηση μιας απαγόρευσης. Η νηστεία είναι μια απαγόρευση υπαγορευμένη από τους ταγούς και το τυπικόν της θρησκείας, οπότε, άμα αρτυθείς, πας γραμμή στη Κόλαση. Αρα, το να αρνηθείς την υποταγή σου στον επιβεβλημένο αυτό νόμο, να αμαρτήσεις δλδ, σε κάνει για λίγο ήρωα. Ποιος είσαι βρε μάγκα μου, εσύ που τολμάς να αρνηθείς τον Παράδεισο για μια μπριζολίτσα, ένα σουβλάκι, ένα λουκάνικο; Και είναι τόσο νόστιμα τα κοψίδια όταν είναι απαγορευμένα, τα άτιμα!

Η ενοχή λοιπόν ξεκινά από τη μικρή ηλικία, βιδώνεται μέσα μας. Υποθέτω ότι κάτι παρόμοιο θα νοιώθουν και οι μουσουλμάνοι όταν πιούν κρασί. Το να φάνε κάτι τι κατά τη διάρκεια της μέρας όσο έχουν Ραμαζάνι, δεν το πιστεύω. Μόνο τη μέρα νηστεύουν και όταν πέσει ο ήλιος ξεκοιλιάζονται. Ετσι μάλιστα! Ισως ίσως η αμαρτία να τρώνε χοιρινό να είναι σχετική με τη δική μας παρασπονδία.. λέω τώρα...

ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

Η Μεγάλη Βδομάδα κρύβει πάντα ένα μυστήριο για μένα. Από μικρή, έψαχνα να βρω πίσω από τα λόγια, τα βλέμματα και τις πράξεις των "μεγάλων" τί ακριβώς συνέβαινε αυτές τις μέρες. Το ραδιόφωνο έβαζε κλασσική μουσική απ' το πρωΐ ως το βράδυ, με κάποια διαλλείμματα για να αναμεταδώσει τροπάρια, όπως π.χ. τη Μεγάλη Τρίτη, αργά το απόγευμα, ακούγαμε το Τροπάριο της Κασσιανής με τη γιαγιά μου τη κοντέσσα. Η γιαγιά μου άκουγε, εμένα με έπαιρνε ο ύπνος.

Η γιαγιά μου είχε αδυναμία και στην ιστορία με τις δέκα παρθένες που περίμεναν το Νυμφίο τη Μεγάλη Δευτέρα. Δεν γνώριζα τη σημασία της λέξης "παρθένα" και φανταζόμουν κάτι χαζοχαρούμενες κοπελίτσες ντυμένες νύφες να περιμένουν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να περιμένουν Εναν τόσες πολλές κοπέλες! Καλά κάναν και κοιμηθήκαν στο τέλος τέλος!

Τη Μεγάλη Τετάρτη, με έστελνε η μάνα μου να πάρω Ευχέλαιο από τη κοντινή μας εκκλησία. Εβαζε ένα μπαμπακάκι σε ένα άλλο μεγαλύτερο κομμάτι μπαμπάκι και τα τύλιγε και τα δυο σε ένα κομμάτι άσπρο χαρτί -δεν υπήρχε ακόμα το νάϋλον τότε- τα έπαιρνα και πήγαινα και έβαζε ο παπάς λίγο λαδάκι στο μικρό κομμάτι του μπαμπακιού, έκανα το σταυρό μου κι έτρεχα πίσω στο σπίτι.

Μια χρονιά που βρέθηκα στο χωριό Μεγάλη Πέμπτη, επέμενα να πάω με τη γιαγιά μου τη χωριάτισσα στην εκκλησία ν' ακούσω τα δώδεκα Ευαγγέλια. Πήγαμε, αλλά κουράστηκα να στέκομαι όρθια και, γύρω στα μεσάνυχτα, με έστειλε σπίτι με τον παπού μου, που νύσταζε κι αυτός.

Τη Μεγάλη Παρασκευή, πηγαίναμε συνήθως με τ' αδέρφια και τα ξαδέρφια μου στον Επιτάφιο του Α' Νεκροταφείου, μια συνήθεια που κράτησε πολλά χρόνια. Μου άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα εκεί πέρα, κοντά στους τάφους των προγόνων, είχε φαναράκια και μουσική που με συγκλόνιζε. Μετά, όταν τελείωνε αυτός ο Επιτάφιος, που βγαίνει νωρίτερα απ' όλους τους άλλους, τρέχαμε να προλάβουμε όσο περισσότερους Επιτάφιους γινόταν. Στο τέλος, ξεθεωμένοι από τα τρεχαλητά, καταλήγαμε σε ένα ταβερνείο πίσω από το Ιππκράτειο νοσοκομείο (υπάρχει άραγε ακόμα?) όπου δίναμε τέλος στη νηστεία τόσων ημερών, αμαρτάνοντας με μεγάλη ευχαρίστηση!

Το Μεγάλο Σάββατο, το πρωΐ πηγαίναμε με τον πατέρα μου στο Μαρκόπουλο, όπου ψωνίζαμε το αρνί και δυο σηκωταριές για κοκορέτσι. Μετά, στο σπίτι, ετοιμάζαμε τα ψητά για την άλλη μέρα, του Πάσχα. Η μάνα έφτιαχνε τη μαγειρίτσα κι εμείς οι υπόλοιποι πηγαίναμε στην Ανάσταση λίγα λεπτά πριν το "Χριστός Ανέστη", παίρναμε το Αγιο Φως στις λαμπάδες μας και επιστρέφαμε προσέχοντας να μη σβήσει. Ο πατέρας έκανε ένα σταυρό με τη καπνιά της λαμπάδας στο πρέκι της εξώπορτας και μπαίναμε στο σπίτι.

Μια χρονιά, στα εφτά μου, είχα βρεθεί στο χωριό. Εκεί είδα τον παπού μου τον κτηνοτρόφο να σφάζει το αρνάκι που ήταν ετοιμασμένο για το Πάσχα από τη γέννησή του. Το προσέχαν όλοι αυτό το αρνάκι, το χάϊδευαν, το τάϊζαν καλά, το έλουζαν να είναι καθαρό και ασπροφουφουλιασμένο το κάτασπρο μαλλί του. Ηξερα ότι αυτό το αρνάκι θα σουβλιζόταν, αλλά δεν είχα ξαναδεί σφάξιμο, οπότε επέμενα να δω και ο πατέρας μου το επέτρεψε, είχε δει άλλωστε τόσα πολλά σφαξίματα στη ζωή του.

Ο παπούς μου λοιπόν, ξάπλωσε κάτω το αρνάκι, το πάτησε να μη κουνιέται κι έβαλε το σουγιά του στο λαιμό του και το αρνάκι ξεψύχησε αμέσως. Το σήκωσε και το κρέμασε ανάποδα σε ένα δέντρο, άνοιξε μια μικρή τρύπα στο δέρμα ενός από τα πίσω πόδια, έβαλε εκεί το στόμα του και, φυσώντας δυνατά, φούσκωσε το τομάρι του αρνιού και ξεκόλλησε από τη σάρκα. Τότε, με το θαυματουργό σουγιά του, έκοψε κατακόρυφα το δέρμα από το λαιμό ίσαμε κάτω στην περιοχή της κοιλιάς, και, σιγά σιγά και μαστορικά, ξεκόλλησε την προβιά. Κατόπιν, έβγαλε τα εντόσθια. Το αρνάκι έμεινε γυμνό από το μαλλιαρό παλτουδάκι του και άδειο από τα εντόσθιά του, έτοιμο να αλατοπιπερωθεί και να σουβλιστεί.

Η προβιά, αφού καθαρίστηκε καλά και αφού έμεινε αρκετές μέρες στον ήλιο, χρησιμοποιήθηκε για να ζεσταίνει τα ποδαράκια μου το χειμώνα, να τ' ακουμπώ πάνω της όταν καθόμουν στη καρέκλα και μελετούσα για το σχολείο. Είχαμε αρκετές προβιές στο σπίτι, που φτάναν για να ζεσταίνουν τα πόδια ολλωνών, η μάνα μου όμως δεν τις άντεχε και μόλις έπαιρνε να ζεσταίνει ο καιρός τις εξαφάνιζε.

ένας Επιτάφιος της Λογικής

Η Μεγάλη Εβδομάδα σημαδεύτηκε με το παγκόσμιο γεγονός του Θαύματος της τελευταίας εκπομπής (που ποτέ δεν είναι τελευταία) και του Θαύματος του τελευταίου, μοναδικού και ανεπανάληπτου παγκοσμίως σαβουροπακέτου περί του Άρη (που ποτέ δεν εξαντλείται). Πόλεις, νεκροκεφαλές, φαραώ, Πόρτο Καρράς, Μυκηναϊκές ακροπόλεις, ο Θεός Άρης και ο Σιντάλκας Απόλλων... Το σημαντικότερο έργο του Προφήτη (κάθε σαβουροπακέτο είναι και το σημαντικότερο έργο του τηλεπροφήτη, εννοείται)

Πρόκειται πραγματικά για έναν ακόμα ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
(Μεγάλη Παρασκευή σήμερα... συμπτωματικόν?)

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ,
ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ

Η δύναμη της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ

Πόσο γραφικό θα βρίσκαμε τον Brian Haw..?

Εμείς οι έξυπνοι και προοδευτικοί έλληνες, τι έχουμε να επιδείξουμε; Ποια κίνηση; Εχουμε απεργούς πείνας, έχουμε διαδηλωτές, έχουμε.. απ' όλα έχουμε.. αλλά δεν έχουμε ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ που να ωρύεται: ΠΑΨΤΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ

Ο ακτιβιστής αυτός της ΕΙΡΗΝΗΣ διαδηλώνει έξω από το αγγλικό κοινοβούλιο εδώ και πολύ καιρό, πριν απαγορευτεί με νόμο αυτή η δράση. Εκτός από αυτόν, δεν μπορεί πλέον να διαδηλώσει κανείς εκεί πέρα. Αυτό πώς χαρακτηρίζεται; γραφικότητα ή νίκη;

και τώρα τι κάνω..?

Ο λόγος που μπήκα ενεργά στο διαδίκτυο εξέλιπε πριν λίγες μέρες. Βρίσκομαι κάπου εδώ, στα περίχωρα, σχεδόν 14 χρόνια. Λόγω δουλειάς, ξέρετε, ηλεκτρονική αλληλογραφία, ανταλλαγή επαγγελματικών πληροφοριών, κλπ. Τα τελευταία όμως εφτά χρόνια, ασχολούμαι πολλές ώρες καθημερινώς με τον ψηφιακό κόσμο και τα όσα συμβαίνουν και σχολιάζονται σε αυτόν.

Μέσα σε αυτά τα εφτά χρόνια φαγούρας παρέα με τον υπολογιστή μου, συνέβησαν μερικά συγκλονιστικά πράγματα:
1) βάρυνα κατά 20 περίπου κιλά.
2) ξέχασα -σχεδόν- πώς είναι να βγαίνεις έξω από το σπίτι.
3) έκανα μεγάλη οικονομία στην αγορά ρούχων, δεδομένου ότι ένα σαλβάρι και μια μπλούζα αρκούν να σκεπάζουν ένα κορμί που κυκλοφορεί σε ακτίνα 100 μέτρων πέριξ της οικίας.
4) ο καθρέφτης μου συνεχίζει να με εκπλήσσει με το πρόσωπο που αντανακλά και που, οπωσδήποτε, δεν είναι το δικό μου.
5) αμφιβάλλω αν μου ανήκει το βλέμμα που με κοιτάζει μέσα από το γυαλί του.

Σκέφτομαι λοιπόν, τώρα που συμπλήρωσα την επταετία των παθών μου, να γυρίσω το φύλλο στην "Αυτοκτονιάδα" μου και να περιορίσω τη διαδικτυακή μου παρουσία:
1) θα ανοίγω το μέιλ μου μια φορά στο 24ωρο -το πολύ.
2) θα ταξιδεύω -πόσο μακριά ή κοντά, άνευ σημασίας.
3) θα ψωνίσω ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ, κλπ.
4) θα πάψω να πολυδιαβάζω και να πολυζωγραφίζω και να πολυγράφω.
5) θα (ξανα)μάθω να παίρνω βαθειές ανάσες.

Διαπιστώνω ότι έχω χάσει πολλά πράγματα από τη καθημερινότητα που μαστίζει τους συμπολίτες μου, όπως π.χ. ότι ο Σάκης Μας έχει πάει πια στην όγδοη θέση του ΤΟΡ των καλλιτεχνών και ότι ο κ. Πλέσσας χαίρεται χωρίς μασέλα μια και γράφει ενθουσιωδώς για τα... ΟΥΛΑ! ΟΥΛΑ! ΟΥΛΑ! του. Λεπτομέρειες στο MAD

Πρόσθετες προτάσεις, δεκτές!

--------------------------------
ΣΗΜ. ακόμα ένα βαρετό ποστ και συγγνώμη κυρία Αμάντα μας, ΜΗ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!

στα Κομμάτια: Σήμερα έζησα μια αλλιώτικη βραδιά.

Ναι, πήγα επιτέλους στη παράσταση της θεατρικής ομάδας «Playback Ψ» όπου είχα αναφερθεί σε προηγούμενο post. Η εμπειρία ήταν κάτι τι το μοναδικό. Τόσο ως σύλληψη, όσο και ως εκτέλεση. Σκηνοθέτης, ηθοποιοί, θεατές, συνδημιουργούσαν το έργο. Ο,τι και να γράψω δεν θα μπορέσει να αποδώσει με ακρίβεια αυτό που έζησα. Μακάρι να βλέπαν και να συμμετείχαν όλοι σε αυτό το εκπληκτικό δρώμενο!

