ταξίδι στην Ιρλανδία: εύκολο και δωρεάν

Είναι πολύ εύκολο να πάμε σήμερα όπου θέλουμε και να δούμε κάτι νέο με τα μάτια κάποιου άλλου blogger. H Eva πήγε στην Ιρλανδία και'γώ ταξίδεψα μαζί της!


Η Eva έχει το blog: Brielandia και το ταξίδι βρίσκεται στο post: Ireland 2: Fauna y flora

Πώς ψηφίζει ο ωραίος Μεργκαέλ Ωγκαίο

Πριν ψηφίσει ο Μεργκαέλ Ωγκαίο, προετοιμάζεται καταλλήλως. Επί σαράντα μέρες συνεχώς, ακολουθεί ένα αυστηρότατο πρόγραμμα αποτοξίνωσης, αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής. Δεν τρώει πολύ, πίνει άφθονο νερό και καθόλου οινοπνευματώδη, ασκείται καθημερινά -κατά προτίμηση με γιόγκα- και λούζεται ολόκληρος τελετουργικά τρεις φορές το 24ωρο. Προτιμά να ντύνεται απλά και σοβαρά, αφήνει κατά μέρος τα μαύρα στενά ρούχα που συνηθίζει και φορά καφτάνια από πράσινο σκούρο μπροκάρ -το χρώμα της σημαίας της πατρίδας του, στο δεύτερο Γαλαξία πάνω πάνω. Την ημέρα των εκλογών, πηγαίνει να ψηφίσει καθαρός από κάθε σκέψη και πνευματική εξάρτηση, κρατώντας στην αγκαλιά του ένα ωραίο μπουκέτο άνθη με λεπτό άρωμα, κομμένα από το ιδιωτικό του περιβόλι, τα οποία μοιράζει στους εκπροσώπους των υπό εκλογή Κυρίων του Κράτους. Κατόπιν, μπαίνει στη Μεγάλη Θερμοκοιτίδα για να ψηφίσει. Εκεί μέσα, αισθάνεται έμβρυο ξανά, ο νους του ξελαμπικάρει πλέον εντελώς, καμμιά φροντίδα δεν τον απασχολεί, κι έτσι αναπόσπαστος από έννοιες και σκοτούρες, ψηφίζει σύμφωνα με τη Συνείδησή του αυτό που πραγματικά, με απόλυτη -όσο γίνεται- σιγουριά, επιθυμεί. Το πρόβλημα του ωραίου Μεργκαέλ είναι να αποκαλύψει στον εαυτό του την πραγματική του επιθυμία -και νομίζω πως δεν είναι ο μόνος με αυτό το πρόβλημα.

γράφω για μια αστεία ιστορία

Ε, λοιπόν, θα το γράψω: σκέφτηκα μια πολύ αστεία ιστορία, μα πάάάρα πολύ αστεία λέμε. Τόσο πολύ αστεία, που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ τρείς νύχτες στη σειρά επειδή όταν τη σκεφτόμουν ξέσπαγα σε γέλια τρανταχτά. Τόσο τρανταχτά, που μαζί με μένα ξαγρύπνησε τρεις νύχτες στη σειρά όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Ηρθε το εκατό να δει τι τρέχει, αλλά πιάσαν τα γέλια τους αστυνομικούς που φύγαν κακήν κακώς κουτρουβαληδόν από τις σκάλες -ήταν αδύνατο να βρουν το κουμπί του ασσανσέρ, χτυπιόντουσαν κανονικά. Ηταν αδύνατο να φάω, γιατί φοβόμουν μη πνιγώ από τα πολλά γέλια, ούτε να πιω νερό τολμούσα και κόντεψα να πάθω αφυδάτωση με τόση ζέστη, άσε πια το μαρτύριο της τουαλέτας -το ντους και το πλύσιμο προσώπου και χεριών στο νιπτήρα εννοώ, το "άλλο" αν ήμουν άνδρας θα ήταν τρισχειρότερο. Η ιστορία αυτή, ανέτρεψε τη ρουτίνα της ζωής μου για κάμποσες μέρες -και νύχτες. Να ξαπλώνω ήταν αδύνατο, το κάθισμα οδυνηρό, μόνο όρθια και πάλι ήμουν αναγκασμένη να κινούμαι γελώντας διαρκώς, να πιάνω τη κοιλιά μου μη κλατάρει από τα πολλά γέλια, να κόβεται η ανάσα μου και να εφευρίσκω τρόπους να την επαναφέρω, να τρέχουν δάκρυα ποτάμι, να έχουν τεντωθεί οι μύες του προσώπου σε σημείο απίστευτο, το σαγόνι να κοντεύει να ξεκολλήσει, να έχει αλλάξει χρώμα το δέρμα μου, η μούρη μου -με δυο λόγια- να έχει γίνει τέτοια που να εντείνει την παραγωγή γέλωτος. Δεν έφτανε η αστεία ιστορία δηλαδή, ήρθε και η εμφάνιση του γελοίου τέρατος που έγινα, για να δέσει η μαρμελάδα. Η λύση που δόθηκε από μόνη της, αυτό που με έσωσε, ήταν η συνήθεια. Συνήθισα την αστεία ιστορία μου τόσο πολύ, που δεν μου φαίνεται πλέον αστεία. Ούτε τόσο δα. Ούτε καν γελοία. Δεν βρίσκω άξιο λόγου πια να σπαταλήσω για χάρη της ούτε ένα χάχανο. Ούτε ένα σκέτο "χα". Για τούτο, προς τι να τη διηγηθώ; Εχω να σκεφτώ και τι θα ψηφίσω...

