Λαβυρινστάν (La vir in stan) ~ μια σοβαρή μελέτη

Η λέξη "vir" σημαίνει άνδρας στα λατινικά, αλλά και στην τουρκική γλώσσα υπάρχει η λέξη "μπίρ" («έλα ορέ μπίρο'μ» ή/και «μπιρ παρά»). Επίσης, υπάρχει και η γαλλική λέξη "bureau" που σημαίνει "γραφείο" και ένας άνδρας συνηθέστατα βρίσκεται καθισμένος πίσω από ένα γραφείο, επειδή εκεί νιώθει περισσότερο ασφαλής. Η μπίρα επίσης θεωρείται κυρίως ανδρικόν ποτόν, εξ ού και "μπιροκοιλιά", ένα ακόμη ανδρικόν προνόμιον. Δεν υπάρχουν εισέτι γυναίκες με μπιροκοιλιάν. Συμπτωματικόν;

Το "La" είναι άρθρο θηλυκό στη γαλλική γλώσσα (και στην ιταλική νομίζω), αλλά είναι και νότα μουσική. Το "in" σημαίνει "μέσα" στην αγγλική γλώσσα, αλλά έχει καταλήξει να σημαίνει και "μέσα στα πράγματα" στην εποχή μας, «είμαι in» λέμε και ψηλώνουμε 10 πόντους. Η λέξη "stan" μπορεί και να μην υπάρχει, αλλά μπορεί και να υπάρχει -δεν είμαι γλωσσολόγος για να ξέρω. Μπορώ όμως να συνθέσω μια ιστορία μετά από την ανάλυση που προηγήθηκε. Συμπτωματικόν;

Από τη σύνθεση των ανωτέρω λέξεων, προκύπτει η λέξη "λαβύρινθος", γνωστή ως ελληνική λέξη από αρχαιοτάτων χρόνων. Οθεν, συνάγεται ότι η λέξη "λαβύρινθος" γέννησε όλες τις προαναφερθείσες λέξεις, άρθρα, νότες, κλπ κλπ, άρα, τίποτε δεν αποκλείει να γεννήσει και άλλες τόσες. Δεδομένης της φύσεως και της μορφολογίας ενός λαβυρίνθου, μπορούμε να εικάσουμε ότι πιθανότατα -πιθανότατα λέμε, προσέξτε το αυτό- όλες οι λέξεις να προέκυψαν από αυτή τη μαγική λέξη, τη λέξη "λαβύρινθος" δηλαδή. Τον ισχυρισμό αυτό ενισχύει και η έτερη σημασία της λέξης "λαβύρινθος", η οποία αφορά περιοχήν του ωτός, του αφτιού μας ούτως ειπείν. Διότι, με το αφτί μας ακούμε τις λέξεις. Συμπτωματικόν;

Αν λάβουμε υπόψη και το ότι ο λαβύρινθος του αφτιού παίζει μεγάλο ρόλο στην αίσθηση της ισορροπίας, μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι όσο λιγότερες λέξεις γνωρίζουμε, τόσο ισχυρότερη είναι η ισορροπία μας, επειδή δεν υπερφορτώνεται ο λαβύρινθος. Αυτό διαπιστώνουμε να συμβαίνει και στους σκληρούς δίσκους των ηλεκτρονικών υπολογιστών, που, όταν υπερφορτώνονται κλατάρουν, καθώς και στους διαφόρους σέρβερς, οι οποίοι κρασσάρουν κατόπιν υπερφορτώσεως. Αλλωστε, και οι φορτισμένες ατμόσφαιρες δεν προμηνύουν τίποτε καλόν. Συμπτωματικόν;

Και τώρα που μάθατε για την υπερλέξη "λαβύρινθος", μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι, ανέφελοι, αναίμακτοι, ανασφάλιστοι, να κοιμάστε ακόμα και όρθιοι, μια και θα είστε απολύτως ισορροπημένοι! Συμπτωματικόν;

---------------------
ΣΗΜ.1. το ότι η λέξη "λαβΥρινθος" γράφεται με Υψιλον, είναι αμελητέον, διότι κάλλιστα θα μπορούσε να γράφεται και με Ιώτα. Αυτό, η ορθογραφία της λέξης αυτής δηλαδή, είναι κάτι τι συμπτωματικόν -πράγματι. Εκτός και αν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, πριν απο 40.000 χρόνια προφέρανε το Υ με κλειστά χείλη, όπως το σύγχρονο γαλλικό "u" (φτου κακά!) στη λέξη "bureau".