Αύριο το βράδυ είναι η τελευταία παράσταση στο χώρο Booze Cooperativa, Κολοκοτρώνη 57. Μετά τη Κυριακή του Θωμά θα δοθούν 3 ακόμα παραστάσεις στο "Τσάι στη Σαχάρα", στα Ιλίσια. Θα ενημερώσω σχετικά, μόλις μάθω λεπτομέρειες.

Προτείνω στη βόρεια μπλογκερία να επιληφθεί του θέματος. Γιατί να στερηθούν οι βόρειοι αυτό το μικρό θαύμα; Δεν έχουν και αυτοί ψυχή; Μια μικρή αιθουσίτσα χρειάζεται μονάχα...

Azureus: το γαλάζιο βατραχάκι !

Μια ελπιδοφόρα καινοτομία στο χώρο της ανταλλαγής εικόνων και ήχων. Ψάξτε το!




Azureus ~ Java BitTorrent Client
Azureus Torrent Typhoon

Yπάρχουν πολλοί τόποι όπου χρησιμοποιείται. Ψάξτε το!

.

απλωμένα μυαλά

ασύμβατα μυαλά
αβάδιστα μυαλά
απροσπέλαστα μυαλά
απαρηγόρητα μυαλά

και...

κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα
κά κά κά
γκελ γκελ γκελ
ααααααααααααααααααααααααααααααααααααα

- πού είναι τα μυαλά;

- στα κάγκελα!

- τι χρώμα έχουν;

- τα μυαλά ή τα κάγκελα;

- τα κάγκελα φυσικά

η παιδική μου φίλη Χαριτίνη

Γνωριζόμαστε από τα 13 μας και εξακολουθούμε να γνωριζόμαστε. Να μαθαίνουμε δηλαδή η μια την άλλη. Περισσότερο η αφεντιά μου, που γνώρισα τον τελευταίο καιρό μια Χαριτίνη που δεν υποπτευόμουν καν ότι υπήρχε μέσα στη Χαριτίνη, την οποία νόμιζα πως ήξερα καλά μετά από τόόόόσα πολλά χρόνια.

Με διδακτορικό, με πείρα στη δουλειά της, με κύρος, με σοβαρή ενασχόληση περί τα κοινωνικά, με κύκλο ευρύ, μια όμορφη, έξυπνη, σύγχρονη γυναίκα. Αυτή ήταν η Χαριτίνη που νόμιζα ότι γνωρίζω καλά, μέχρι που ένα απόγευμα μου τηλεφώνησε με αγωνία.

Μου ζήτησε να της γράψω μια εκπομπή για να μη τη χάσει. Την διαβεβαίωσα ότι δεν μου κάνει κόπο, ότι θα είμαι σπίτι και με χαρά μου θα την εξυπηρετούσα, δηλαδή, να βιντεοσκοπήσω την εκπομπή που ήθελε. Με ενημέρωσε για την ώρα και το κανάλι όπου θα παιζόταν και μου είπε ότι θα ερχόταν το βράδυ αργά να παραλάβει την κασέτα. Επρόκειτο για μια εκπομπή του κ. Δ. Λιακόπουλου.

Δεν είχα παρακολουθήσει ξανά εκπομπή του. Μερικές φορές που τύχαινε να τον πετύχω κάνοντας ζάππινγκ, άλλαζα γρήγορα κανάλι επειδή αποφεύγω τις τηλεπωλήσεις -εκτός από τα χαλιά της κυρίας Μιραράκη, που μου αρέσει να βλέπω κάπου κάπου πριν πάω για ύπνο.

Ετοίμασα το βίντεο, τοποθέτησα κασέτα δηλαδή, βρήκα και το κανάλι που μου είπε η φίλη μου και περίμενα την έναρξη της εκπομπής, δουλεύοντας στον υπολογιστή μου. Οταν ξεκίνησε, πάτησα πλέι και αποφάσισα να τη βλέπω παράλληλλα με την εγγραφή. Οσο προχωρούσε, τόσο ξαφνιαζόμουν και διερωτώμουν για ποιο λόγο να μου ζητήσει η φίλη μου να της γράψω αυτό τον τραγέλαφο που περνούσε μπροστά από τα μάτια μου!

Φαντάστηκα ότι ίσως να ήθελε την εκπομπή για να μελετήσει το φαινόμενο της σαβούρας που κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση ή κάτι τι παρόμοιο, μπορεί να μελετούσε κάτι τι σχετικό, ποιος ξέρει... Πάντως, το να είναι θαυμάστρια του κ. Λιακόπουλου, ούτε που πέρασε από το νου μου.

Η απορία μου λύθηκε όταν ήρθε να πάρει την κασέτα. Οχι μόνο θαυμάστρια, αλλά φανατική πελάτις του κυρίου αυτού και των βιβλιοπωλείων του ήταν. Επεσα από τα σύννεφα. Ακόμα περισσότερο βούλιαξα όταν με ενημέρωσε πως έχει αγοράσει ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ όλα του τα βιβλία. Τη στιγμή που, συνεχίζοντας την "ενημέρωσή" μου, περιέγραφε ζωηρά τη μελλοντική δόξα της Ελλάδας, τις προφητείες που επαληθεύονται, τις διεθνείς συνομωσίες εναντίον των απανταχού ελλήνων, τα φοβερά και τρομερά όπλα του κ. Πούτιν, κλπ κλπ, ένιωσα ότι αυτό το πλάσμα που στεκόταν μπροστά μου και μου μιλούσε δεν το γνώριζα καθόλου.

Οχι, δεν ήταν αυτή η φίλη μου η Χαριτίνη, όχι. Ηταν ένας άλλος άνθρωπος. «Τα πιστεύεις και τα λες και αλλού αυτά;» τη ρώτησα, για να πάρω την απάντηση «φυσικά, ευτυχώς αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε τα μάτια με τα βιβλία του!» Δεν προχώρησα παραπέρα, άφησα τα πράγματα να ακολουθήσουν τη πορεία τους, σκέφτηκα ότι κάποτε θα καταλάβει μόνη της η Χαριτίνη πόσο ανόητα ήταν όλα αυτά που αράδιαζε ο τηλεπλασιέ εκδότης και βιβλιοπώλης.

Εκτοτε, παρακολουθώ σποραδικά μερικές εκπομπές, γράφω κιόλας ορισμένες, κρατώ ένα μικρό αποδεικτικό αρχείο βλακείας ή παραλογισμού -όπως θέλει το εννοεί κανείς. Νιώθω πολιορκημένη από μια ακατανίκητη δύναμη, η οποία ωθεί στην απώλεια της λογικής σκέψης. «Η βλακεία είναι αήττητη» έγραφε η Σόφι_το_γιατροσόφι, στο παλιό φόρουμ του pathfinder και γελούσα από μέσα μου αδυνατώντας να το πιστέψω, φυσικά -τότε.

Σήμερα, δεν μπορώ πλέον να γελώ με παρόμοια θέματα. Σήμερα, που η βλακεία κραδαίνει απειλητικά τη ρομφαία της αποδόμησης του νου και της λογικής, ο μόνος τρόπος τον οποίο θεωρώ ικανό να με προστατέψει είναι η γελοιοποίηση του φαινομένου αυτού, το οποίο δυστυχώς διαχέεται στη κοινωνία μας όπως μια σταγόνα μέλι που έχει ξεφύγει από ένα μισόκλειστο καπάκι και πάνω της μαζεύονται σφήκες...

Πού είσαι Αριστοφάνη; Δώσε λίγη από τη δύναμη του πνεύματός σου!

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΣΦΗΚΕΣ

_____________
ΣΗΜ. το πιο τρομαχτικό είναι η αδιαφορία του Κράτους. Η Πολιτεία κοιμάται. Πόσες Χαριτίνες χρειάζεται να "ξεφύγουν" από τη πραγματικότητα ώστε να εφαρμοστούν οι Νόμοι και οι Διατάξεις; Το Ε.Σ.Ρ. υπάρχει "για τα μάτια" μονάχα;

πώς σχολίασα πρόσφατα την υπόθεση blogme.gr

1.

Για μένα -γνώμη μου- είναι πολύ σημαντική η υπεράσπιση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στο διαδίκτυο, με δεδομένη τη σύλληψη του Α. Τσιπρόπουλου και τη μήνυση εναντίον του λόγω της φιλοξενίας του μπλογκ του φανέλ. Είναι φανερό (γνώμη μου) ότι ο μηνυτής χτύπησε το σαμάρι αντί για το γάιδαρο, όπως λέει η παροιμία.
Οπότε, αν το κέρδισμα της υπόθεσης έρθει μέσω της ελεύθερης διακίνησης, κλπ κλπ, το κέρδος είναι διπλό.
Φυσικά, συμφωνώ και επαυξάνω στην προσπάθεια ενημέρωσης των δικαστηρίων. Ισως με ένα κείμενο σαφές, όπου να εξηγούνται αναλυτικά και με απλό τρόπο οι διάφοροι τεχνικοί όροι, πράγμα που μπορεί να γίνει σε ένα ποστ + σχόλια.

2.

Συμπλήρωμα: ένα κείμενο σε open-source project έχει την αδυναμία ότι εκεί έχει πρόσβαση και ο μηνυτής. Ας το λάβουν υπόψη οι νομικοι που εκφράστηκαν ήδη.

3.

Μέχρι στιγμής, αυτό που γνωρίζουμε (από την αναγγελία του κ. Τσιπρόπουλου) είναι η σύλληψή του και η ταλαιπωρία του. Για την “ταμπακέρα” δεν γνωρίζουμε τίποτε απολύτως. Η δικογραφία μας είναι εντελώς άγνωστη. Εστω, μερικά αποσπάσματα, ώστε να διαμορφώσουμε καλύτερα γνώμη.
Αυτό που παρατήρησα ως τώρα στα διάφορα σχόλια, είναι ότι καθένας μας (και’γώ μέσα) έχουμε διαμορφώσει στο μυαλό μας ένα σωρό διαφορετικές εικόνες περί του κατηγορητηρίου, οπότε, αντιδρούμε ανάλογα με αυτές τις εικόνες.
Για μένα, θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε κάτι τι περισσότερο.
Η αθώωση του κ. Τσιπρόπουλου, εφόσον εξηγηθεί επαρκώς στο δικαστήριο τι σημαίνουν οι τεχνικοί όροι, είναι δεδομένη και εύκολη υπόθεση.
Η επέκταση της Απόφασης όμως, προς ένα ορισμό περί Σάτιρας και Παρωδίας ως μορφής Τέχνης (κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ), που είναι το ευκταίο κατά τη γνώμη μου, δεν διαβλέπω να έρχεται αν περιοριστούμε στενά στην υπόθεση της φιλοξενίας ενός blog από ένα aggregator.

Ολοι γνωρίζουμε τι συνέβει και όλοι παίζουμε ρόλο τυφλών και κουφών.

4.

Εχουμε ξεχάσει ότι υπάρχει νομικός ανάμεσά μας ή μου φαίνεται; O E-Lawyer, στη διεύθυνση: http://elawyer.blogspot.com/ νομίζω ότι είναι πολύ χρήσιμος και δεν θα έχει αντίρρηση να βοηθήσει σχετικά. Μη πω ότι θα μπορούσε ίσως να αναλάβει και την υπόθεση αν του το ζητούσαν.
Ενας άνθρωπος ικανός χρειάζεται και γνώστης των τεχνικών όρων που χρησιμοποιούνται και του διαδικτύου γενικότερα. Μια ιδέα ρίχνω, που ίσως να διαφεύγει ως τώρα. Μια συμβουλή ειδικού νομίζω ότι είναι πολυ σημαντική, μη ξεστρατίσει το όλο πράγμα προς γραφικότητες, κλπ κλπ

Η υπόθεση είναι πιο σοβαρή από όσο πιθανόν φαίνεται.

5.

Αν δεν έχεις αντίρρηση Παναγιώτη, υποθέτω ότι μπορείς να τον καλέσεις ως αρωγό και αν έχει χρόνο και όρεξη να βοηθήσει.
Δηλώνω πάντως αλληλλέγγυα σε ό,τι αποφασιστεί.

----------------
ΣΗΜ. σχόλια που άφησα στο blog του vrypan εδώ και εδώ

ΑΠΕΣΥΡΘΗ Η ΜΗΝΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ BLOGME.GR

Επί του πιεστηρίου: Μόλις έμαθα από φίλο βοηθό εισαγγελέα, ότι η μήνυση την οποίαν είχεν υποβάλλει τον περασμένο Ιούνιο ο κ. Δ. Λιακόπουλος εναντίον του κ. Α. Τσιπρόπουλου, ιδιοκτήτου του aggregator blogme.gr, απεσύρθη οριστικώς. Λυπήθηκα βέβαια λιγάκι, επειδή δεν θα έχουμε την ευκαιρία να διαδηλώσουμε έξωθεν των Δικαστηρίων, αλλά έτσι είναι η ζωή... Ελπίζω να δοθεί μια νέα ευκαιρία στο απώτατο και πολύύύύ μακρινό μέλλον.