..για το θέμα των πρόωρων εκλογών...

..θα ήθελα τη γνώμη του κ. Ασκητή...

(ή τουλάχιστον ενός νεογνολόγου)

Who is Jacala?

Our Pack is named after Jacala. Jacala is another of the animals in the Jungle Book. He is a crocodile who appears in the Second Jungle book and he is famed for his acting abilities. The picture on this page is our Pack logo and it appears on our Cub T-shirts.

http://www.kidlington-cubs.org.uk/leaders.html


-->> other names from the Jungle Book:
http://home.vicnet.net.au/~bpcamp/jungle/JungleNames.html
http://www.faqs.org/faqs/scouting/leader-hints/section-5.html

φερομόνα, αγάπη μου

Λαβαίνω τελευταίως διάφορα σπαμ με διαφημιστικά για φερομόνες. Το μεγάλωμα του πένις έπεσε σε δημοτικότητα. Λίγο πολύ, ήξερα περί τίνος πρόκειται, σήμερα όμως είπα να το ψάξω λίγο παραπάνω το πράγμα. Στο γκουγκλ φυσικά, πού αλλού; Χιλιάδες αποτελέσματα, αγγλικές και ελληνικές σελίδες γεμάτες πληροφορίες, με έπιασε θλίψη λέμε.

Τι ζητούν όλοι αυτοί που χρησιμοποιούν διεγερτικά της λίμπιντο; Ντιπ νερόβραστοι είναι πια; Μπουκώσαν από εικόνες κωλοβύζιον και φράκαρε το σύστημα; Ας κόψουν την εικονοβλεψία λοιπόν καλύτερα, παρά να ψάχνουν τεχνητούς τρόπους ανόρθωσης (του ηθικού) των συντρόφων τους. ΑΜΑΝ ΠΙΑ !!

Ολα στο μυαλό είναι παιδιά. Ο εγκέφαλος διακινεί τις αισθήσεις. Ας αντισταθούμε στη βασική επιθυμία της εξουσίας να μας τον... αφαιρέσουν!

σκέψεις εν όψει εκλογών

Ερχονται εκλογές. Το είπε η τηλεόραση. Σε ένα μήνα πάμε κάλπη. Θα μου κόψουν στα δυο τις προγραμματισμένες διακοπές μου, αλλά χαλάλι!

Και.. τι ψηφίζουμε; Πώς ψηφίζουμε; Ας το σκεφτούμε λιγουλάκι...

1. Οι εκλογές δεν είναι λαχείο, ώστε να σκεφτούμε πώς να βρεθούμε με τους κερδισμένους.

2. Οι εκλογές δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας του ΠΡΟ-ΠΟ, ώστε να μαντέψουμε ποιος θα κερδίσει και να σταυρώσουμε μια καλή πρόβλεψη.

3. Οι εκλογές δεν είναι ψυχολογικός εκβιασμός, ώστε να ενδίδουμε στην απειλή της «χαμένης ψήφου», που αρκετά χρόνια βασάνισε τον ψυχισμό του έλληνα -καιρός είναι να απεξαρτηθούμε.

Νομίζω ότι καιρός είναι να αποφασίσουμε να ψηφίσουμε κατά συνείδηση. Ενα μικρό κόμμα, έναν άνθρωπο που έχει κάτι σημαντικό να προτείνει, και ας μην είναι καθόλου γνωστός, και ας μην έχει καμμιά πιθανότητα να εκλεγεί. Τουλάχιστον να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας.

Το παραμυθάκι περί κυβερνήσεων σταθερότητας, ας πάει να κάνει παρέα με τα άλλα παραμύθια, τη κοκκινοσκουφίτσα, τη Χιονάτη, κλπ κλπ. Είδαμε και ξέρουμε τι σημαίνει και πώς μεταφράζεται αυτή η σταθερότητα: Με θέσεις στο Δημόσιο για τα "δικά μας" παιδιά -κατά περίπτωση "δικά μας", ε- και με αναθέσεις έργων στα λαμόγια τα οποία στηρίζουν το "δικό μας" κόμμα -κατά περίπτωση "δικό μας", ε- και με αναβάθμιση των "δικών μας" διαπλεκόμενων -κατά περίπτωση "δικών μας"- φυσικά.

Εξαιτίας αυτής της "σταθερότητας" ο κρατικός μηχανισμός παραπαίει, υπολειτουργεί, πάει κατά διαόλου, και το μόνο του προσόν είναι -και παραμένει εδώ και πολλά πολλά χρόνια- η αδιαφορία προς τον πολίτη και η πλήρης απαξίωσή του. Σεβασμός μηδέν, εξυπηρέτηση κάτω από το χαλάκι, έλλειψη φαντασίας, καταβαράθρωση των ικανών ανθρώπων, κλπ κλπ, τα ξέρετε -υποθέτω.