ΣΗΜ.2. Το ότι το γράμμα Υ προσομοιάζει με αντεστραμμένο Λ, θα εξεταστεί σε επόμενη σοβαρή μελέτη, μην είστε ανυπόμονοι.

ΣΗΜ.3. Δεν επιτρέπω σχόλια επειδή υπάρχει πιθανότητα να εκληφθεί ως σάτιρα η παρούσα σοβαρότατη μελέτη συνομωσιολογίας.

13 σημεία και τέρατα !

Σήμερα, Παρασκευή και 13 του μήνα, ανεβάζω 13 αποκαλυπτικά πράγματα:


πρώτο
δεύτερο
τρίτο
τέταρτο
πέμπτο
έκτο
έβδομο
όγδοο
ένατο
δέκατο
ενδέκατο
δωδέκατο
δέκατο τρίτο

Το ένα καλύτερο και αποκαλυπτικότερο απ' το άλλο! Ο γενικός σχολιασμός βρίσκεται στο blog του/των funEL

blogging και BLOGGING και πάλι blogging και ξανά BLOGGING

Τα θέματα που απασχολούν αυτές τις μέρες τη μπλογκόσφαιρα είναι περισσότερο ενδοσκοπικά, όπως π.χ. το θέμα περί του κώδικα δεοντολογίας για blogs, το οποίο πραγματεύτηκαν μπόλικοι bloggers, μεταξύ αυτών και ο vrypan, που απαντά στο ερώτημα του τίτλου του άρθρου του με ένα OXI, με το οποίο συμφωνώ. To post του Παναγιώτη οδηγεί σε αρκετά από τα ιστολόγια που ασχολήθηκαν με το θέμα.

Αλλο ένα θέμα είναι ψευτο-ακτιβιστικό (γνώμη μου, ε) και καλεί με ΣΠΑΜ να ταχτούμε εναντίον του ισλαμικού νόμου περί της σαρία. Ο ανέστης αναπτύσσει στο post του, αλλά και σε σχόλια όπου παραπέμπει, συλλογισμούς με τους οποίους συμφωνώ. Γενικά, η επίσκεψη στο blog του ανέστη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα. Εκτός από κοινωνικά θέματα, παρουσιάζει και τα ενδιαφέροντα ταξίδια του στην Κίνα και στο Περού.

Ταξίδια παρουσιάζει με τρόπο γλαφυρό και ο niath στο Collecting images around the globe, ενώ στο πιο προσωπικό του χώρο, το downtown brainstorming, ανακάλυψα και απόλαυσα μια ευαίσθητη ποιητική γραφή. Ενδεικτικά, το ο αθηναιος βλεπει τις ειδησεις των 8 και το στον τοπο τουτο.

Η Υπόθεση Blogme.gr ψιλοσυντηρείται σε αρκετούς χώρους, στο χώρο του/των funEL έχουν παρεισφρύσει διάφορα τρολλοειδή εκτός κλίματος, προσπαθώντας να εκτρέψουν το χιουμοριστικά αποκαλυπτικό κλίμα προς σκοτεινότερα μονοπάτια και, μέσα σε όλα, έριξα μια ματιά και στο Σύνταγμά μας! Συγκεκριμένα, στο Αρθρο 3 - (Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας), όπου έτριβα τα μάτια μου με αυτά που διάβαζα. Ισως να νόμιζα ίσαμε τώρα ότι ζω σε άλλο τόπο και προσγειώθηκα απότομα!