Οφ δη ρέκορντ πληροφορία: Η μήνυση απεσύρθη διότι ο κ. Δ. Λιακόπουλος συνηντήθη μετά της ομάδος bloggers, υπό την επωνυμίαν funEL, εις ένα τσιπουράδικον της περιοχής Ψυρρή, όπου ελύθησαν αι διάφοροι παρεξηγήσεις, αφού οι συνδαιτημόνες "έκαναν κεφάλι" με θεσσαλικά τσίπουρα, ένεκα που η Σπάρτη δεν φημίζεται δια το αντίστοιχον προϊόν.

Εμπιστευτικόν: Οι funEL χόρεψαν τη γνωστή "Γερακίνα" υπό τον ήχον της φωνής του άδοντος κ. Δ. Λιακόπουλου -εξόχως δυνατής και ΕΛληνικής φωνής.

update, ώρα 02:45: Νέα πληροφορία αναφέρει ότι η συνάντησις έγινε εις Σπάρτην.

update, ώρα 02:57: Πληροφορία αναφέρει ως τόπον συναντήσεως τα (Ε)Λαδάδικα της συμπρωτευούσης.

update, ώρα 03:15: Ετερη πληροφορία αναφέρει την περιοχήν του Δίου, ένεκα Μεγαλέξαντρου.

update, ώρα 03:45: Η τελευταία πληροφορία (και δεν ανεβάζω άλλη, αμάν, με ζάλισαν τα τηλεφωνήματα λέμε) αναφέρει ξένην τινα χώραν, αλλά ελέγχεται ως ανακριβής διότι αμφιβάλλω εάν όντως παρευρέθη ο κ. Δ. Λιακόπουλος, λόγω υποχρεώσεών του εις τον δίαυλον ΕΞΤΡΑ.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Λέμε ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, φωνάζουμε, διαδηλώνουμε, διαμαρτυρόμαστε, και αποτέλεσμα ΜΗΔΕΝ. Γίνονται πόλεμοι, η κοινωνία όλο και πιο βίαιη γίνεται, η βλακεία υπερισχύει.



Λέμε ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, αλλά δέρνουμε τα παιδιά μας, βρίζουμε το γείτονα, τσακωνόμαστε με τους συγγενείς, ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΑ με κάθε τρόπο.



Λέμε ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, αλλά ανατρέφουμε τους νέους με το φάσμα της καχυποψίας και του φόβου, διδάσκουμε στα παιδιά μας τη δύναμη του τρόμου. Με τη συμπεριφορά μας δείχνουμε σεβασμό στον ισχυρό και "ισχυρός" είναι αυτός που έχει τον καλύτερο οπλισμό, αυτός που είναι ικανός να σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους, να εξαφανίσει ολόκληρα έθνη από προσώπου Γης.

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξει κάτι;

Να πούμε ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Το Κρυφό Σχολειό της Βλακείας

Η ατάκα είναι του Λάκη Λαζόπουλου από το απόσπασμα της εκπομπής του, που βρήκα στο YouTube, με τη μεσολάβηση του buzz και του SPY
--->>>εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=oDCay1ZFQB4

Μεταξύ των άλλων, είπε ότι "Υπάρχει κόσμος που τα παίρνει σοβαρά αυτά", σχολιάζοντας την παράλειψη των καναλιών να αναφερθούν στη τελευταία δουλειά του Μίκη Θεοδωράκη, το δίσκο που κυκλοφόρησε με τραγούδια του με τη Μαρία Φαραντούρη, ενώ κυκλοφορούν ευρύτατα ανοησίες από κακόφωνους κάθε μεσημέρι στις κουτσομπολίστικες εκπομπές "πληροφόρησης" περί τα "καλλιτεχνικά".

Η κατακλείδα "Τι με ενδιαφέρει;" είναι τραγική στο άκουσμά της, με έκανε να ανατριχιάσω από φρίκη. Γιατί εμένα ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ.

Το ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ είναι εδώ και ζει ανάμεσά μας και αναπτύσσεται, όλοι φοιτούμε σε αυτό με κίνδυνο να γίνουμε τελικά... φυτά!!!

Ολο και περισσότερος κόσμος κλείνει την Τηλεόραση, αλλά είναι αυτή η πράξη Η ΛΥΣΗ του ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ..?

Η ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ. Αλλά, πού να το ξέρουν αυτό τα μηχανάκια της AGB..? Αυτά μετρούν τηλεθέαση υποκουλτούρας και οι διαφημισταράδες που ενισχύουν τα κανάλια με πακτωλούς από ευρά, αυτή λογαριάζουν.

Δεν βάζει ταμπελίτσες η τηλεθέαση, δεν αναφέρει ονομαστικά τους τηλεθεατές που προτιμούν την Αλφα ή τη Βήττα εκπομπή, δεν αναφέρει ονομαστικά ποιος ακριβώς τηλεθεατής βλέπει και προτιμά τις εκπομπές που προβάλλονται στις υψηλές θέσεις.

Το δυστύχημα είναι ότι πληρώνουμε ΟΛΟΙ τα κρατικά κανάλια και, τουλάχιστον από αυτά, μπορούμε και ΠΡΕΠΕΙ να ζητούμε ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ προς ανάπτυξη του Ηθους και της Παιδείας και όχι να ταυτίζονται με το ρεύμα της υποκουλτούρας, το οποίο διαστρεβλώνει και καταβαραθρώνει κάθε έννοια Πολιτισμού.

Φυσικά και δεν προτείνω το διαχωρισμό των τηλεθεατών σε "ποιοτικούς και μη". Απλώς, αρνούμαι την ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ και προτείνω την "επανίδρυση" του καθεστώτος των τηλεοπτικών εκπομπών Τέχνης. Να είναι "πιο κοντά" στο μέσο τηλεθεατή, ώστε να μη τον απομακρύνουν τα βαρύγδουπα ονόματα και τα περίτεχνα στολίδια των στούντιο και των παρουσιαστών.

Χάθηκε μια εκπομπή (ή περισσότερες) που αναφέρεται στην Τέχνη να έχει σπιρτάδα και ζωντάνια; Χάθηκε να την παρουσιάζουν πρόσωπα φρέσκα (ή και μπαγιάτικα, αλλά) χωρίς μπότοξ;

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ, σηκωθείτε λίγο από τους καναπέδες, τριγυρίστε μαζί μας, οδηγείστε μας στους χώρους όπου η ψυχή ανατάσσεται, κεντρίστε μας το νου να κατανοούμε και μη τα δίνετε όλα μασημένα. Μπείτε στη Νέα Εποχή Κριτικής Παρουσίασης, κι εμείς θα ακολουθήσουμε.

Οπως πάμε, ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ θα αναπτυχθεί τόσο, που θα φτάσει να γίνει... ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ !!!...

Ηδη, ο κ. Λιακόπουλος φροντίζει με σθένος γι αυτή την εξέλιξη. Εισάγει πρωτότυπη εφηρμοσμένη ορολογία -τεριρέμ, κοσμοσφαίρες, Αζαζέλ, Αζαζαρέλ, τέσλα, σκελετός Κενταύρου, σκελετός Γίγαντα στο ΜΕΤΡΟ, Γονίδιο των ΕΛ, κλπ κλπ- επεκτείνει το γνωστικό αντικείμενο του λαού προς σφαίρες μακρινές -Τακλαμακάν, Περού, Πυραμίδες, Κούφια Γη, πλανήτης Αρης, Σείριος, κλπ κλπ. Το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι η "παιδεία" που προσφέρει δεν είναι δωρεάν. Τι περιμένετε κ.κ. αρμόδιοι του Κράτους; Δώστε του ανθρώπου... μια καλή ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ !!!..

Προσοχή! μαϊμού "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"

Μόλις πριν από λίγο έλαβα μήνυμα από μια μαϊμού! Από μια απομίμηση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, δηλαδή, που με ενημέρωνε ότι "Όλοι οι πελάτες του On-line τραπεζικού συστήματός μας πρέπει να κάνουν κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο για να ξεκινήσει η διαδικασία επαλήθευσης των στοιχείων του χρήστη"

Ο σύνδεσμος
https://homebank.nbg.gr/nbgib/Logon.jsp
όταν τοποθετούσα (όχι πάτημα, ε) πάνω του το ποντίκι, φανέρωνε στη κάτω μπάρα του μόνιτορ τη διεύθυνση
"http://onuka.co.kr/AsaMall/nbg.gr.html"
η οποία ουδεμία σχέση έχει με την ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Τα στοιχεία του μηνύματος είναι:

Από: Periled D. Route
e-mail: dipw@nbg.gr
Θέμα: National Bank of Greece alert
Ημερομηνία: Thu, 29 Mar 2007 08:39:02 +0400

---------------------
ΣΗΜ.1. Πατείστε πάνω στην εικόνα να μεγαλώσει, να φανεί ολόκληρο το μήνυμα
ΣΗΜ.2. Ανεβάζω το ποστ για ενημέρωση των πολιτών/πελατών της Ε.Τ.Ε. που δεν το γνωρίζουν.
ΣΗΜ.3. Ηδη, κυκλοφορεί ενημέρωση της Τράπεζας, την οποία βρήκα στο Google, περί της ενοχλητικής και απατεώνισσας μαϊμούς, εδώ: http://homebank.nbg.gr/ με δίγλωσσο κείμενο, καθώς και με, επίσης δίγλωσσες, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ:

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η
Σας ενημερώνουμε ότι είναι σε εξέλιξη αποστολή παραπλανητικών e-mails.
Παρακαλούμε να τα διαγράψετε αμέσως χωρίς να επιχειρήσετε να συνδεθείτε!!
Τηρείτε πάντοτε τις ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ που ακολουθούν.


A T T E N T I O N
We inform the public that there is in process a dispatch of false e-mails.
You are kindly requested to delete them immediately, without attempting to connect!!
We strongly advice you to follow the SECURITY INSTRUCTIONS.

ΣΗΜ.4. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, που ανέβασε την ενημερωτική προειδοποίηση στο διαδίκτυο!

ON-LINE ΕΡΕΥΝΑ: EΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ BLOGGERS

Ο ερευνητής ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΚΑΡΑΜΠΑΣΗΣ από το Πάντειο Παν/μιο, είναι ο υπεύθυνος ερευνητής περί των ελληνόφωνων bloggers. Συμπλήρωσα ήδη το ερωτηματολόγιο και προτείνω να το πράξουμε όλοι, ώστε να συμβάλλουμε δυναμικά στη πρώτη έρευνα που γίνεται στη χώρα μας, η οποία σχετίζεται με μας.

η διεύθυνση του blog της έρευνας είναι αυτή:
http://www.blog-ereuna.blogspot.com/

Το link παραπομπής στο ερωτηματολόγιο είναι το:
http://www.smart-survey.co.uk/v.asp?i=1533qwbyk

Τώρα που το συμπληρώσατε, διαλέξτε κι ένα μπανεράκι!
Υπάρχουν διάφορα, για κάθε γούστο, εδώ:
http://blog-ereuna.blogspot.com/2007/03/banners.html

Ας μη λείψει κανείς!

Α! ενημερώθηκα το πρωί για το θέμα από το buzz και το blog http://www.smart-survey.co.uk

Η σάτιρα στην Ελλάδα: το γέλιο αντιμετωπίζει το σκοτεινό και το γελοίο

Πλημμυρίσαμε πια από διάφορους μάγους, αστρολόγους, μελλοντολόγους, παραμυθιαστές και αναδευτήρες πραγματικοτήτων στρεβλών, οι οποίοι σερβίρουν το βδελυρό τους μείγμα σε κρυστάλλινα ποτήρια. Ποιος μπορεί να μας προστατέψει εμάς, τους απλούς πολίτες; Να μας προστατέψει από τη γοητεία του παράλογου το οποίο διαστρέφουν σε "λογικό" και "επιστημονικό", από την αναγγελία βλακωδών "προφητειών" και ανόητων "ελπίδων";

Η δύσκολη εποχή που ζούμε, ευνοεί την ανάπτυξη όλων αυτών των παρασίτων της κοινωνίας μας, τα οποία δρουν καλυμένα πίσω από ένα Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών ή/και ένα εκδοτικό οίκο ή/και (δυστυχώς, συμβαίνει και αυτό) ένα ράσο ή/και ένα γοητευτικό παρουσιαστικό.

Το κράτος ενδιαφέρεται περισσότερο για διαφυγόντα κέρδη από φόρους, έτσι το Υπουργείο Οικονομικών μοιράζει "διπλώματα" μάγων, αστρολόγων, κλπ κλπ, με τη μορφή Δ.Π.Υ., τα τηλεοπτικά κανάλια αναδεικνύουν σε "μύστες" και "προφήτες" κάποιους (δήθεν) εθνικόφρονες μπουρδολόγους παραποιητές της Ιστορίας και της Θρησκείας του λαού μας, καθώς επίσης μερικούς ρασοφόρους, οι οποίοι έχουν ανοίξει μαγαζάκι στα παράθυρα τηλεοπτικών σταθμών, όπως και κάποιες κυρίες που πωλούν ένα γοητευτικό χαμογελο μαζί με ισχυρές μερίδες παραπληροφόρησης σε εκπομπές κρατικών καναλιών, χρυσοπληρωμένες από εμάς, τους πολίτες.

• Στον ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ A΄ ΛΥΚΕΙΟΥ της σχολικής χρονιάς 2006-2007, προτείνεται (Θεματικός Κύκλος: Το γέλιο) και το βιβλίο "Η Σάτιρα" του Ε.Π. Παπανούτσου, (ΘΚ σσ. 147-151), δείγμα της σημασίας που έχει το είδος αυτό στη ζωή των ελλήνων.