Υπάρχουν χώρες όπου το κράτος λειτουργεί άψογα και με απόλυτη αξιοκρατία, χωρίς να κυβερνώνται από "σταθερές" κυβερνήσεις με απόλυτη πλειοψηφία. Για σκεφτείτε επί πόσα χρόνια π.χ. η Ιταλία έχει κυβερνήσεις συνασπισμού. Πάθαν κάτι οι γείτονές μας οι ιταλοί;

Μακάρι να μπουν νέοι άνθρωποι στη Βουλή. Μακάρι να ακουστούν καινούργιες φωνές. Μακάρι να φύγει η μούχλα και η μιζέρια και η παγαποντιά και η κοροϊδία. Είθε... (που θα λέγαν κι οι αρχαίοι)

..και.. «η πολλή σκέψη τρώει τον αφέντη» λέει μια παροιμία..

Πολλοί κάνουν συνδυασμούς, π.χ. «να ψηφίσω αυτόν ΓΙΑ ΝΑ μη βγει εκείνος» ή το ανάποδο, και μετά βλέπουν την έκπληξη: Να εκλέγεται ακριβώς εκείνος που ΔΕΝ ήθελαν να εκλεγεί!

ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ λοιπόν, αδέρφια, και ψηφίστε ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ: αυτόν που θέλετε και που πιστεύετε ότι θα εκπροσωπήσει -με γενναιότητα, καθαρότητα και αξιοπρέπεια- τα συμφέροντά σας. Καλή ψήφο!

ο χορευτής

Μια φορά, ήταν ένας που χόρευε. Χόρευε συνεχώς, ακόμα και στον ύπνο του δεν σταματούσε να χορεύει. Χόρευε τρώγοντας, χόρευε διαβάζοντας, χόρευε πίνοντας κι ερωτευόταν χορεύοντας. Μια μέρα, χόρευε μέσα στο ναό και τον πετάξαν έξω κι έτσι έμαθε να πετάει.

Μια φορά, ήταν ένας που πετούσε...

αχ, και να γινόταν

...αχ, και να γινόταν κάτι και να με κατάπινε ο τοίχος, να με ρούφαγε έτσι όπως ακουμπώ πάνω του και να μην έμενε ούτε σημαδάκι από μένα, να έσβηνα διαμιάς από τη μνήμη εκείνων που με αγάπησαν και να έπαυε να βαραίνει η ανάμνησή μου το θυμητικό όσων με γνωρίσαν, να πέρναγε η ζωή μου σαν να μη την έζησα, σαν ελαφρό αεράκι και σαν θρόισμα στα φύλλα μιας λεύκας που τη θύμησή τους την παίρνουν μαζί τους το φθινόπωρο πέφτοντας στο χώμα, αχ...

ΦΕΣΤΙΒάΛ ΟίΤΗΣ - ΜΕΘαύΡΙΟ, ΠΑΡΑΣΚευή 17 ΑΥΓούΣΤΟΥ

Παρασκευή 17 Αυγούστου, και ώρα 21:30
στο τόπο τεχνών και ψυχαγωγίας ΧΩΡΑ,
στη θέση Λελέικα Υπάτης,
στη διαδρομή για Μεξιάτες από Λουτρά Υπάτης.
κρατήσεις θέσεων: 6936995142
τιμή 15 ευρώ

Πληροφορίες: www.kafodeioorfeas.gr/

τραγουδά ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ

Ο Γιάννης Χαρούλης δεν μας είναι άγνωστος. Είναι μια από τις πιο σημαντικές νέες φωνές του έντεχνου ρεπερτορίου, που συνδυάζεται ταυτόχρονα λόγω της, με την μοναδικότητα του παραδοσιακού στοιχείου.

Ο Γιάννης Χαρούλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη, στα Έξω Λακώνια, Αγίου Νικολάου. Ο πατέρας του –γλύπτης- του έδειξε σε ηλικία 6 ετών μαντολίνο. Σε λίγο καιρό είχε μάθει να παίζει και να τραγουδά το παραδοσιακό «Τούτο το μήνα». Τρία χρόνια αργότερα πήρε το πρώτο του λαούτο και μελετούσε την παραδοσιακή μουσική της Κρήτης. Δεκαπέντε ετών άρχισε να παίζει επαγγελματικά σε πανηγύρια. Το 2000 γνώρισε τον Χρήστο Θηβαίο. Έτσι τον Ιούλιο του 2002 ο Χρήστος κάλεσε τον «μικρό του αδελφό» όπως τον αποκαλεί στο Λυκαβηττό σε μια συναυλία – αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη.

Ο Χρήστος Θηβαίος αρχικά ήταν προγραμματισμένο να πει, σε εκείνη την συναυλία, τρία τραγούδια. Είπε ένα αφού τα άλλα δύο τα είπε ο Γιάννης. «Κόσμε χρυσέ» και «Οι πόνοι της Παναγιάς». Τον Φεβρουάριο του 2003 κυκλοφορεί ο δίσκος «Γύρω μου και εντός» με συνθέτη τον Μιχάλη Νικολούδη και παραγωγό τον Μιχάλη Κουμπιό. Ένα μήνα μετά φεύγει φαντάρος και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς συμμετέχει στο πρόγραμμα της Μελίνας Κανά στα «13 φεγγάρια». Έπειτα ξεκινά live σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αλλά και συναυλίες στην επαρχία. Τον επόμενο χειμώνα κάνει μια σειρά εμφανίσεων με τον Μίλτο Πασχαλίδη.