..και σου λέει ότι "δεν συγχωρείται άγνοια του Συντάγματος"..
(δηλώνω άγνοια λοιπόν και τιμωρείστε με)

κάπως έτσι γίνονται οι πόλεμοι

Α: - Πιστεύω στη Χιονάτη και στους εφτά νάνους!
Β: - Εγώ πιστεύω στα τρία γουρουνάκια!
Α: - Κάνεις λάθος! η δική μου πίστη είναι η σωστή.
Β: - Εσύ κάνεις λάθος! στα τρία γουρουνάκια πρέπει να πιστέψεις!
Α: - Μα τι λες τώρα; είναι δυνατόν τα τρία γουρουνάκια να αντιπροσωπεύουν την αλήθεια;
Β: - Σιγά μη την αντιπροσωπεύει η Χιονάτη με τους νάνους της! πφφφ
Α: - Πρόσεξε πώς μιλάς για τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους!
Β: - Κι εσύ μη μου θίγεις τα τρία γουρουνάκια!
Α: - Σου θίξαμε τα τρία γουρουνάκια σου μωρό μου;
Β: - Ποιον είπες μωρό ρε μαλάκα;
Α: - Εσένα μπέμπη!
Β: - Χρμφφφ... μπέμπη, ε; Τώρα θα σου δείξω εγώ! Φάτη!
Α: - Ποιον βαράς ρε μόμολο; Να και μια από μένα!
Β: - Θα σε βάλω κάτω να σε γαμήσω ρε!
Α: - Ποιος; Εσύ; Ας γελάσω... χαχαχα!
Β: - Γελάς, ε; Γέλα, αλλά θα σου βγει ξυνό το γέλιο.
Α: - Γελάω ρε! Γελάω με τις ασυναρτησίες σου.
Β: - Θα γελάσω κι εγώ, αφού πρώτα σου φάω το καρύδι! χρμφφφ...
Α: - ΑΟΥΟΥΟΥ!!! Βοήθεια! με σκοτώνει!
Β: - Χαχαχα! βοήθεια, ε; Φωνάζει τη μαμά του ο μπέμπης;
Α: - Τώρα με λες εσύ μπέμπη, ετσι;
Β: - Ετσι και χειρότερα, αφού είσαι μωρό.
Α: - Μωρό να πεις τη μάνα σου!
Β: - Πιάνεις τη μάνα μου στο στόμα σου ηλίθιε;
Α: - Και τη γιαγιά σου θα πιάσω άμα γουστάρω!
Β: - Ακου τι λέει ο βλάχος! Θα σε λιανίσω, με τα κρεμμυδάκια θα σε κάνω!
Α: - Κι εγώ θα το πω στο θείο μου τον αστυνόμο να μάθεις.
Β: - Μπα; Εχουμε και θείο αστυνόμο; Εμένα ο θείος μου είναι βουλευτής!
Α: - Σιγά μην είναι και υπουργός!
Β: - Μπορεί και να γίνει, πού ξέρεις;
Α: - Λαμόγιο είναι και δεν ξαναβγαίνει, μη ψήνεσαι.
Β: - Αμ θα βγει...
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Θα σε φάω ρεεεεε!!!!
Β: - Φάε με αν μπορείς!
Α: - ΧΧΧΡΡΡΡΜΜΜΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ (βγάζει σουγιά)
Β: - Το χοντραίνεις το πράγμα... (βγάζει πιστόλι)
Α: - Και πού 'σαι ακόμα... (βγάζει χειροβομβίδα)
Β: - Δεν είδες τίποτα... (βγάζει εκρηκτικά)

Μ Π Α Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ

Μ Π Ο Υ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ

Post 100 ~ το τέλος των ιδεολογιών και η αρχή των ατομικών Αρχών

Η πρώτη εκατοντάδα των posts είναι γεγονός και εορτάζεται με πανηγυρικό τρόπο, με την κατάθεση σκέψεων περί της έναρξης μιας εποχής όπου η σημασία της ατομικότητας λαβαίνει δεσπόζουσα θέση στο παγκόσμιο περιβάλλον της ανθρωπότητας.

Η μοναδικότητα του ανθρώπου αναδεικνύεται ως αξία σημαντικότερη εκείνης της ομαδικότητας, η οποία μπορεί να προκύπτει ανά πάσα στιγμή, αναλόγως της στιγμιαίας ταύτισης μερικών -πολλών ή λιγότερων- μοναδικών εκφράσεων.