Η σάτιρα είναι συχνότατα ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστεί η ανεπάρκεια ή/και η γελοιότητα (επιεικέστατοι χαρακτηρισμοί) ορισμένων προσώπων ή/και καταστάσεων του κοινωνικού γίγνεσθαι στη χώρα μας. Ενα "όπλο" στα χέρια των μικρών και αδύναμων ανθρώπων, οι οποίοι δεν διαθέτουν τα "μέσα" της δημόσιας προβολής των απόψεών τους, πέρα από μια μικρή γωνίτσα στο διαδίκτυο, όπου μοιράζονται με άλλους την αγωνία τους, και οι οποίοι νιώθουν παγιδευμένοι από τον ορατό κίνδυνο της παραπληροφόρησης και της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.
Δυστυχώς, οι εξειδικευμένες "προσωπικότητες" στο είδος αυτό της ουφολογίας και της μπαρουφολογίας, δεν περιορίζονται πλέον στα μικρής εμβέλειας τηλεοπτικά κανάλια, αλλά έχουν εξαπλωθεί και σε εκπομπές μεγάλων καναλιών -ακόμα και στην κρατική ΝΕΤ αποπειράθηκαν να εισβάλλουν με τη γνωστή μας "φραπελιά".

Η σάτιρα, με το άφθονο γέλιο που προκαλούσε η γελοιοποίηση αχρείων προσώπων και σκοτεινών ή/και ανυπόφορων καταστάσεων, διατήρησε ακμαίο το φρόνημα του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια ζοφερών περιόδων δικτατορίας, η σάτιρα αντιμετώπισε με επιτυχία την πείνα της Κατοχής και τα κανόνια του Μουσολίνι στο Β' Πόλεμο.

Η σάτιρα στις ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες της δεκαετίας του '60, πέρα από το γέλιο, χάρισε στους μεταγενέστερους μια ανεπανάληπτη εικόνα εκείνης της εποχής, με τα μικροκομματικά κόλπα και τους κομματάρχες -ποιος δεν θυμάται το Μαυρογυαλούρο;- με την αντιποίηση επαγγέλματος -"Η κυρά μας η μαμή"- με τα αυστηρά ήθη -"Ο Θόδωρος και το δίκαννο", κλπ κλπ.

• Ο Μπάμπης Β. Παπαδόπουλος, φιλόλογος, συμπεριλαμβάνει μεταξύ των ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ Α.Σ.Ε.Π. 2007, στο Γνωστικό αντικείμενο "Νεοελληνική γλώσσα και γραμματεία" το θέμα
  «12. Δεν αποτελεί χαρακτηριστικό των Προδρομικών ή Πτωχοπροδρομικών ποιημάτων:
  α. η διάθεση για φιλοσοφικό προβληματισμό.
  β. η σάτιρα.
  γ. ο ηθογραφικός πλούτος.
  δ. η λαϊκή θυμοσοφία.»
  
  Φυσικά η απάντηση είναι το β', η σάτιρα. Επειδή η σάτιρα είναι δυναμικό είδος έκφρασης και έχει ισχύ στην εποχή, κατά τη διάρκεια της οποίας εκφράζεται.
  
  
• Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας - ΥΠΟΤΟΜΕΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ, διδάσκεται
  «ΒΥΦΦ 209 - Η σάτιρα στο Βυζάντιο
  Διδάσκουσα: Μαρίνα Λουκάκη
  Περιγραφή: Η σάτιρα ως λογοτεχνικό είδος γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη στο Βυζάντιο από τα μέσα του 11ου αιώνα μέχρι το τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Στην παράδοση θα παρουσιαστούν με χρονολογική σειρά τα σωζόμενα έργα, έμμετρα και πεζά. Με αφετηρία τα σατιρικά κείμενα Τιμαρίων (12ος αι.) και Μάζαρις (15ος αι.) θα μελετηθούν οι σχέσεις της βυζαντινής σάτιρας με την παράδοση του Λουκιανού και θα σχολιαστεί η διαφοροποίηση στη θεματολογία των βυζαντινών σατιρικών κειμένων ανάλογα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες της εποχής τους.»
  
  
• Στο διαδικτυακό τόπο τoυ Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου γίνεται αναφορά στο Συμπόσιο "Τεχνών Επίσκεψις - Σεπτέμβριος 2002: Tο Πανεπιστήμιο και η νεοελληνική σάτιρα"
  
  «Η έναρξη των εργασιών του Συμποσίου για τη νεοελληνική σάτιρα έγινε τη Δευτέρα, στις 16 Σεπτεμβρίου 2002, στο Παλαιό Πανεπιστήμιο (Θόλου 5, Πλάκα), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με την ονομασία "Τεχνών Επίσκεψις". Χαιρετισμό απηύθυνε ο Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού, καθηγητής κ. Αντ. Κουτσελίνης, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά: "Η σάτιρα είναι όρος που μαζί με τα παράγωγά του είναι από τους περισσότερο χρησιμοποιημένους στη λογοτεχνία, αλλά την ίδια στιγμή και ένας από τους πλέον ασαφείς. Προσδιορίσθηκε, από Άγγλους κυρίως με σημαντική αποδοχή, ως ποίημα όπου επικρίνεται η αχρειότητα ή ο παραλογισμός.
  
  Παρά ταύτα δεν υπάρχει κάποιος ακριβής ορισμός που να μπορεί να συμπεριλάβει το πολύπλοκο νόημα μιας λέξης που σημαίνει αφ' ενός ένα λογοτεχνικό είδος και αφ' ετέρου ένα περιπαικτικό πνεύμα ή ύφος που εμφανίζεται σε πολλά λογοτεχνικά είδη, αλλά μπορεί και να υπεισέρχεται σε κάθε είδος ανθρώπινης επικοινωνίας. Oπουδήποτε χρησιμοποιείται ένα έξυπνο χιούμορ για να κάνει κριτική σε κάτι παράλογο ή διεφθαρμένο, εκεί υπάρχει σάτιρα, είτε συναντάται ως ποίημα, σε ζωγραφικό έργο, στο σατιρικό σκίτσο, γελοιογραφία, ακόμη και κόμικς, στο θέατρο, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, κ.λπ. Με την έννοια αυτή η σάτιρα υπάρχει παντού. O σατιρικός συγγραφέας στηλιτεύει, διαπομπεύει, γελοιοποιεί ένα ελάττωμα ή ένα χαρακτήρα για να εξυγιάνει τα κοινωνικά ήθη. Και η κριτική που ακολουθεί είναι να προκαλέσει την αποδοκιμασία με τη θυμηδία. Με χιούμορ, κάποτε και με ειρωνεία. Oι τύποι που προβάλλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι παραδείγματα για αποφυγή. Υπηρετεί την αλήθεια, ξεσκεπάζοντας το ψέμα που ντύνεται με το φόρεμά της για να εξαπατήσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο σατιρικός δεν ασχολείται και δεν ρεζιλεύει το φονιά, τον ασελγή, το ληστή, αλλά τους κακοποιούς που παίζουν επιτυχημένα το ρόλο των τίμιων και ανεπίληπτων ανθρώπων. Έχει λοιπόν ο σατιρικός το πάθος, κάποτε και το φανατισμό του ηθικολόγου που δεν υποφέρει τα στραβά και εννοεί να τα διαλαλήσει με τον τρόπο του.
  
  Είναι μια τέτοια μέθοδος αποτελεσματική; Έχει επιτυχία στο κοινωνικά αναμορφωτικό της πρόγραμμα; Oι περισσότεροι συμφωνούν καταφατικά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Παπανούτσος, το πνεύμα στις σταυροφορίες του μπορεί να χρησιμοποιήσει όπλα πολύ περισσότερο αποτελεσματικά από εκείνα που σκοτώνουν. Η σάτιρα είναι ένα από αυτά. Το πανεπιστήμιο ανοίγει σήμερα την αυλαία του συμποσίου με το γενικό τίτλο Τεχνών Επίσκεψη, των φετινών εκδηλώσεων που αφορούν τα δρώμενα στη νεοελληνική σάτιρα. Ευχαριστεί όλους τους συντελεστές της οργάνωσης και τους διακεκριμένους εκτελεστές που λαμβάνουν μέρος και εύχεται καλή επιτυχία".»
  
  
• Ο δικός μας E-Lawyer, ενημερώνει με το άρθρο του Ορισμός της σάτιρας από ελληνικό δικαστήριο:
  
  «"[...] ως σάτιρα ορίζεται αφενός ένα λογοτεχνικό είδος (όπως λ.χ. αυτές του ρωμαίου ποιητή Οράτιου) και αφετέρου ένα περιπαιχτικό πνεύμα ή είδος που εμφανίζεται σε πολλά λογοτεχνικά είδη αλλά μπορεί να υπεισέρχεται σχεδόν σε κάθε είδος ανθρώπινης επικοινωνίας. Οπουδήποτε χρησιμοποιείται ένα έξυπνο χιούμορ για να κάνει κριτική σε κάτι παράλογο ή διεφθαρμένο εκεί υπάρχει σάτιρα, είτε συναντάται σε ποίημα ή σε κήρυγμα, σε ζωγραφικό έργο ή πολιτική λογομαχία, στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο (Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα 53ος τόμος σ.220, Ronald Paulson Satire Modern Essays in Criticism, εκδ. 1971). Ένα από τα σημεία στα οποία βρίσκεται ομοφωνία είναι ότι η λειτουργία της σάτιρας είναι διανοητική. Η μέθοδος που ορίζει τη σάτιρα είναι η παιγνιώδης παραμόφωση. Ψυχολογική βάση και συνάμα σκοπός της τεχνικής είναι η "μείωση" του θύματος, η οποία έγκειται στην υποβάθμιση της κατάστασής του ή της αξιοπρέπειάς του. Πολύ συχνά περιλαμβάνει παρομοιώσεις ή μεταφορές απο τον κόσμο των ζώων ή κατεβαίνει ακόμη πιο κάτω στον κόσμο των φυτών ή των ανόργανων όντων (βλ. μελέτη Κατερίνας Κωστίου, Η ποιητική της ανατροπής, σάιτρα, ειρωνεία, παρωδία, χιούμορ, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2002, σ. 61 επ. με εκτενείς αναλύσεις και βιβλιογραφικές παραπομπές). Ο σατιριστής παραμορφώνει με πολλούς τρόπους: ελαχιστοποιεί τις καλές ιδιότητες κάποιου και μεγιστοποιεί τις κακές. Απομονώνει μοναδικές στιγμές ή συμβάντα και τα κάνει να φαίνονται κανόνας. Παραθέτει τη γνώμη μιας αυθεντίας που συμβαίνει να εξυπηρετεί την άποψή του. Αφαιρεί κάτι απο τα συμφραζόμενά του (Petro Norms, Moral or Other in Satire: A symposium Satire Newsletter.)."
  Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά, απόφαση 3117/2005
  Πηγή: Δίκαιο Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας 2006, σελ. 211 επ.
  Με την παραπάνω απόφαση, ο δικαστής παρουσιάζεται ενήμερος για την "δευτερεύουσα" λειτουργία εννοιών και χαρακτηρισμών που αν εκλαμβάνονταν κυριολεκτικά θα συνιστούσαν προσβολή της προσωπικότητας, εξύβριση, δυσφήμιση κλπ. Αντίθετα από τους δικαστές στην υπόθεση Νταλάρα-Πανούση(ακόμη και σε επίπεδο Αρείου Πάγου), αλλά και από μέλη του ΕΣΡ στην υπόθεση Best, όπου φάνηκαν ανίδεοι για την καταγγελτική και θεμιτή λειτουργία της σάτιρας, οι δικαστές του Πειραιά αθώωσαν την παραμόρφωση πολιτικού που είχε εμπλακεί στην υπόθεση με τα "φρουτάκια", από γνωστή σατιρική εκπομπή.
  Σε τέτοιες υποθέσεις, ο δικαστής αναγκάζεται να γίνει από θεωρητικός της λογοτεχνίας, μέχρι -σχεδόν- τηλεκριτικός. Κι αυτό γιατί αναγκάζεται να εντάξει τις "προσβλητικές εκφράσεις" στο context της εκπομπής. Αναφέρει λοιπόν η απόφαση παρακάτω, πριν αθωώσει τον σατιριστή:
  "Τα ως άνω ελέχθησαν και εξεπέμφθησαν στην εκπομπή που συντονίζει και παρουσιάζει ο τρίτος των εναγομένων, η οποία είναι σατιρικού χαρακτήρα. Ως τοιαύτη δε εκλαμβάνεται απο το τηλεοπτικό κοινό, το οποίο αναζητά σε αυτήν τον σχολιασμό με την αίσθηση του χιούμορ των θεμάτων της επικαιρότητας. Ο σχολιασμός αυτός δε είναι ενίοτε δριμύς και εκτείνεται και σε πρόσωπα που βρίσκονται στην κορυφή της πολιτειακής πυραμίδας ως είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός της χώρας, οι υπουργοί και έτερα πρόσωπα της δημόσιας ζωής. Καθίσταται εναργές στον εκάστοτε τηλεθεατή ότι οι αναφορές που γίνονται σε αυτήν εμπεριέχουν σατιρικό χαρακτήρα, παρωδούν στιγμές και πρόσωπα της εκάστοτε επικαιρότητας με το χρωστήρα του δημιουργού αυτής και των συνεργατών του. Επομένως οι χαρακτηρισμοί που απεδόθησαν στον ενάγοντα δεν είναι υβριστικοί, διότι εντάσσονται στον , κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα, σατιρικό σχολιασμό της επικαιρότητος της οποία πρωταγωνιστής υπήρξε αυτός ( ο ενάγων). Ειδικότερα η απόδοση σε αυτόν χαρακτηρισμών όπώς "φρούτο", "φάτσα", "λεβεντο...μεγάλος" είναι απόρροια της παιγνιώδους παραμόρφωσης της σατιρικής αυτής διάθεσης που ως τέτοια αντιμετωπίζεται και από τον τηλεθεατή που παρακολουθεί την εκπομπή, η δε ύπαρξη νωπών φρούτων στο σκηνικό της εκπομπής ενισχύει αυτήν την εντύπωση που δημιουργεί"»
  

-------
ΣΗΜ.1. Οι επισημάνσεις στο κείμενο του E-Lawyer είναι δικές του.
ΣΗΜ.2. Οι επισημάνσεις στον εναρκτήριο λόγο του Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού, καθηγητή κ. Αντ. Κουτσελίνη, είναι δικές μου.
ΣΗΜ.3. Φυσικά, δεν έχω ξεχάσει τον Αριστοφάνη, που, με τη καυστική του σάτιρα, στάθηκε απέναντι σε ένα πόλεμο.
ΣΗΜ.4. Δυσπιστώ προς την επέκταση της "προστασίας της προσωπικότητας" δημόσιων προσώπων, αποδεδειγμένα βλαπτικών για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.
ΣHM.5. Το Ε.Σ.Ρ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ; ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ;
ΣΗΜ.6. Το σημερινό post είναι αφιερωμένο σε κείνους που τάχθηκαν να φυλάνε Θερμοπύλες: στους απελευθερωτές και στους επαναστάτες του 1821, στους ήρωες του '40-'41, και στους γνήσιους (εν πνεύματι) απογόνους τους. Για μια Ιδέα πολέμησαν και θυσιάστηκαν, για την Ιδέα ενός λαού Υπερήφανου και Ελεύθερου. Ελεύθερου στο Πνεύμα.