Ο «Χειμωνανθός», το δεύτερο προσωπικό album του Γιάννη Χαρούλη προεξοφλούμε ότι θα είναι από τα albums για το οποία θα γραφτούν πολλά, θα συζητηθούν ακόμα περισσότερα, αλλά πάνω απ’ όλα θα τραγουδηθεί και θα αγαπηθεί γιατί είναι φτιαγμένο με πρωτογενή υλικά, με τραγούδια που έρχονται κατευθείαν από την πηγή της δημιουργίας και βρίσκουν τον ιδανικό ερμηνευτή τους στο πρόσωπο του Γιάννη Χαρούλη.

Συμμετέχουν με τα τραγούδια τους, τη μουσική τους και τους στίχους τους οι: Μάνος Ελευθερίου, Κώστας Μουντάκης, Διονύσης Τσακνής, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Μάνος Ξυδούς, Δημήτρης Υφαντής, Κώστας Παρίσης, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Κώστας Σπηλιωτάκος, Γιώργος Γαρεφαλάκης, Ελένη Φωτάκη, Ματίνα Κουντουρόγιαννη, Λάμπης Κουντουρόγιαννης ενώ σε 3 τραγούδια τη μουσική έχει γράψει ο ίδιος ο Γιάννης Χαρούλης, και σε ένα τραγούδι παίζει φυσαρμόνικα ο Πάνος Κατσιμίχας.
Την παραγωγή έχει επιμεληθεί ο Μάνος Ξυδούς.

__________________________
ΣΗΜ. Οσοι πάνε, να πάρουν και μπουφανάκι για το βράδυ. Η Χώρα πέφτει καρσί στο φαράγγι της Οίτης και φέρνει ψύχρα το βραδάκι, όσο ζέστη κι αν κάνει τη μέρα.

μια ΧΩΡΑ που γεννήθηκε από μια ΙΔΕΑ

..χτες έφυγα το πρωί και γύρισα το βράδυ, αφού πέρασα μια εξαίσια μέρα γεμάτη εκπλήξεις, με ντομάτες από σπόρους ντόπιους, που τη γεύση τους νοσταλγούσα πάνω από 25 χρόνια, σε ένα ξάγναντο που ήταν ερημιά στη μέση του πουθενά και τώρα ετοιμάζεται να γίνει τόπος συνάντησης ανθρώπων αληθινών και όχι ντεμί, ανάσανα τόσο που νιώθω ακόμα μεθυσμένη, διαπίστωσα πόσο με γοητεύει η ολοκλήρωση μιας απόφασης που δεν μένει στα σχέδια αλλά υλοποιείται και μάλιστα με γρηγοράδα, φαντασία και πηγαία καλαισθησία, από ένα νέο άνθρωπο που υποθήκεψε τον εαυτό του για το Εργο αυτό και του εύχομαι ολόψυχα να συνεχίζει να κάνει το παραμύθι πραγματικότητα..

Το Εργο είναι η Χώρα, ένας τόπος μαγικός που βρίσκεται λίγο μετά τα λουτρά της Υπάτης, σχεδόν 15 χιλιόμετρα από Λαμία. Εκεί, σε αυτή τη Χώρα, υπάρχει τόπος για όλους όσοι αγαπούν τη ζωή και τη γνήσια ψυχαγωγία. Με σινεμά, μουσική, εκδηλώσεις διάφορες, για νέους κάθε ηλικίας, από 5 μέχρι 105 χρονών! Βρείτε τη, ανακαλύψτε τη! Δυο ωρίτσες και κάτι από Αθήνα, σήμερα που μιλάμε. Αξίζει τον κόπο και το χρόνο αυτή η ανακάλυψη.

συνειρμοί

στην έρημο Τακλαμακάν
ανθεί ευρέως το κουμ-κάν

πόσο θα ήθελα να φεύγω για ερήμους
-και όχι για παραδείσους που αποδεικνύονται έρημοι

αλλά το ταξίδι δεν έχει νόημα
αν δεν υπάρχει κατευόδιο στην αναχώρηση
και υποδοχή στην επιστροφή

η συντροφιά στο ταξίδι δεν κρίνεται απαραίτητη
-μάλλον εμπόδια φέρνει, αν δεν είναι η κατάλληλη-
το ζουμί είναι το κατευόδιο και το δέξιμο
-να κουνά κάποιος μαντίλι σαν φεύγεις
και να ανοίγει μια αγκαλιά σαν έρχεσαι-

το πώς μια συντροφιά κρίνεται κατάλληλη χωρίς να δοκιμαστεί σε ταξίδι, είναι κάτι τι μαγικό: μόνο ένας επαγγελματίας μάγος οραματιστής μπορεί να κάνει σχετική πρόβλεψη, αν και, όσον αφορά τον εαυτό του και το δικό του ταξίδι, δεν αποκλείεται να πέσει έξω

άρα, ταξιδεύεις στην αρχή με συντροφιά, έως ότου διαπιστώσεις πως τα καλύτερα ταξίδια είναι τα μοναχικά

οπότε, φροντίζεις να συντροφεύεσαι από κάποιον που αντιπαθεί τα ταξίδια και λατρεύει το κούνημα των μαντιλιών και τις ετοιμασίες υποδοχής, με μόσχους σιτευτούς, αγκαλιές, κλπ κλπ

ευτυχώς, υπάρχει η τηλεόραση για να περνά το χρόνο του αραχτά σε καναπέδες ή πολυθρόνες η τεμπέλικη συντροφιά σου, μέχρι να λάβει το τηλεγράφημα: Ε-Ε-ΕΡΧΟΜΑΙ. ΣΤΟΠ.