Η ανθρώπινη σκέψη ελευθερώνεται από τα δεσμά κοινωνικών ομάδων, από εξουσιαστές και αντιεξουσιαστές, από συλλόγους στατικούς, από ιδεολογίες και ιδεολογήματα. Εχει πλέον δικαίωμα να διαλέγει κάθε φορά αυτό που την εκφράζει πληρέστερα, έχει τη δυνατότητα να εκφραστεί με τον τρόπο που επιθυμεί, χωρίς να ενδιαφέρεται αν και πόσο θα εισακουστεί, και το αν θα ηγηθεί ή θα πατώσει είναι επίσης κάτι τι στιγμιαίο.

Η ανθρώπινη σκέψη, ως συνονθύλευμα παλαιότερα διατυπωμένων σκέψεων ή ως αχταρμάς ιδεολογημάτων, αναλαμβάνει ρόλο αρχειοθέτη για τον εαυτό της και δημιουργεί το δικό της ατομικό τρόπο έκφρασης και συμπεριφοράς, βασισμένο πλέον όχι τόσο σε ιδεολογικό υπόβαθρο όσο στις βασικές Αξίες του Ανθρώπου.

Ενα βήμα προς την εξαφάνιση των αντιφάσεων είναι η εξέλιξη αυτή, όπου δεν απαιτείται "στέγαση" από ιδεολογίες ή/και κομματικούς μηχανισμούς, κλπ κλπ, σε Αρχές όπως η Δικαιοσύνη, η Αγάπη, το Ηθος, η Καλοσύνη, η Αλληλλεγγύη, ο Ανθρωπισμός, η Ισότητα, η Αδελφότητα, η Ελευθερία (οι τρεις τελευταίες εκκρεμούν από τη Γαλλική Επανάσταση) και άλλες ανθρωπιστικές Αξίες, οι οποίες ωφελούν το είδος μας.

η φίλη μου η Χαριτίνη ξαναχτυπά

Χτες το βράδυ, πέρασε η Χαριτίνη να αποχαιρετήσει τα παιδιά που ετοιμαζόντουσαν να φύγουν προς τους τόπους διαμονής τους. Είχε φέρει και δωράκια: βιβλιαράκια χριστιανικά από το μπαζάρ της ενορίας μας.

Οταν τα παιδιά ήταν μικρά και της Χαριτίνης οι σκέψεις δεν είχαν ξεφύγει ακόμα προς άγνωστη κατεύθυνση, κάθε της επίσκεψη στο σπίτι μας ήταν πηγή χαράς. Τώρα όμως, τα τελευταία 2-3 χρόνια για την ακρίβεια, ανατριχιάζουμε στην ιδέα και μόνο να μας επισκεφτεί. Οχι για τίποτε άλλο, αλλά για τη λογοδιάρροια που αναπτύσσει επιθυμώντας διακαώς να μας φέρει οικογενειακώς στον "ίσιο δρόμο".

Τα παιδιά τη γλίτωσαν -ετοίμαζαν βαλίτσες- και τη νύφη την πλήρωσε η αφεντιά μου. Ολο το σκηνικό στήθηκε στην εξώπορτα, μεταξύ ασσανσέρ και σκάλας, όπου μου διηγήθηκε έντρομη και με ψιθυριστή φωνή τί ετοιμάζουν οι εχθροί του γένους των ελλήνων:

«Καληνύχτα Χαριτινάκι μου, Χριστός Ανέστη», της είπα σεβόμενη τις πεποιθήσεις της κι εκείνη δεν άργησε να αδράξει την ευκαιρία. Φτου! να μην έσωνα να ευχηθώ.

«Αληθώς ο Κύριος», απάντησε η Χαριτίνη και ετοιμάστηκε να κατέβει από τις σκάλες αλλά το ξανασκέφτηκε και «άκου να σου πω», συνέχισε με συνωμοτικό ύφος, «έχεις μιλήσει στα παιδιά για τους κινδύνους που διατρέχουν;»

«Ποιούς κινδύνους ακριβώς; Είναι κοτζάμ άντρες, δεν είναι πλέον παιδιά πάνω από τα είκοσι!»

«Είναι η ηλικία που κινδυνεύουν πολύ, πρόσεχέ τα, όλοι συνωμοτούν εναντίον μας, έχεις ακούσει για σαϊεντολόγους, θα μας πάρουν τη θρησκεία μας, τη γλώσσα μας, τα ιερά και τα όσιά μας» είπε με μιαν ανάσα κοιτάζοντάς με με δακρυσμένα μάτια.