Η στοχοποίηση του Ενός Προσώπου

Με το να αντιδρούμε φραστικά εναντίον του "κράτους", ως μηχανισμού εξουσίας, εναντίον της "κοινωνίας", ως κακούργας μητριάς, κλπ κλπ, αποδυναμώνουμε τη διαμαρτυρία μας, ως πολιτών.

Υπάρχει κάποια κυβέρνηση που προΐσταται του κρατικού μηχανισμού, υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος εκφραστής των επιταγών της κάθε κυβέρνησης, ο οποίος χρησιμοποιεί (και ελέγχει?) τον κρατικό μηχανισμό.

Με δεδομένο ότι από τη βάση καταπολεμάται το (κάθε) πρόβλημα, η στοχοποίηση του Ενός Προσώπου νομίζω ότι οδηγεί στην αναγνώριση του προβλήματος, αν όχι σε σύντομη λύση.

Ο κρατικός μηχανισμός υπάρχει, το ζητούμενο είναι να εξυπηρετεί τους πολίτες και όχι μόνο την εξουσία.. ή, καλύτερα, ο κρατικός μηχανισμός υπάρχει για την εξυπηρέτηση των πολιτών και όχι για την αναχαίτιση της έκφρασης των αναγκών τους.

Ο διαχειριστής της εξουσίας οφείλει να χειρίζεται και να κατευθύνει τον κρατικό μηχανισμό προς όφελος των πολιτών και όχι εναντίον τους. Χωρίς πολίτες, υπάρχει κράτος; Ναι, υπάρχει το κράτος του φόβου.

Φτάνει πιά!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.
Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.
Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.
Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Mickey@newblogger, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypannetweblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

το χρονικό ενός θανάτου

13:35 -τηλεφωνεί ο νεφροπαθής αδελφός μου, τον οποίο φροντίζω, και ζητά ταξί για να πάει στον τεχνητό νεφρό, επειδή νιώθει αδύναμος.
13:45 -έρχεται το ταξί, ντύνομαι πρόχειρα, τον συνοδεύω μέχρι το ταξί, δεν θέλει ούτε να στηριχτεί πάνω μου από περηφάνεια, μη καταλάβει κανείς ότι είναι σε αδυναμία, δεν δεχεται ούτε να τον συνοδέψω μέχρι τη κλινική, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, έχουν υπάρξει κι άλλες χειρότερες.
14:30 -μιλώ με τη κόρη μου στο MSN, όταν μου τηλεφωνούν από τη κλινική ότι "ξέρετε, ο αδελφός σας πέθανε". Γράφω ταυτόχρονα στο MSN την είδηση, λαβαίνω ψύχραιμη απάντηση "θαύμα ήταν μαμά που έζησε τόσα χρόνια", ρωτώ τον γιατρό "τι πρέπει να κάνω τώρα" μου λέει να ειδοποιήσω γραφείο τελετών και εκείνοι θα αναλάβουν.
14:40 -τηλεφωνώ στο γραφείο τελετών, "θα σας καλέσει σε λίγο ο υπεύθυνος" μου απαντούν, ο υπεύθυνος καλεί σε δυο λεπτά και σε λίγο καταφθάνει στο σπίτι, διαλέγω τα ρούχα για τη κηδεία και φεύγουμε για τη κλινική.
15:10 -στη κλινική, ο γιατρός δεν δίνει πιστοποιητικό θανάτου, επειδή απεβίωσε πριν μπει στον τεχνητό νεφρό και "έτσι είναι ο κανονισμός" λέει. Ζητώ τα ρούχα που φορούσε, μου τα δίνουν μαζί με το πορτοφόλι του, τα παπούτσια, τα γυαλιά του και δυο μαρκαδόρους. Ο γιατρός ετοιμάζει ένα χαρτί για παραπομπή σε νεκροτομή. Παλεύω το θέμα "νεκροτομείο" όσο γίνεται, ο γιατρός που τον κουράριζε λείπει, του τηλεφωνώ, μου λέι ότι "πράγματι, έτσι είναι ο κανονισμός και δε μπορώ να κάνω τίποτα". Φεύγουμε με τον τελετάρχη, ψωνίζω ένα μπουκαλάκι νερό, έχω στεγνώξει μέσα έξω.
16:00 -στο αστυνομικό τμήμα όπου υπάγεται η κλινική, ο αστυνομικός υπηρεσίας ψάχνει για το κατάλληλο χαρτί που πρέπει να συμπληρωθεί, βάζει και άλλους να ψάχνουν, χαρτί αργεί να βρεθεί, πίνω νερό, ανάβω τσιγάρο, έρχονται κάποιοι άσχετοι και ρωτούν διάφορα, η ώρα περνάει, φτάνουμε στον τόπο κατοικίας του νεκρού και "α, πρέπει να πάτε στο οικείο αστυνομικό τμήμα" μας λέει, του λέει ο τελετάρχης ότι το τμήμα όπου υπάγεται η κλινική είναι το αρμόδιο και να τηλεφωνήσει στο τμήμα όπου μας στέλνει μη τυχόν μας γυρίσουν πίσω, τηλεφωνεί πράγματι και εκεί πρέπει να πάμε μια και δεν έχει περάσει 24ωρο από την ώρα θανάτου, φεύγουμε.
17:50 -μπαίνουμε στο αμάξι -λευκό και χωρίς διακριτικά- και παρακαλώ τον τελετάρχη να πάω δέκα λεπτά να το πω στη μάνα μου που μένει εκεί κοντά, συμφωνεί και πάμε. Ανοίγω με το κλειδί μου, η μάνα είναι στο κήπο και φροντίζει τα φυτά της στηριζόμενη στο νέο της απόκτημα, ένα ωραίο καροτσάκι, της λέω "έλα να καθήσεις να σου πω κάτι" μου απαντά "κατι τρέχει με τον αδελφό σου, τρακάρισε;" της απαντώ "όχι, έλα να καθήσεις να σου πω" και της λέω "ο αδελφός μου τελείωσε", πετιέται πάνω ουρλιάζοντας, φεύγουν τα τζάμια από τα γυαλιά της "δυο λεβέντες είχα και τους έχασα και τους δυο" κραυγές απελπισίας "κι έλεγα να πάω στο νεκροταφείο μεθαύριο που είναι τα γενέθλια του μεγάλου" και "θα έρθεις έτσι κι αλλιώς" της λέω και "όχι δεν ξαναπατάω εκεί πέρα" σκηνές παράνοιας, φεύγω.
18:10 -στο αστυνομικό τμήμα όπου υπάγεται η κατοικία του νεκρού, ευγενέστατος ο αξιωματικός υπηρεσίας, καλεί να μου φέρουν νερό, ζητώ τουαλέτα, μου δίνει χαρτί τουαλέτας γιατί μέσα δεν έχει, βρίσκει αμέσως το παραπεμπτικό χαρτί για την εισαγγελία, γράφει, βγάζει έξω τον τελετάρχη που περιμένει για να με γυρίσει σπίτι μου, ώστε να δώσω ένορκη κατάθεση "τυπικά είναι αυτά" λέει, γράφει αυτά που του λέω, τέλος, φεύγουμε.
18:55 -γυρνώ σπίτι εξουθενωμένη, αλλα δεν το καταλαβαίνω, αρχίζω να τηλεφωνώ σε φίλους, να στέλνω μηνύματα, βάζω μια μπίρα, δεν έχω όρεξη για φαγητό, μια φίλη μου λέει να με πάρει να φάμε κάπου έξω και ούτε να τ' ακούσω, φοράω γάντια, βγάζω τα ρούχα του στο μπαλκόνι, αύριο θα τα πάω στο καθαριστήριο.

Η αποτυχία της θρησκείας ως συνεπίκουρου της δημόσιας τάξης

Η θρησκεία -οποιαδήποτε θρησκεία- βασίζεται στη μεταφυσική ανάγκη του ανθρώπινου πλάσματος για συνέχεια της ζωής και μετά το θάνατό του. Δυσκολεύεται ο ανθρώπινος νους να δεχτεί πως όλα τελειώνουν όταν παύει πια να ζει, ο θάνατος του προκαλεί δέος, έτσι έφτιαξε ένα μεταθανάτιο περιβάλλον όπου οδηγούνται οι ψυχές και, ανάλογα με τη δράση τους στον "επάνω κόσμο", τιμωρούνται ή απολαμβάνουν ειδική μεταχείση στον "κάτω κόσμο".

Δεν αρκείται δηλαδή η κάθε θρησκεία στην απάλειψη του φόβου του θανάτου, με την υπόσχεση ενός μελλοντικού μεταθανάτιου τόπου χλοερού, αλλά υπερακοντίζει εξακολουθώντας να τρομάζει τον άνθρωπο με τα καζάνια της κόλασης, όπου, κάθε παρανομία -γνωστή ή κρυφή- η οποία συνέβη εν ζωή, θα τιμωρείται και μετά το θάνατο. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, η θρησκεία ταυτίζεται με την έννομη τάξη, βοηθώντας τη να επιβληθεί και δια της μεταφυσικής οδού.

Το οξύμωρο είναι ότι στις μέρες μας παρατηρείται το φαινόμενο ολοένα και περισσότεροι "καλοί άνθρωποι" να εγκληματούν. Καλοί και ήσυχοι και θρησκευόμενοι άνθρωποι να σκοτώνουν, να ληστεύουν, να παρανομούν, ξαφνιάζοντας με αυτό τον τρόπο τους γείτονές τους. Ενα σωρό απορημένοι γείτονες παρουσιάζονται σε τηλεοπτικά παράθυρα να διαλαλήσουν την έκπληξή τους για τον εγκληματία γείτονα και, συχνότατα, να... σταθούν στο πλευρό του!

Υποστηρίζουν τον εγκληματία ή το έγκλημα; Νομίζω ότι υποστηρίζουν την αποκλειστική διαχείριση των εγκοσμίων στη δύναμη του (κάθε) θεού, αν όχι την δική τους δυνατότητα να διαπράξουν κάτι παρεμφερές επαφιέμενοι στην "κρίση του Θεού" τους. Σ' Εκείνον αφήνουν το φορτίο της απόφασης να τιμωρεί ή να συγχωρεί και, δεδομένου ότι δέχονται πως ο αμαρτωλός μπορεί να συγχωρεθεί και μια στιγμή προ του θανάτου του, διατηρούν βάσιμες ελπίδες για την τελική είσοδό τους στον παράδεισο.

Αφού λοιπόν οι θρησκευόμενοι -και οι θρησκόληπτοι ακόμα περισσότερο- επαφίενται στην κρίση του (κάθε) θεού για τις πράξεις τους, δεν αναγνωρίζουν το ρόλο της δημόσιας έννομης τάξης, άρα είναι πιο εύκολο γι αυτούς να εγκληματούν. Οπότε, οι απορούντες γείτονες είναι εν δυνάμει μελλοντικοί εγκληματίες. Διαπιστώνεται ότι η θρησκεία δεν είναι πλέον συνεπίκουρος της δημόσιας έννομης τάξης, αλλά έχει κάνει στροφή 180 μοιρών, στηρίζοντας αποκλειστικά στο φόβο του θεού την ομαλή κοινωνική ζωή και λειτουργία.