τα όρια

η δημιουργία είναι ευκολότερη όταν υπάρχουν όρια;
ή.. όταν υπάρχουν όρια δεν υπάρχει δημιουργία;
ή.. με τα όρια εντείνεται η δημιουργικότητα;
ή.. η δημιουργία χωρίς όρια είναι η πραγματική Δημιουργία;
ή..
ή..
ή..

Τα πεφταστέρια

Είχα μια μανία με τον ουρανό κι ακόμα την ψιλοέχω, αλλά τί να δω πια μέσα από τις αντανακλάσεις των φώτων της πόλης; Ο ουρανός φαίνεται ομιχλώδης, ένα θαμπό πράγμα πηχτό σε χρώμα ακαθόριστο, σαν ξεβαμμένο πορτοκαλί. Ούτε γαλαξίες, ούτε αστέρια, ούτε τίποτα που να εξάψει τη φαντασία, άσε που όλα σχεδόν μας τα έχουν εξηγήσει οι σοφοί ερευνητές και πάει, τό 'διωξαν το μυστήριο. Εκείνο το μυστήριο που έπλαθε αλλόκοτους κόσμους με παράξενους χάρτες, με ωκεανούς από γάλα και μωβ λιβάδια γεμάτα πράσινες αγελάδες. Εκείνο το μυστήριο που δεν άφηνε το βλέμμα να ξεκολλήσει από τους αστερισμούς. Σήμερα, πάνε κι οι αστερισμοί πάει και η φαντασία και το μυστήριο κι αν ξεχωρίσω κάπου κάποτε ένα αστεράκι από την ουρά της Μεγάλης Αρκτου, τυχερή θα είμαι. Τότε λοιπόν, όταν φαινόντουσαν τα πεφταστέρια στον αυγουστιάτικο ουρανό, «διάττοντες είναι» έλεγ' ο πατέρας και τρέχαμε να δούμε τι σημαίνει η λέξη, η Αρετή έλεγε ότι μια ευχή που γίνεται ακριβώς τη στιγμή της πτώσης του αστεριού "πιάνει", εμείς της λέγαμε πως δεν πρόκειται περί αστεριών και βγάζαμε τα στρώματα να κοιμηθούμε στη βεράντα. Ο πατέρας έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, η Αρετή κοντεύει τα εκατό και ζήτημα είναι αν θα προλάβω να τη δω ζωντανή και φέτος, οι διάττοντες συνεχίζουν να εισέρχονται στη δική μας ατμόσφαιρα αλλά ακόμα δεν βρήκα ποια ευχή θα ήταν καλό να κάνω...

Rodia Radio: 18 KEIMENA - ΙIΙ - Τάκης Κουφόπουλος

Συνεχίζω σήμερα, με το διήγημα του Τάκη Κουφόπουλου Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ενα συγκλονιστικό κείμενο, που ελπίζω να απολαύσετε στο pod cast μου.


-->> αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι, διαλέξτε:
http://rodia.podomatic.com/entry/eg/2007-08-11T20_48_19-07_00
http://rodia.podomatic.com/

ο σκύλος που δεν έτρωγε πίτες και η αξιοπιστία των παροιμιών

Η παροιμία το λέει ξεκάθαρα, «και η πίτα σωστή και ο σκύλος χορτάτος», έλα όμως που δεν κόλλαγε στη περίπτωση επειδή εκείνος ο σκύλος δεν έτρωγε πίτες κι έτσι δεν κινδύνευε καμία πίτα να μείνει μισή από τα δόντια του, άσε που δεν είχε κιόλας δόντια γιατί του είχαν πέσει όλα από το σκορβούτο ένεκα τα υπερπόντια ταξίδια χωρίς σταματημό σε θάλασσες γαλάζιων ματιών και πορτοκαλιών οριζόντων γεμάτων ηλιοβασιλέματα σε παραλίες σπαρμένες σκουλαρίκια πίσω από αλυσίδες παλιών ρολογιών μήκους ενός μέτρου και βάλε.

Βάλε με το νου σου λοιπόν ότι αν μια συνηθισμένη παροιμία πέφτει τόσο πολύ έξω, τι μπορεί να συμβαίνει με τις υπόλοιπες παροιμίες. Εντελώς αναξιόπιστες.

Ο σκύλος που δεν έτρωγε πίτες θα μπορούσε βεβαίως να δικαιώσει τη γνωστή παροιμία, αν η παροιμία μιλούσε για ποτήρια με ποτά, επειδή ο συγκεκριμένος σκύλος έπινε και ως εκ τούτου είχε τη δυνατότητα να γίνεται συχνά πίτα. Αν η παροιμία π.χ. ήταν διατυπωμένη «και το ποτήρι σωστό και ο σκύλος πίτα», τότε, ε, οπωσδήποτε δεν θα ετίθετο θέμα για την αξιοπιστία των παροιμιών και εμείς θα κοιμόμασταν ήσυχοι.