Τα δικά μου μάτια, δυστυχώς, θέλουν πολύ όχι μόνο να δακρύσουν αλλά να πλημμυρίσουν στα δάκρια και δεν το καταφέρνουν, έτσι, ζήλεψα προς στιγμή την ευκολία που έχουν τα μάτια της φίλης μου να υγραίνονται για ψύλλου πήδημα, και «διάβασες το βιβλίο που σου χάρισα;» τη ρώτησα.

«Ποιο; αυτό για τον αρχιεπίσκοπό μας; το διαβάζω»

«Ναι, πώς σου φαίνεται;»

«Εεεε... είναι πολύ εμπαθής ο συγγραφέας...»

«Ασε τους χαρακτηρισμούς και τα σχόλια του συγγραφέα, τα γεγονότα, αυτά που έκανε ο Χριστόδουλος, ψέμματα είναι; Ολα τα στοιχεία τα είδες;»

«Τα είδα... αλλά, να σου πω ένα μυστικό.. όλα αυτά χρειάζονται γιατί η εκκλησία μας βάλλεται από παντού.. από αμερικάνους, από σαϊεντολόγους, από σατανιστές, εδώ θέλουν να φέρουν τα πάνω κάτω οι δωδεκαθεϊστές.. δεν είδες τι έγινε με την Ακρόπολη... θα μας φέρουν το μεσαίωνα με τη παγκοσμιοποίηση...» ανακάτευε τουρλού τουρλού διάφορες λέξεις μιλώντας ακατάσχετα.

«Δεν πιστεύω λέξη! ποιος σου τα λέει αυτά βρε παιδί μου;» της απάντησα μήπως τη συνεφέρω.

«Ο πνευματικός μου! είναι πολύ ενημερωμένος, διαβάζει τα πάντα, μπαίνει και στο ιντερνέτ και βλέπει τι γίνεται...»

«Ε, τόσο καιρό δε σου έχω πει να έρθεις μια μέρα να δεις κι εσύ; κι άμα δεν θέλεις ίντερνετ, πάρε έναν υπολογιστή επιτέλους να γράφεις!»

«Απαπαπαπαπα! κι εσύ, να μη μπαίνεις εκεί πέρα! χαλάς το πνεύμα σου με όσα γράφονται και κυκλοφορούν» με κοίταξε έντρομη αυτή τη φορά, και κατάλαβα ότι δεν χωράει συζήτηση, η φίλη μου είναι χαμένη για χαμένη.

----------------
ΣΗΜ. Η ιστορία είναι αληθινή, μόνο που η φίλη μου έχει άλλο όνομα.

περίπατος στον ιστοχώρο

Την όρεξη για περίπατο τη βρήκα -πού αλλού;- στο Δρόμο! Πώς βρέθηκα εκεί πέρα, ούτε που θυμάμαι... πέρασαν και δυο μέρες περίπου. Ξεκίνησα λοιπόν από το ποστ του dimosd με τίτλο το δίκτυο κάνει οικείο ο,τι βόλευε νάναι ονειρικό (ο τίτλος είναι.. τα μισά λεφτά!) και συνέχισα την πορεία μου για νέα μέρη.

Κατόπιν, έπεσα (μέσω buzz) στο ποστ του BIG CITY LIFE με τίτλο Ο κύκλος των χαμένων μαθητών και τον ευχαριστώ για την ενδιαφέρουσα συνέχεια του περιπάτου.

Ακολουθώντας τα ίχνη, βρήκα στο μαθητικό περιοδικό Scooligans ένα Μάθημα λογοκρισίας και κατόπιν, πήγα στο YouTube και είδα το λογοκριμένο βιντεάκι O kyklos twn xamenwn mathitwn. Υποθέτω ότι αν είχαν φτιάξει τα παιδιά ένα "προσκυνητικό" βίντεο, θα ήταν "μέσα" στα πράγματα. Χαίρομαι (και τα συγχαίρω) που αρνήθηκαν να υποκύψουν στην υποκρισία -διαιωνίζοντάς τη.