Αυτό σημαίνει ότι οι πιστοί έχουν απογοητευτεί από το κράτος; Αντιμετωπίζουν προβλήματα τα οποία το κράτος αδυνατεί να λύσει και έχουν στραφεί προς τη θρησκεία ως αρωγό και παρηγορητή για τη μίζερη ζωή τους; Ισως να έχουν απογοητευτεί παράλληλα και από τους εκπροσώπους του (κάθε) θεού επί της γης, δεδομένου ότι η ενίσχυση την οποία ζητούν, συχνά είναι ανύπαρκτη. Οπότε, απομένει μόνον ο θεός, όπου και ακουμπούν τους φόβους και τις ελπίδες τους. Αρα, αυτοδικούν με γνώμονα την μελλοντική κρίση των πράξεών τους από τη θεία δίκη.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ, ΜΑΪΟΣ 1973

Εφτασε αισίως στο 8ο επεισόδιο η κοφτή αφήγηση του Ημίαιμου για το ζωντανό μύθο που έζησε ως μέλος του πληρώματος του Αντιτορπιλικού "Βέλος". Ενα κείμενο για το κίνημα του Ναυτικού, το 1973, που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Ο Ημίαιμος ήταν τότε ένας 22χρονος σημαιοφόρος.



Αλλά.. ας τα πάρουμε με τη σειρά:
(οι σύνδεσμοι ανοίγουν σε νέα παράθυρα)

πρόλογος
Το Κίνημα
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 1
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 2
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 3
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 4
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 5
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 6
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 7
ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ 8

Επεται η συνέχεια...

Ενα ωραίο ανάγνωσμα για το Σαββατοκύριακο -και όχι μόνο. Οταν τα γεγονότα γράφονται από εκείνους που τα έζησαν, παύουν να ανήκουν στη σφαίρα του μύθου, γίνονται Ιστορία.

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ ΧΤΕΣ, 15 ΜΑΡΤΗ

υποθέτω ότι κανείς ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ δεν μπήκε σε μαγαζί
-κανείς δεν ψώνισε τίποτα..
αλλιώς, η χτεσινή μέρα ήταν
μια ακόμα μέρα του ΕΜΠΟΡΙΟΥ..

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ή ΠΑΡΑΝΟΙΑ ?

1. Ο βουλευτής της Ν.Δ. κ. Νίκος Γεωργιάδης, σήμερα, στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων, δήλωσε σε παράθυρο του Αλτερ: «Οι άνθρωποι που μιλούν δεν εκφράζουν τους άλλους τους οποίους εκπροσωπούν, είναι τεμπέληδες και κηφήνες». Αυτά τα λόγια απευθυνόντουσαν ουσιαστικά προς τον κ. Γρηγόρη Καλομοίρη, πρόεδρο της ΟΛΜΕ, τον οποίο ρωτούσε κιόλας επανειλλημμένως: «Εσείς από πότε έχετε να μπείτε σε τάξη;» και «Πότε διδάξατε για τελευταία φορά;» Προφανώς, ο κ. Ν. Γεωργιάδης έκρινε εξιδίων, μια και ο ίδιος εκπροσωπεί μερίδα πολιτών, οι οποίοι τον εξέλεξαν να τους εκπροσωπεί στη Βουλή. Αρα; Κατά τα λεγόμενά του, είναι ανεπάγγελτος, τεμπέλης και κηφήνας. Φάουλ λοιπόν ο κ. Γεωργιάδης ή απλώς βλαξ;
Ο κ. Γεωργιάδης είπε επίσης, ερωτηθείς "γιατί σήμερα δεν υπήρξαν κουκουλοφόροι στη διαδήλωση" ότι «...επειδή τα πανεπιστήμια ήταν κλειστά και δεν λειτουργούσε το άσυλο, δεν είχαν τόπο να κρυφτούν και να προετοιμαστούν για δράση οι κουκουλοφόροι...» Αυτό δεν είναι φάουλ κ. Γεωργιάδη, είναι πέναλτι.

2. Ο κ. Τσιτουρίδης φέρεται επανεμπλεκόμενος σε οικονομικό σκάνδαλο της "Ακρόπολις-Χρηματιστηριακή" και έπεται συνέχεια. Να δούμε πότε θα ιδρώσει το αυτί του κ. Τσιτουρίδη. Είναι το πολλοστό φάουλ του κ. αυτού και αναρωτιέμαι στα πόσα φάουλ πάει στο πάγκο.

3. Ο νεαρός (19χρονος) δολοφόνος του πατέρα του υποστηρίζεται θερμά από τους γείτονες ΜΕΤΑ το φόνο. ΠΡΙΝ το φόνο τι έκαναν οι ΙΔΙΟΙ γείτονες για το νέο αυτό; Είναι υγιής τελικά ή ασθενής; Τώρα όλοι κόπτονται υπέρ αυτού, λέγοντας πόσο καλό παιδί είναι και θρησκευάμενο, και ευαίσθητο. Αρα; Να υποθέσω ότι το κατηχητικό και οι ψαλμοί του όπλισαν το χέρι; Ποιος είναι φάουλ; Ο νέος, οι γείτονες, η εκκλησία; Ολοι πάντως δηλώνουν φάουλ το νεκρό.

Με αφορμή ένα βιβλίο ιστορίας για παιδιά

Γράφω που γράφω παραμυθάκια, θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο ιστορίας για παιδιά. Ενα βιβλίο ιστορίας που να μην είναι βαρετό, που να διαβάζεται "νεράκι" σαν το βιβλίο για τη μυθολογία (Ιστορία των αρχαίων χρόνων, λεγόταν) που είχα στην Γ' δημοτικού. Αυτό το βιβλίο δεν το μάθαινα με το κεφάλαιο, αλλά το ξεκοκκάλισα τις πρώτες μέρες. Το είχα στο κομοντίνο μου και με αυτό κοιμόμουν, με αυτό ξημερωνόμουν.

Ενα πράγμα, που δεν καταλαβαίνουν οι συγγραφείς (και κυρίως οι κριτές) των βιβλίων που απευθύνονται σε παιδιά, είναι αυτό ακριβώς: οτι απευθύνονται σε παιδιά. Παιδιά θα διαβάσουν τα βιβλία τους. Οπότε, χρειάζεται να προκαλούν το ενδιαφέρον, πέρα από την προσφερόμενη γνώση.

Γιατί πρέπει τάχα το σχολείο να είναι χώρος εξαναγκαστικής εκμάθησης; Δεν είναι μια μορφή βίας αυτό; Χίλιες φορές καλύτερα δεν είναι να μαθαίνει ό,τι μαθαίνει, ό,τι χρειάζεται να μάθει ο άνθρωπος, με χαρά;

Γιατί η κοινωνία έχει εξοστρακίσει τη χαρά από τη ζωή μας και θέλει να το επιβάλλει να συμβαίνει και στις μικρές ηλικίες;

Σιγά σιγά, έχουμε καταφέρει, ως κοινωνία, να στριμώχνουμε τα παιδιά και τους νέους ανθρώπους στα στενά γρανάζια του υπολογισμού. Με την εκμάθηση δήθεν απαραίτητων γνώσεων για την καλλιέργεια, τάχα, προσόντων "για το μέλλον" τους.

Η γνώμη μου είναι, μετά από διάφορα που έχω διαβάσει και έχω ζήσει, ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου απορροφά σαν σφουγγάρι τις πληροφορίες στα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε αυτή την ηλικία μπορεί να διδαχτεί συστηματικά ο,τιδήποτε, αλλά πως μπορεί να γνωρίσει τόπους, επαγγέλματα, μηχανήματα, κλπ κλπ, εικόνες που θα ερεθίσουν τη φαντασία του και θα βοηθήσουν στο να διαλέξει και να κατευθύνει το μέλλον του προς εκείνο το οποίο επιθυμεί.

Η εκμάθηση μιας -τουλαχιστον- γλώσσας ακόμα είναι κάτι τι το επιθυμητό, μια και έχουμε το προνόμιο να μιλάμε μια γλώσσα άγνωστη στους πολλούς. Η επίσκεψη π.χ. σε ένα εργοστάσιο ή/και σε ένα πατητήρι θα δώσουν τη γνώση μιας διαφορετικής άποψης για την εργασία, αν ο γονιός εργάζεται σε γραφείο. Η επίσκεψη στο χώρο εργασίας του γονιού του, θα το φέρει πιο κοντά σε αυτόν, θα καταλάβει τι κάνει όταν λείπει από το σπίτι. Η επαφή με διάφορα μηχανήματα και όργανα, π.χ. χωματουργικά μηχανήματα, εργαλεία, γραφομηχανές, μουσικά όργανα, κλπ, θα του κινήσει επίσης το ενδιαφέρον.

Ωραίος ο υπολογιστής, ωραίο το σούπερ μάρκετ, ωραίο το σινεμά, η ζωή όμως δεν περιορίζεται μονάχα σε αυτά. Εκτός από αυτούς τους κλειστούς χώρους, υπάρχουν και χώροι ανοιχτοί και μεγάλοι, όπως ένα οικόπεδο ή/και ένας ανοιχτός χώρος συναυλιών, ένα θέατρο υπαίθριο, ένα αγρόκτημα, ένα δάσος.

Ας (αποφασίσουμε να) δίνουμε χαρά στα παιδιά μας! Χαρά είναι το παιχνίδι και η γνώση μέσα από το παιχνίδι. Χαρά για ένα παιδί δεν είναι η χαρά όπως την αντιλαμβάνεται ένας ενήλικας. Μπορεί να είναι σωματική εκτόνωση ενέργειας το παιχνίδι, το παιδί λαβαίνει πολλή χαρά παίζοντας κινητικά παιχνίδια, η χαρά όμως αυτή δεν έχει καμία σχέση με την ηδονή, τη σωματική ευχαρίστηση του ενήλικα που εισπράττει με το σεξ. Επειτα, η χαρά που λαβαίνει με ένα παιχνίδι άσκησης του νου, είναι εξίσου σημαντική, επειδή και αυτό επίσης τονώνει την αυτοπεποίθησή του.

Είδατε μέχρι πού φτάνει ο νους ξεκινώντας από ένα βιβλίο ιστορίας για παιδιά; Ενα βιβλίο, όπου, ντε και καλά, θέλουν όλοι να χώσουν το μακρύ και το κοντό τους, τάχα μου ενδιαφερόμενοι ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ. Αμ δε! Για τη πάρτη τους ενδιαφέρονται και για το πόσα κουκιά ή/και πρόβατα θα στριμώξει μεθαύριο καθένας ενδιαφερόμενος στο μαντρί του!

Θα βρίσκομαι εκεί, μέσα στο πλήθος

Επειδή όλα θα είναι ασφαλή


-είμαι σίγουρη-

μια ξεχασμένη λέξη: αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

μια λέξη που έχει χαθεί κάτω από τόνους υλικών, πραγμάτων και χρημάτων, μια λέξη που έχει ανάγκη να βρεθεί ξανά κι όλα να γίνουν φωτεινά, να τραγουδάν οι αστυνόμοι στην πλατεία με τους κουκουλοφόρους συνοδεία, μαζί με φοιτητές να σέρνουν το χορό, όλα να είναι δροσερά και κρυσταλένια και τα παιδιά να μη τα τρώει η έννοια τι θα γινούν μεθαύριο.

Φιλιά από το Λαύριο

αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αλληλεγγύη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αυτή

τη λέξη να θυμάστε, όλοι γεροί κι αγαπημένοι στη γιορτή του άνθους της ζωής

μια πιθανή εξήγηση για πολλά από όσα συμβαίνουν στις μέρες μας

Liakouras education




1. φοιτητικό κίνημα

2. φιλμ "300"

3. βιβλίο ιστορίας Στ' δημοτικού

4. κλπ κλπ που θα μάθουμε αργότερα

Απορία: άραγε θα λάβουμε ΤΗ γνώση και από τα κρατικά κανάλια;

ξυπνατε ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

τα ζω κατά κάποιο τρόπο ξανα όλα αυτά και θλίβομαι που είναι ανάγκη(???) να ξανασυμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα. Ο Βύρωνας και η Μαριέτα έχουν βγάλει τον καλύτερο -φασιστικό- εαυτό τους για να πείσουν ΠΟΙΟΝ..??? Τρελαίνομαι λέμε

Τα παιδιά βαράνε ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ξυπνατε ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΑΜΑΝ

13 Mαρτίου 1941, Β' στρατιωτικό νοσοκομείο (νυν ΝΙΜΤΣ)

Σαν σήμερα, πριν από 66 χρόνια, έγινε στο Β' στρατιωτικό νοσοκομείο η πρώτη επίδειξη πρόσθετων μελών (ποδιών για την ακρίβεια) από ένα νεαρό ανάπηρο. Ο νέος κόντευε να συμπληρώσει τότε τα 23 χρόνια του, ήταν έφεδρος ανθυπολοχαγός στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, επάγγελμα δάσκαλος. Εχοντας υπηρετήσει ως δάσκαλος λίγους μήνες στο Καϊμακτσαλάν, με την κήρυξη του πολέμου κλήθηκε να παρουσιαστεί στη Καλαμάτα. Εκεί, βρέθηκε με συναδέλφους του και περίμεναν πότε θα τους καλέσουν για το μέτωπο. Ενας από αυτούς, ονόματι Λάζαρος, ήταν παντρεμένος με ένα μικρό γιο -νομίζω Φώτη. Νεαροί άντρες όλοι, παίζαν με το 2,5χρονο περίπου μικρό πετώντας τον ψηλά στον αέρα. Ξενοιασιά και χαλάρωση λίγο πριν τον πόλεμο; Κάπως έτσι. Ηρθε το χαρτί και έγραφε να ετοιμαστεί ένας από όλους τους έφεδρους (ήταν 4-5 νομίζω) να φύγει για τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Συμφώνησαν να ρίξουν κλήρο κι έγραψαν τα ονόματά τους σε χαρτάκια. Ο νεαρός δάσκαλος τράβηξε τον κλήρο και είδε ότι ο κλήρος έγραφε "Λάζαρος", οπότε δεν το ανακοίνωσε, έσκισε τα χαρτάκια με τα ονόματα -κανείς δεν θα του ζήταγε το λόγο- είπε ότι ο κλήρος είχε πέσει σε κείνον κι έφυγε με το τρένο. Στα βουνά της Αλβανίας, μέτρα το χιόνι. Το τί τράβηξε εκεί είναι άλλη ιστορία. Το ζουμί είναι πως έφτασε -τον κουβάλησε στους ώμους ένας στρατιώτης του, όνομα Κώστας και επάγγελμα τσαγκάρης- στην Αθήνα, και ήταν ο πρώτος ανάπηρος πολέμου από κρυοπαγήματα. Ισως γλίτωνε μεγάλο τμήμα των ποδιών από το κόψιμο, που έγινε χωρίς αναισθητικό, αλλά ο γιατρός ήθελε να κάνει Χριστούγεννα κι έτσι χασομέρησε λίγες μέρες κι έδωσε την ευκαιρία στο σάπισμα να προχωρήσει παραπάνω. Τα πόδια κόπηκαν και ίσαμε τις 13 Μαρτίου του '41 ήταν έτοιμα τα κολοβώματα να μπούν σε πόδια τεχνητά. Η πρόταση που κυριαρχούσε τότε, ήταν ένα μοντελάκι από γύψινες "θήκες" που δεν είχαν αντοχή και ευελιξία, ούτε και ύψος -οι ανάπηροι θα μοιάζαν με νάνους αν τις φορούσαν. Υπήρχε όμως και μια πρόταση από έναν αγγλικό οίκο για τεχνητά μέλη, πολύ προωθημένο μοντέλο! Αυτά τα μέλη φόρεσαν στο νεαρό, που ήταν και πολύ όμορφος λέμε, να τα δοκιμάσει. Για την επίδειξη, όπου θα παρευρισκόντουσαν -μαζί με τους γιατρούς και τον αντιπρόσωπο του οίκου- και μέλη της τότε κυβέρνησης Μεταξά, είχε ετοιμαστεί ένας διάδρομος στο νοσοκομείο με μπάρες δεξιά και αριστερά, ώστε να κρατιέται ο ανάπηρος, μη φάει καμιά τούμπα και πάει το σχέδιο χαμένο -μαζί με την προμήθεια, υποθέτω. Εκεί λοιπόν, ανάμεσα στις μπάρες άρχισε να περπατά, κι ένιωσε τέτοια ελαφράδα και τόση χαρά που δεν θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή του καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι, που άφησε τις μπάρες και, με τα χέρια σηκωμένα ψηλά και βήμα γοργό, έφτασε μέχρι το χώρο των "επισήμων" προσκεκλημένων. Εβλεπε, βέβαια, τους γιατρούς και τον αντιπρόσωπο του οίκου να έχουν δαγκωθεί και να φοβούνται μη πέσει κάτω και συμπαρασύρει ολόκληρο το σχέδιο εφοδιασμού των αναπήρων με αυτά τα τεχνητά μέλη, αλλά δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τη χαρά του. Αν έπεφτε τότε, γύρευε τι θα γινόταν. Ευτυχώς, έφτασε όρθιος, ο τότε υπουργός Μανιαδάκης (νομίζω) του πρότεινε διάφορα, τα οποία δεν δέχτηκε -φυσικά. Τότε, υπήρχε ένα νόημα ισχυρότερο από το χρήμα και τα περιουσιακά στοιχεία. Η αλληλεγγύη, η ζωή και τα νιάτα ίσως... Μαζί με το όραμα για ένα καλύτερο κόσμο μετά τον πόλεμο.

-----------------
ΣΗΜ. αυτή την ιστορία τη χρωστούσα να τη γράψω, αλλά η σκέψη «και ποιος νοιάζεται σήμερα...» με συγκρατούσε μέχρι τώρα

το πιο κουτό παιδί

Μόλις τέλειωσα το Γυμνάσιο -τότε, στα 17 μου και κάτι, Γυμνάσιο το λέγαμε- πήγα καλοκαιρινό φροντιστήριο να μάθω πέντε πράγματα παραπάνω. Το φροντιστήριο ήταν γωνία Σόλωνος και Ιπποκράτους, εκεί που βρίσκεται σήμερα ένα υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας. Φοβεροί και τρομεροί οι φροντιστές, λες και είχαν ένα χωνί κι έσπρωχναν τα θέματα μέσα στη φαιά ουσία να τα χωνέψει. Χάρη σε αυτούς -και δε θυμάμαι ονόματα, να πάρει!- είχα δυο επιτυχίες, πέρασα σε δυο σχολές δλδ και πήγα βέβαια στη Θεσσαλονίκη. Ελευθερία κι έτσι, αλλά αυτό ανήκει σε άλλο κεφάλαιο.

Τώρα γράφω για το φροντιστήριο. Εκεί περα, είχαμε ένα παιδί σχετικά ψηλό και αδύνατο, με πολλά σπυριά στο πρόσωπο. Δυστυχώς για κείνο, δεν τού 'κοβε κιόλας. Πάτος που λένε σε όλα τα μαθήματα. Επειδή ήμουν από μικρή πονετικιά, τον βοηθούσα όσο μπορούσα, μονάχα που αρνήθηκα να τα "φτιάξουμε" -η πονετικότητα(!!) δεν έφτανε ίσαμε εκεί, άσε που υπήρχε και σπλάχνο.

Μια μέρα, ο άχαρος νέος ήρθε στο φροντιστήριο και τσακώθηκε με τους καθηγητές και το διευθυντή του φροντιστηρίου κι έφυγε τσαντισμένος. Σχόλαγε εκείνη την ώρα το τμήμα μου και τον ακολούθησα να μάθω τι είχε συμβεί -περιέργεια βλέπεις. Περπατώντας, τρέχοντας σχεδόν, στη Πανεπιστημίου, μου μιλούσε με τη τσευδή του γλώσσα και μου έλεγε κάτι σαν "θα τους δείξω εγώ".

Πράγματι, τους έδειξε, μας έδειξε δηλαδή ολωνών. Εμαθα ότι έφυγε να σπουδάσει κάτι νέα κόλπα στο εξωτερικό. Εμαθα ότι επέστρεψε. Μετά, μάθαινα από τις εφημερίδες τα νέα του, είχε και σπάνιο όνομα λέμε.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ των "one hour before the trip" Τετάρτη 14 Μάρτη

Οι 'one hour before the trip' σας προσκαλούν στο Στέκι

"Λέσχη υπογείως στην Καλλιδρομίου 94" στα Εξάρχεια

την επόμενη Τετάρτη 14 Μαρτίου 2007, όπου θα παίξουν ζωντανά.

Η συναυλία θα αρχίσει στις 9 αυστηρά λόγω του ότι είναι καθημερινή και δεν υπάρχει λόγος να δημιουργούνται προβλήματα με την γειτονιά. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.


το post γνωριμίας

Ο φαύλος κύκλος

Η βία ξεκινά από την οικογένεια, ισχυρίζονται πολλοί. Από το ξυλοφόρτωμα που λαβαίνει από τους γονείς του, μαθαίνει το παιδί τι εστί βία και τη μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Ετσι, η βία διαιωνίζεται και δυσκολεύεται η ανθρωπότητα να απαλλαγεί από αυτήν. Μάλιστα. Για τούτο, το κράτος μας έλαβε την πρωτοβουλία να ενημερώσει τους πολίτες, ώστε να βοηθήσουν στη καταπολέμησή της, με την προβολή ενός ενημερωτικού τηλεοπτικού σποτ εναντίον της ενδοοικογενειακής βίας.

Το σποτάκι αυτό, κυκλοφορεί στα κανάλια της τιβι ταυτοχρόνως με τις δυνάμεις των ΜΑΤ του κυρίου Πολύδειρα και της, πάλαι ποτέ, συμπαθούς κυρίας Μαριέτας -ναι, τότε που τη συναντούσα στη λαϊκή της γειτονιάς μου, ήταν πολύ συμπαθής. Κανάλια είναι αυτά και εκεί μπορεί να κυκλοφορεί ό,τιδήποτε. Ακόμα και σποτάκια ενάντια στη Βία παρεΐτσα και αλαμπρατσέτα με την ίδια τη Βία αυτοπροσώπως. Διακόπτει ο τηλεοπτικός παραθυροφύλακας για ολιγόλεπτες -πάντα- διαφημίσεις και ξεπετιέται, αμέσως μετά τα βίντεο με τους ξυλοδαρμούς, το "έξυπνο" σποτάκι. Για να μας πείσει να είμαστε κόσμιοι, να μη βαράμε οι γονείς τα παιδιά μας και οι άντρες τις γυναίκες μας, να μη μαλλιοτραβιόμαστε ΜΕΣΑ στο σπίτι, να ΣΥΖΗΤΟΥΜΕ τα προβλήματά μας, και άλλα όμορφα, γλυκά, ζαχαρωμένα και χριστιανικά. (παρένθεση: τώρα που έγραψα "χριστιανικά", μη χάσει κανείς τα τεύχη της Καινής Διαθήκης ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ, που κυκλοφορούν ένθετα μαζί με κάποιο περιοδικό -δεν θυμάμαι ποιο, δυστυχώς) Μετά το διαφημιστικό διάλλειμμα, αρχίζουν πάλι να επιτίθενται ζαρντινιέρες σε απροστάτευτους πολίτες και να τους βαράν ανελέητα. Ετσι είναι. Οι διαφημίσεις λένε ψέμματα για να πουλήσουν το προϊόν που διαφημίζουν. (παρένθεση: προσοχή στα δάνεια και στις κάρτες, θα μαλλιάσει το πληκτρολόγιο να το γράφω)

Και, ας πούμε ότι μια ωραία μέρα έρχεται που οι γονείς παύουν να βαράν τα παιδιά τους και, εκείνα παύουν να βαράν τα δικά τους παιδιά, οπότε σίγουρα η Βία έχει μπει στην άκρη, όσον αφορά την οικογένεια. Εχει εξαφανιστεί; Εχουν σταματήσει οι πόλεμοι; Οι αστυνομικοί δεν χτυπούν πλέον τους πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά; Ο στρατός έχει αποτάξει τα καψόνια; Οι παπάδες έχουν ξεκινήσει έργο δημιουργικό χωρίς να φοβερίζουν τους πιστούς και χωρίς να κάνουν διακρίσεις; Οι απατεώνες έχουν λουφάξει και είναι έτοιμοι για εξαφάνιση και αυτοί; Οι δημόσιοι υπάλληλοι ασκούν το λειτούργημά τους με χαρά και προθυμία, διευκολύνοντας τους πολίτες και όχι αντιμετωπίζοντάς τους με καχυποψία; Οι πολιτικοί ξεχειλίζουν από δημιουργικότητα, συζητώντας και πλάθοντας νέους νόμους, χωρίς να νομίζουν πως βρίσκονται στη Βουλή για να κάνουν ρουσφέτια; Οι καθηγητές των ΑΕΙ, είναι αξιοκρατικά διαλεγμένοι; Οι εκπαιδευτικοί δίνουν, με τον τρόπο ζωής τους, το καλό παράδειγμα στους νέους; Οι δικαστικοί είναι αμερόληπτοι και άμεμπτοι;

Αν δεχτούμε πως από τη βάση ξεκινά το πρόβλημα της άσκησης βίας -κάθε μορφής βίας, όχι μόνο σωματικής- με μια τέτοια υπόθεση, όπως με το σταμάτημα της βίας ΜΕΣΑ στην οικογένεια, το έχουμε λύσει. Ελα όμως που αρκετές γενιές, εδώ και χρόνια, έχουν πάψει να χρησιμοποιούν τη βία ως μέσο πειθούς και διαπαιδαγώγησης! Τι να συμβαίνει άραγε και αυτή η κυρά-Βία δεν παίρνει το μπούλο, να πά να τσακιστεί να φύγει από τη ζωή μας; Τί είναι αυτό που τη συντηρεί και τη ξανανιώνει; Σε ποιο καλλυντικάδικο ψωνίζει τα μπλάστρια, τις κρέμες προσώπου, τις μάσκες μαλλιών; Μήπως υπάρχει κάποιος νταβατζής που την προωθεί για μοντέλο ή για σταρ;

Νομίζω -τι νομίζω, έχω σιγουρευτεί πια!- ότι τα δοχεία της κοινωνίας μας συγκοινωνούν, το δοχείο της βάσης με το δοχείο της κεφαλής δηλαδή, και το να πάψει το ένα να αναπαράγει τη Βία δεν σημαίνει τίποτα αν δεν πάψει ταυτοχρόνως να την αναπαράγει και το άλλο.

Το ότι η κεφαλή -τα κεφάλια, που λέν, οι προσωπικότητες, οι εξουσιαστές, οι ταγοί, κλπ- είναι χωμένη μέσα για μέσα στα σκατά, σημαίνει ότι η βάση δεν έχει από πού και από ποιόν να παραδειγματιστεί. Μπαίνει λοιπόν και αυτή στα σκατά, μήπως και τα καταφέρει να επιζήσει. Η βρώμα ενοχλεί, αλλά η ζωή είναι υπεράνω κάθε άλλης αξίας.