Η συνέντευξη που έδωσα στο BloGR του Jim_hellas

Σήμερα θυμήθηκα αυτή τη συνέντευξη, μετά από πρόσκληση να απαντήσω σε μερικές ερωτήσεις δημοσιογράφου, και την ανεβάζω επειδή δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε μέχρι τώρα, ελπίζοντας να βρει στις απαντήσεις μου ό,τι ζητάει. Το μόνο που συνέβη είναι το κλείσιμο του ηλεκτρονικού περιοδικού BloGR.. είμαι και γκαντέμω να πάρει!
..αν και ο Jim-HELLAS με διαβεβαίωσε ότι είχε προγραμματίσει το κλείσιμο. Αλλά, ρε παιδί μου, με τη δική μου παρουσία στο τελευταίο τεύχος; Αυτό με κάνει άνω-κάτω λέμε!:-ΡΡ

Το κείμενο, όπως το έστειλα στο Jim:

1. Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις σε αδρές γραμμές το προφίλ σου; (Από που μπλογκάρεις, σε ποια ηλικιακή ομάδα είσαι, από πότε συντηρείς blog κτλ)

Το να σκιαγραφήσω το προφίλ μου, πέρα απ' ό,τι αναφέρεται στο προφίλ που έχω ανεβάσει στο blogger, το βρίσκω -ως blogger- αντιδεοντολογικό! Κατά καιρούς το έχω αλλάξει ή παραλλάξει, παίζοντας με ηλικιακούς αριθμούς, επαγγέλματα, φύλο, κλπ. Αλλοτε θολώνω τα νερά, που λένε, άλλοτε ξεκαθαρίζω καταστάσεις. Η ανωνυμία είναι η κατάκτηση του διαδικτύου και, όταν βρίσκομαι μέσα στο διαδίκτυο, θέλω να παραμένω ένα απλό nick name. Συντηρώ blog από το Νοέμβριο του 2005, αυτό δεν είναι μυστικό!

2. Η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται στο μυαλό για τον κάθε blogger είναι η προσωπική του ιστορία για το πως κατέληξε στο blogging. Ποια είναι η δικιά σου ιστορία; Γιατί αποφάσισες να ανοίξεις blog;

Πρώτα πρώτα, δεν κατέληξα στο blogging, αλλά... αναβαθμίστηκα! Μετά από διάφορες περιπέτειες με ιστοσελίδες, φόρουμ, λογοτεχνικές λίστες, και τα σχετικά, βρήκα στο χώρο των blogs ένα τόπο ελεύθερης έκφρασης, που μου ταιριάζει επικοινωνιακά. Δεν είμαι αναγκασμένη να "παίζω" τον αρχηγό έχοντας το φορτίο της διαχείρισης ενός ιστότοπου και να "τ' ακούω" κι από πάνω, επειδή "του έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει" και ό,τι έχει να κάνει με ρύθμιση και οργάνωση το βλέπει ως εξουσία, εναντίον της οποίας θεωρεί υποχρέωσή του να... αντιδρά!

3. Είσαι η πρώτη γυναίκα από την οποία παίρνουμε συνέντευξη και θα ήθελα την γνώμη σου για το γυναικείο στοιχείο στα blogs. Πολλοί λένε ότι το γυναικείο φύλο υποεκπροσωπείται στα ελληνικά blogs. Ποια είναι η γνώμη σου; Χρειαζόμαστε περισσότερες γυναικείες φωνές στην μπλογκόσφαιρα;

Προβάλλω το γυναικείο μου προφίλ, οπότε, έχεις δίκιο που εκφράζεσαι με σιγουριά για το φύλο μου. Αλήθεια, πώς το κατάλαβες; χαχαχα! Υπάρχουν πολλές γυναικείες φωνές που εκφράζονται με ειλικρίνεια, όπως και πολλές αντρικές που εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο. Δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι διαφέρουν οι ανθρώπινες ευαίσθητες φωνές όταν είναι ειλικρινείς -με τον εαυτό τους. Σε αυτό το συμπέρασμα έχω καταλήξει και αυτό μου δίνει πολλή χαρά. Νομίζω πως υπάρχουν αρκετοί ευαίσθητοι άνθρωποι στη μπλογκόσφαιρα και, όσο μεγαλώνει αυτός ο αριθμός, τόσο το καλύτερο. Ευαίσθητοι περί τα διάφορα κοινωνικά ζητήματα, τα ζητήματα της φύσης, της τεχνολογίας, και περί όσων πραγμάτων βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων, αυτό εννοώ με τη λέξη "ευαισθησία" και όχι τη κλάψα, αν και αυτή χρειάζεται ώρες ώρες. Ανθρωποι είμαστε, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

4. Ποιες οι διαφορές ανάμεσα στην ανδρική και γυναικεία ματιά, έτσι όπως αυτή εμφανίζεται στα blogs;

Νομίζω ότι απάντησα προηγουμένως. Δεν διαφέρουν οι ματιές των ανθρώπων, ιδίως όταν εκφράζουν την αλήθεια τους, την εσωτερική τους αλήθεια, πράγμα που συμβαίνει στα blogs. Αυτή είναι η γνώμη μου και η ανωνυμία συμβάλλει σε αυτό, στην ειλικρινή και ελεύθερη έκφραση δηλαδή.

5. Είσαι γνωστή για τον "στρατό" των blogs σου. Θα μπορούσες να μας πεις δυο λόγια για τα blogs τα οποία έχεις; Πως προέκυψαν και τι εξυπηρετούν τα τόσα πολλά και διαφορετικά blogs;

Να σου πω... Βρέθηκα μπροστά σε ένα δίλλημμα ξεκινώντας. Επειδή έχω ένα σωρό εαυτούς που ζητούν όλοι να εκφραστούν, με διαφορετικούς τρόπους και με διάφορες μορφές τέχνης, σκεφτόμουν να σκαρώσω διάφορα και διαφορετικά blogs, χρησιμοποιώντας σε καθένα και άλλο ψευδώνυμο. Αυτό όμως θα με ανάγκαζε να κάνω διαρκώς login και logout, πράγμα που το βρήκα κουραστικό. Ετσι, αποφάσισα να δημιουργήσω πολλά blogs, ανάλογα με το θέμα που πραγματεύεται το καθένα. Δεν υπήρχε, βλέπεις, τότε ακόμα το wordpress που έχει θεματικές ενότητες. Οταν φάνηκε στο στερέωμα, βαρέθηκα να μετακομίσω την πραμμάτεια μου, που δεν ήταν και μικρή!

6. Πρόσφατα ξεκίνησε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός ελληνικού metablogging blog, του gr-metablogging.blogspot.com, στην οποία συμμετέχεις και εσύ. Αν και όπως μας είπες δεν ξεκίνησες εσύ αυτό το blog, ωστόσο μπορείς να μας πεις τι περίπου είναι και σε τι "στοχεύει";

Το http://www.metablogging.gr/ πήγε ήδη σε δικό του χώρο, δεν βρίσκεται πλέον στο blogger. Είναι μια ωραία ιδέα του Χαρτοπόντικα, που την ασπάστηκα αμέσως, όταν πρότεινε τη συμμετοχή μου. «Το Metablogging.gr είναι ένα ομαδικό ιστολόγιο για το ιστολογείν. Φιλοξενεί σκέψεις, απόψεις, ειδήσεις, ιδέες, προτάσεις και συμβουλές με αποκλειστικό θέμα τα ιστολόγια (blogs) και το ιστολογείν (blogging)» όπως γράφει ο Χαρτοπόντικας εδώ: http://metablogging.gr/?page_id=2
Είχαμε συνηθίσει βέβαια να ονομάζουμε έτσι -με τον όρο "metablogging"- τα κουτσομπολίστικα posts και σχόλια. Σε αυτό το χώρο όμως, η έννοια "metablogging" βρήκε την πραγματική της σημασία.

7. Ποιο νομίζεις ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας ενός blog για εσένα; Τι το ξεχωριστό πρέπει να έχει ένα blog δηλαδή για να το θεωρήσεις πετυχημένο;

Εμένα δεν με ενδιαφέρει η επιτυχία ενός blog, με το νόημα που δίνουν οι πολλοί στη λέξη αυτή. Αλλωστε, βρίσκω αδύνατο να είναι ένα blog εντελώς ισορροπημένο, να διατηρεί διαρκώς το ίδιο επίπεδο έκφρασης δηλαδή, εκτός αν πρόκειται για ένα θεματικό blog, το οποίο αναφέρεται σε κάτι τι συγκεκριμένο. Σε μένα πάντως, δεν αρέσουν και τόσο τα θεματικά blogs. Είναι χρήσιμα βεβαίως και καταφεύγω εκεί όταν έχω απορίες σχετικές με το θέμα που πραγματεύονται, αλλά δεν είναι... καθαρόαιμα blogs! Χαίρομαι περισσότερο να ανακαλύπτω ψυχούλες, παρά συμβουλές, πώς να το κάνουμε...

8. Γίναμε όλοι μάρτυρες της τεράστιας έκρηξης των ελληνικών blogs τους τελευταίους μήνες. Ποια είναι η άποψή σου γι' αυτό; Όσοι περισσότεροι, τόσο το καλύτερο ή λίγοι και καλοί;

Φυσικά και όσο πιο πολλοί τόσο πιο καλά, ούτε λόγος!!! Χαίρομαι πάρα πολύ γι αυτό, αν και τώρα δεν προλαβαίνω να διαβάζω τόσα blogs όσα διάβαζα παλιότερα. Συνεχίζω πάντως να ανακαλύπτω όλο και κάποια νέα και αυτό είναι τρομερά ενδιαφέρον. Μου αρέσει να ταράζονται διαρκώς τα νερά, να υπάρχει κινητικότητα στο διαδίκτυο.