Σταματείστε να κοροϊδεύετε τους νέους, συζητείστε μαζί τους, μη τους φοβάστε, μη ξεχνάτε ότι και σεις υπήρξατε νέοι -εδώ, αναρωτιέμαι ΑΝ. Σταματείστε να χτυπάτε τα νιάτα, αυγά χρειάζεται μια ομελέτα και όχι κεφάλια διαδηλωτών.

Καθαρίστε τα σάπια μυαλά από τις θέσεις εξουσίας -παν/μια, σχολεία, δικαστήρια, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτικά βήματα, εκκλησίες, κλπ- και ελάτε πεντακάθαροι και φρέσκιοι να μας δείξετε δρόμους. Κοιτάξτε μέσα σας και ψάξτε να βρείτε το τρομαγμένο παιδί να του δώσετε τη θέση που του αξίζει, στο πρόσωπό σας. Βγάλτε τη μάσκα ή/και τη κουκούλα σας και δείτε στο καθρέφτη. Εσείς είστε αυτό το πρόσωπο με τις ρυτίδες της φθοράς, μην υποκρίνεστε, αφήστε για τους ταλαντούχους της Τέχνης αυτό το προσόν.

Καθαρίστε λοιπόν, κύριοι και κυρίες, το δικό σας περιβόλι, κάντε το παραδεισένιο κήπο, και μετά κυκλοφορείστε σποτάκια για τα μας τα λαουτζίκια. Εμεις, με τη σειρά μας, θα σας ακολουθήσουμε. Τα πρόβατα ακολουθούν το τσοπάνη. Πού ξανακούστηκε ο τσοπάνης ν' ακολουθεί το κοπάδι; Τα γαλόπουλα οδηγούνται από το αφεντικό τους, αλλιώτικα σκορπίζουν.

γλου γλου γλου γλου και μπεεεε μπεεεε μπεεεε

-----------------------------
ΣΗΜ.1. Ονόματα θέλετε; Κάθε μέρα δημοσιεύονται, σε διάφορους τόπους, πολλά και διάφορα ονόματα. Μη λέτε πως δεν τα γνωρίζετε, είναι ψέμμα.
ΣΗΜ.2. Το να "πάψετε" ένα δυο πρόσωπα ή να τα μεταθέσετε, είναι απλώς ξεκάρφωμα, για τα μάτια που λέν. Προχωρείστε με θάρρος, θα βρισκόμαστε δίπλα σας στην εξυγείανση της κοινωνίας από τα παράσιτα.
ΣΗΜ.3. Αν δεν τολμάτε, αν δεν τολμήσετε σύντομα, ο φαύλος κύκλος θα εξακολουθεί να υπάρχει και θα καταπίνει το κεφάλι τη βάση, όσο θα καταπίνεται από αυτήν και στο τέλος δεν θα υπάρχει καν κύκλος. Ενα σημαδάκι ίσως απομείνει μοναχά -μια τελίτσα.

..και.. εμένα δε μ' ενδιαφέρει τι λέει το ένα και το άλλο κόμμα.. εμένα με ενδιαφέρει ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ..

Υποτίθεται ότι το Κράτος εναντιώνεται στη Βία

Αν ξεκινήσουμε από τη μυθολογική υπόσταση των δυο αδελφών, του Κράτους και της Βίας, που ήταν παιδιά της Στύγας, της φοβερής χθόνιας Ωκεανίδας που είχε συμπαραταχθεί με το Δία κατά την Τιτανομαχία, του πολέμου δηλαδή του Δία εναντίον του πατέρα του, του Κρόνου, τον οποίο βοηθούσαν τ' αδέρφια του οι Τιτάνες. Η Στύγα είχε τέσσερα παιδιά, το Κράτος και τη Βία, το Ζήλο και τη Νίκη, τα οποία είχε αποκτήσει μετά την ένωσή της με τον Τιτάνα Πάλλαντα (αρχ. ον. ο Πάλλας, γεν. του Πάλλαντος). Ο Κράτος λοιπόν, ήταν ανέκαθεν αδερφός και σύμμαχος της Βίας και, όπως φαίνεται, τίποτε δεν έχει αλλάξει ως τα σήμερα, όση προσπάθεια και να καταβάλλουν μερικά τηλεοπτικά σποτάκια. Σημειωτέον ότι η Στύγα, ταγμένη στο πλευρό του Δία και καταφερόμενη εναντίον του Κρόνου και των Τιτάνων, ουσιαστικά πολέμαγε εναντίον του συζύγου της, του Πάλλα. Μύλος η υπόθεση, η ενδοοικογενειακή βία άνθιζε από αρχαιοτάτων χρόνων!!!

Στις μέρες μας, υπάρχουν άφθονα παραδείγματα άσκησης βίας μέσα στην αγία ΕΛληνική Οικογένεια, όπως αυτό που έφερε στο φως στις 21/02/2007, το ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ του Δίκτυου Γυναικών Θεσσαλονίκης, με τίτλο: ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΩΣ ΣΤΙΣ ΣΥΖΥΓΟΚΤΟΝΙΕΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, προτρέποντας στη διάδοση της είδησης.

Με τον ίδιο τίτλο, "ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΩΣ ΣΤΙΣ ΣΥΖΥΓΟΚΤΟΝΙΕΣ - ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ" ανέβασε σχετικό άρθρο στον τόπο ΟΡΕΝ, ο Αντρέας Σάντερς και, με διαφορά στήθους, συνεχίζει στο agitprop ο N. Γενημάκης με τίτλο "Νόμιμες οι συζυγοκτονίες", από όπου κάνει έκκληση για τη διάδοση του γεγονότος, και κατόπιν τη σκυτάλη παίρνουν με τη σειρά, ο Οneiros, που αναρωτιέται: Η ενδοοικογενειακή βία δικαιώνεται; ο Αrgos με το post "Bloggers of the ‘net, syndicate!", ο Λάμπρος Τσουκνίδας στα lexidia, όπου εκφράζει την απορία: "Η συζυγοκτονία τιμωρείται διαφορετικά;" παραθέτοντας (update) στο τέλος του άρθρου του το σύνδεσμο (λινκ) που οδηγεί σε σχετική αναφορά γνωστής εφημερίδας: Εφεση από τον εισαγγελέα για 2 αποφάσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/02/2007 και, μετά από όλ' αυτά, "Το blog δεν εορτάζει" δηλώνει στο blog της η penguin_witch

Και πώς να εορτάσωμεν δηλαδή;

Εκκληση, πέρα από το συγκεκριμένο γεγονός: ΚΥΡΙΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΠΟΤΑΚΙΑ, ΑΛΛΑ ΔΩΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ


..ή.. μήπως το ΞΥΛΟ απαγορεύεται μόνο ΜΕΣΑ στο σπίτι..?..

μεγάλη αναδρομική έκθεση του γλύπτη Βάσου Καπάνταη

Βάσος Καπάνταης. Γλύπτης

Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη — Κτήριο οδού Πειραιώς

8/3/2007 - 6/5/2007

Το Μουσείο Μπενάκη, σε συνεργασία με τους «Φίλους του Βάσου Καπάνταη», οργανώνει μια μεγάλη αναδρομική έκθεση-αφιέρωμα στον πολύ σημαντικό αυτόν γλύπτη.
Η έκθεση περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό γλυπτών του Βάσου Καπάνταη (1924-1990) –μεγάλων και μικρών διαστάσεων– φιλοτεχνημένα σε χαλκό και πωρόλιθο,καθώς επίσης ανάγλυφα,μετάλλια,σχέδια και κεραμικά,που αναδεικνύουν την ακρίβεια της μικρογραφικής χάραξης,την ενάργεια της περιγραφής και τις συνθετικές ικανότητες του Καπάνταη. Βασικό χαρακτηριστικό του έργου του είναι η οικουμενικότητα και η μετατροπή του συναισθήματος σε ιδέα.
Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Γιώργος Χατζημιχάλης ενώ σε συνεργασία με τις εκδόσεις Άγρα,θα κυκλοφορήσει συνοδευτική ομώνυμη έκδοση, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα.

Διοργάνωση:Μουσείο Μπενάκη — «Φίλοι του Βάσου Καπάνταη»
Κύριος Χορηγός: Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος»
Χορηγοί:Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου, Δήμος Νέας Σμύρνης

το τελευταίο 24ωρο ένιωσα πολύ χαζή...

..και το σημειώνω εδώ πέρα για να μη το ξεχάσω! Βλέπετε, τις υπόλοιπες μέρες νιώθω συνήθως πολύ.. σπίρτο -τρομάρα μου, λέμε- και είναι κρίμα μια παρόμοια εμπειρία να χαθεί μέσα στα αυλάκια της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου μου, που ελπίζω να μην άλλαξε θέση -ακόμα. Ενιωσα πολύ χαζή λοιπόν και η αιτία είναι απλή: είχα γίνει κομμάτια, που λένε. Ενα κομμάτι ανησυχούσε σφόδρα για το μικρό που θεωρούσε φυσικό να τρέχει σε πορείες και να μην ενημερώνει πού βρίσκεται και αν είναι καλά για πάάάρα πολλές ώρες. Ενα άλλο κομμάτι εξέταζε κάτι περιουσιακά προβλήματα που ανέκυψαν όταν ανακάλυψα πως ένας τυπάς πήγε και δήλωσε δικό του ένα χωραφάκι -μικρής οικονομικής αξίας, αλλά μεγάλης συναισθηματικής. Ενα τρίτο κομμάτι ασχολιόταν με τη λήξη της έκθεσής μου, ευτυχώς όμως προέβλεψα τις δυσκολίες και -νωρίς νωρίς- φρόντισα να ειδοποιήσω για μια μικρή παράταση και έτσι να του μειώσω τη σημασία. Το τέταρτο κομμάτι μπαινόβγαινε στη κουζίνα να μαγειρεύει τις παραγγελιές του μικρού, που είναι το τιμώμενο πρόσωπο των ημερών. Το πέμπτο, δούλευε στον υπολογιστή όταν προέκυψε η δημιουργία του έκτου κομματιού, που έπρεπε να μείνει σχεδόν κολλημένο μπροστά στην οθόνη για πάνω από πέντε νυχτερινές ώρες, σε συνεχή επικοινωνία με το σέρβερ του μεγάλου, ο οποίος προέβαινε σε επισκευές -μου άλλαξε τα φώτα λέμε!!!

Τώρα, επιτέλους, μαζεύτηκε το μικρό, τέλειωσαν τα μαγειρέματα, πάνε κι οι επισκευές, συμπλήρωσα και όλα τα χαρτιά που χρειάζονται για το χωραφάκι, κι έτσι μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη ήσυχη. Καλημέρα σε όλους και καλό μου κυριακάτικο πρωϊνό χουζούρεμα!

---------------------
ΣΗΜ. πάτησα Publish κι έστειλα το ποστ, μη διαψευστεί η θεωρία -περί blogs, blogging και bloggers- του κ. Θαλή Κουτούπη!

Λευκός θόρυβος: "Οι φόβοι σας είναι οι ελπίδες μας" (8/3/2007)

Λευκός θόρυβος: "Οι φόβοι σας είναι οι ελπίδες μας" (8/3/2007)

Επάγγελμα: Κουκουλοφόρος

Ενα νέο επάγγελμα αναδεικνύεται στις μέρες μας: ο Κουκουλοφόρος.

Προσόντα: καλή σωματική κατασκευή, απουσία συναισθήματος
Φύλο: κατά προτίμηση ανδρικό
Υποχρεώσεις: να σηκώνει βάρη (πέτρες, μπομπίτσες, κλπ) και να βαράει
Αμοιβή: κατά διαδήλωση και αναλόγως προσόντων ή με ποσοστά
Δώρο: μια κουκούλα, κατά προτίμηση μαύρη
Επισκεπτήριο: «ο Κουκουλοφόρος της γειτονιάς σας, σας εύχεται Καλό Πάσχα»

εδώ ήμουν μαμά

«Πού ήσουν παιδί μου όταν γινόντουσαν αυτά;» ρώτησα το μικρό, δείχνοντας αυτή τη φωτογραφία. «Εδώ ήμουν μαμά» απάντησε βάζοντας το δάχτυλο ακριβώς δίπλα στη φωτιά, προς τα δεξιά της εικόνας. «Δεν είπαμε να προσέχεις;» συνέχισα «Αφού εκεί βρέθηκε το πανό μας, να τους παρατήσω και να φύγω;» απάντησε με ερώτηση και'γώ δεν συνέχισα. Νιώθω μουδιασμένη αυτές τις μέρες. Εμένα, σκασίλα μου κι αν αλλάξει το άρθρο 16, το παιδί μου με ενδιαφέρει. Οταν μιλά με ενθουσιασμό για ένα καλύτερο αύριο, στέκομαι δίπλα του. Τι άλλο μπορώ να κάνω; Να το κλειδώσω μέσ' στο σπίτι; Ο,τι είχα να πω, το είπα. Για το ριπλέι, για το έργο που το έχω δει πολλές φορές ως τώρα, για το άσκοπο ορισμένων διεκδικήσεων, για τη πιθανή σκοπιμότητα δημιουργίας θορύβου και το "ποιος ξέρει τι ετοιμάζεται πίσω απ' αυτά", κλπ κλπ, αλλά όπως φαίνεται η ζωή επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Εκεί που επέμενα ήταν στον προβληματισμό να βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος διεκδίκησης, μια και αυτός ο συγκεκριμένος έχει δώσει δείγματα αποτυχίας και δημιουργεί εχθρικά διακείμενους "απλούς ανθρώπους", ανεβάζει το ποσοστό της ακροδεξιάς, κλπ, και «αυτά συζητάμε τώρα» μου απάντησε.