9. Μιας και είσαι και εσύ από τους παλαιούς blogger και έχεις δει την εξέλιξη της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, τι νομίζεις ότι μας επιφυλάσσει το μέλλον;

Ε, δεν είμαι και πολύ παλιά! Ενα χρόνο και κάτι ψιλά βρίσκομαι εδώ πέρα. Το μέλλον το βλέπω πάντοτε με αισιοδοξία, είναι θέμα χαρακτήρα και αυτό δεν αλλάζει. Η μπλογκόσφαιρα δεν παύει να με εκπλήσσει, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε -λίγες φορές, ευτυχώς!- δυσάρεστα. Οι ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη υποτάσσονται στους άγραφους κανόνες της επικοινωνίας, και αυτό είναι κάτι τι που όλοι επιθυμούν να κερδίσουν: την επικοινωνία, τη συμμετοχή. Ετσι, επειδή κανείς (γνώμη μου, ε) δεν θέλει την απομόνωση, πασχίζει να ισορροπεί ακόμα και με μικρές επικοινωνιακές παρεκκλίσεις. Το ευτύχημα είναι ότι ένα blog μπορεί να διατηρεί τη μοναδικότητα και τη μοναχικότητά(!!) του, παράλληλα με τη διαδικτύωσή του με όλες τις άλλες δικτυακές μονάδες ή κοινότητες. Αυτή νομίζω πως είναι και η δύναμή του: Η μοναδική έκφραση, η έκφραση της μοναδικής γνώμης.

10. Τέλος, έχεις κάποια μελλοντικά σχέδια όσον αφορά τον κόσμο της μπλογκόσφαιρας;

Οσον αφορά τον κόσμο της μπλογκόσφαιρας, δεν έχω σχέδια, δεν μπορώ να κάνω σχέδια, δεν είναι δυνατό (γνώμη μου) να κάνει κάποιος σχέδια. Τα πράγματα ρέουν διαρκώς τόσο γρήγορα, που σχεδόν δεν προλαβαίνω να τα παρακολουθήσω. Απλώς, ακολουθώ το ρεύμα!

__________________________
ΣΗΜ.1. Η συνέντευξη αυτή αναρτήθηκε την άνοιξη του 2007 στο μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό BloGR e-magazine, που εξέδιδε ο Jim-HELLAS για δυο χρόνια περίπου (20 τεύχη). Σήμερα, το περιοδικό έχει κλείσει.
ΣΗΜ.2. Το metablogging.gr το λειτουργεί κυρίως ο Χαρτοπόντικας (nikan) και μάλιστα πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα να ονειρευτώ. Κάπου κάπου προσθέτω μια... ελαφριά πινελιά!
ΣΗΜ.3. Η έκρηξη των ελληνικών μπλογκ τάραξε αρκετά τα νερά με τη διαμαρτυρία προς το κ. Πολύδωρα, έγινε τυφώνας μετά το θέμα με το "φακελλάκι" της αξέχαστης Αμαλίας και, με τη φωτιά στη Πάρνηθα, άστραψε και κόρωσε που λένε... Ολο και περισσότερος κόσμος συρρέει και όλο και πιο πολύ σημαντικό βρίσκουν αυτό τον τρόπο διαδραστικής επικοινωνίας οι χρήστες του διαδικτύου και όλο και περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν το διαδίκτυο.
ΣΗΜ.4. Σημαντική είναι επίσης η διαδραστικότητα -σαν ένα φαινόμενο ώσμωσης- μεταξύ μπλογκ και παραδοσιακών ΜΜΕ, κυρίως εφημερίδων, πράγμα που βρίσκω εξαιρετικά αισιόδοξο.

-->> αν δεν ανοίγει ο σύνδεσμος του Jim-HELLAS, διαλέξτε:
http://freehost.stuff.gr/jim_hellas/

Συνεχίζεται η καταστροφή της κληρονομιάς μας

Με τις άστοχες επεμβάσεις στα γεφύρια της περιοχής Ζαγορίου, στην Ηπειρο.

Για λεπτομέρειες απίστευτης θρασύτητας εκ μέρους των υπευθύνων του ΥΠΠΕ, κατεβάστε το αρχείο από το Ενημερωτικό Δελτίο του ΤΕΕ, σε μορφή .pdf

____________________
ΣΗΜ.1. αν δεν ανοίγει ο σύνδεσμος, διαλέξτε:
http://opac.tee.gr/cgi-bin-EL/egwcgi/250013/showfull.egw/2+0+10+full

ΣΗΜ.2. Αν το Υπουργειο Πολιτισμού καταστρέφει τα μνημεία αντί να τα συντηρεί, καλύτερα να αναλάβουν οι τοπικές Υπηρεσίες -γνώμη μου.
ΣΗΜ.3. Στην εικόνα φαίνεται καθαρά η κακοποίηση του γεφυριού. Μα, δεν ντρέπονται καθόλου; κ. Βουλγαράκη, εσείς δεν το βλέπετε το τσιμεντάρισμα;

Ro-Ou-Ling

Ro-Ou-Ling: η καθαρόαιμη κινέζα δημιουργός του Χάρι Πότερ που κρυβόταν τόσα χρόνια κάτω από αγγλικό διαβατήριο

λεπτομέρειες:
-->> Αμαϊμούδιστος Old Boy
-->> Ο Χάρι Πότερ συρρικνώνει την υδρόγειο

το "Κύμα" του Χοκουσάι σαν το κύμα της Προόδου...

Η ζωγραφιά του ιάπωνα ζωγράφου Χοκουσάι "το κύμα" μου θύμισε ακριβώς τη πορεία της Προόδου. Πόσο ανεμπόδιστη και καταλυτική είναι η τελική νίκη της: Το κύμα δεν γίνεται παρά να φτάσει στην ακτή, τίποτε δεν μπορεί να το νικήσει -νομοτελειακά.

____________________
ΣΗΜ. περισσότερα για το ζωγράφο εδώ:
Χοκουσάι, ένας ιάπωνας ζωγράφος που αγαπώ