Ο περίπατος ολοκληρώθηκε με το απλό και εύκολα κατανοητό κείμενο του Νίκου Γράψα με τίτλο Συγνώμη για το μάθημα, όπου αναφέρονται πράγματα απλά, πράγματα που γνωρίζουμε από γεννησιμιού μας, πράγματα που ζούμε καθημερινά, πράγματα με τα οποία συνδιαλεγόμαστε διαρκώς. Το γιατί θέλουμε να τα αγνοούμε -και να τους εναντιωνόμαστε κιόλας!-, είναι αλλουνού παπά βαγγέλιο, που λέει κι η παροιμία.

Πασχαλινές ευχές από ένα τούρκο συνάδελφο

Ελαβα αυτό το e-mail και πολύ θα ήθελα να ευχηθώ με τη σειρά μου ΚΑΛΟ ΡΑΜΑΖΑΝΙ στον συνάδελφο, αλλά δεν γνωρίζω την ακριβή ημερομηνία. Θα φροντίσω να τη μάθω όμως ώστε να ευχηθώ εγκαίρως.


ISTANBUL-TURKIYE 08.04.2007


KALO PASXA XRONIA
                    ME TIMI
MEHMET ALI EREN
POLITIKOS MIXANIKOS

WEB SITE: www.erenexport.com


Επισκέφτηκα τη σελίδα του και είδα ότι εμπορεύεται διάφορα πράγματα: είδη υγιεινής, κουφώματα, έπιπλα και υαλότουβλα. Εμένα μου αρέσουν τα χρωματιστά υαλότουβλα. Αν και προτιμώ το κόκκινο χρώμα!:-))

Κουράγιο φίλοι, καλή δύναμη!

Τι να γράψω για τη Νίνα μας άλλο από ΚΟΥΡΑΓΙΟ και καλή δύναμη..? Ισως δεν ξέρει τί ακριβώς της οφείλω, το γνωρίζω όμως πολύ καλά και την ευχαριστώ πολύ πολύ! Διασκεδάζω τόσο πολύ με όσα γράφει -ζηλεύω κιόλας κάπου κάπου! (με την καλή έννοια, ε)
Περαστικά καλό μου, περαστικά κι αγύριστα τα δύσκολα.

Τι να γράψω για τον Ovi και τη πριγκηπέσσα του; Να κάνει ΚΟΥΡΑΓΙΟ για όλους και το θηρίο θα νικηθεί. Εμαθα πολλά από τα posts του και θέλω να μάθω κι άλλα. Περαστικά Ovi, περαστικά κι αγύριστα τα δύσκολα.




--->> ήθελα να γράψω κάτι δικά μου, αλλά τώρα τα βρίσκω αμελητέα...

ΝΗΣΤΕίΑ και ΕΝΟΧή ~ η ΗΔΟΝή της ΑΜΑΡΤίΑΣ

Αμαρτία (ή αμάρτημα) θα πει λάθος στα ελληνικά. Η ηδονή της αμαρτίας ξεκινά από την άρνηση μιας απαγόρευσης. Η νηστεία είναι μια απαγόρευση υπαγορευμένη από τους ταγούς και το τυπικόν της θρησκείας, οπότε, άμα αρτυθείς, πας γραμμή στη Κόλαση. Αρα, το να αρνηθείς την υποταγή σου στον επιβεβλημένο αυτό νόμο, να αμαρτήσεις δλδ, σε κάνει για λίγο ήρωα. Ποιος είσαι βρε μάγκα μου, εσύ που τολμάς να αρνηθείς τον Παράδεισο για μια μπριζολίτσα, ένα σουβλάκι, ένα λουκάνικο; Και είναι τόσο νόστιμα τα κοψίδια όταν είναι απαγορευμένα, τα άτιμα!

Η ενοχή λοιπόν ξεκινά από τη μικρή ηλικία, βιδώνεται μέσα μας. Υποθέτω ότι κάτι παρόμοιο θα νοιώθουν και οι μουσουλμάνοι όταν πιούν κρασί. Το να φάνε κάτι τι κατά τη διάρκεια της μέρας όσο έχουν Ραμαζάνι, δεν το πιστεύω. Μόνο τη μέρα νηστεύουν και όταν πέσει ο ήλιος ξεκοιλιάζονται. Ετσι μάλιστα! Ισως ίσως η αμαρτία να τρώνε χοιρινό να είναι σχετική με τη δική μας παρασπονδία.. λέω τώρα...

ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

Η Μεγάλη Βδομάδα κρύβει πάντα ένα μυστήριο για μένα. Από μικρή, έψαχνα να βρω πίσω από τα λόγια, τα βλέμματα και τις πράξεις των "μεγάλων" τί ακριβώς συνέβαινε αυτές τις μέρες. Το ραδιόφωνο έβαζε κλασσική μουσική απ' το πρωΐ ως το βράδυ, με κάποια διαλλείμματα για να αναμεταδώσει τροπάρια, όπως π.χ. τη Μεγάλη Τρίτη, αργά το απόγευμα, ακούγαμε το Τροπάριο της Κασσιανής με τη γιαγιά μου τη κοντέσσα. Η γιαγιά μου άκουγε, εμένα με έπαιρνε ο ύπνος.

Η γιαγιά μου είχε αδυναμία και στην ιστορία με τις δέκα παρθένες που περίμεναν το Νυμφίο τη Μεγάλη Δευτέρα. Δεν γνώριζα τη σημασία της λέξης "παρθένα" και φανταζόμουν κάτι χαζοχαρούμενες κοπελίτσες ντυμένες νύφες να περιμένουν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να περιμένουν Εναν τόσες πολλές κοπέλες! Καλά κάναν και κοιμηθήκαν στο τέλος τέλος!

Τη Μεγάλη Τετάρτη, με έστελνε η μάνα μου να πάρω Ευχέλαιο από τη κοντινή μας εκκλησία. Εβαζε ένα μπαμπακάκι σε ένα άλλο μεγαλύτερο κομμάτι μπαμπάκι και τα τύλιγε και τα δυο σε ένα κομμάτι άσπρο χαρτί -δεν υπήρχε ακόμα το νάϋλον τότε- τα έπαιρνα και πήγαινα και έβαζε ο παπάς λίγο λαδάκι στο μικρό κομμάτι του μπαμπακιού, έκανα το σταυρό μου κι έτρεχα πίσω στο σπίτι.

Μια χρονιά που βρέθηκα στο χωριό Μεγάλη Πέμπτη, επέμενα να πάω με τη γιαγιά μου τη χωριάτισσα στην εκκλησία ν' ακούσω τα δώδεκα Ευαγγέλια. Πήγαμε, αλλά κουράστηκα να στέκομαι όρθια και, γύρω στα μεσάνυχτα, με έστειλε σπίτι με τον παπού μου, που νύσταζε κι αυτός.

Τη Μεγάλη Παρασκευή, πηγαίναμε συνήθως με τ' αδέρφια και τα ξαδέρφια μου στον Επιτάφιο του Α' Νεκροταφείου, μια συνήθεια που κράτησε πολλά χρόνια. Μου άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα εκεί πέρα, κοντά στους τάφους των προγόνων, είχε φαναράκια και μουσική που με συγκλόνιζε. Μετά, όταν τελείωνε αυτός ο Επιτάφιος, που βγαίνει νωρίτερα απ' όλους τους άλλους, τρέχαμε να προλάβουμε όσο περισσότερους Επιτάφιους γινόταν. Στο τέλος, ξεθεωμένοι από τα τρεχαλητά, καταλήγαμε σε ένα ταβερνείο πίσω από το Ιππκράτειο νοσοκομείο (υπάρχει άραγε ακόμα?) όπου δίναμε τέλος στη νηστεία τόσων ημερών, αμαρτάνοντας με μεγάλη ευχαρίστηση!

Το Μεγάλο Σάββατο, το πρωΐ πηγαίναμε με τον πατέρα μου στο Μαρκόπουλο, όπου ψωνίζαμε το αρνί και δυο σηκωταριές για κοκορέτσι. Μετά, στο σπίτι, ετοιμάζαμε τα ψητά για την άλλη μέρα, του Πάσχα. Η μάνα έφτιαχνε τη μαγειρίτσα κι εμείς οι υπόλοιποι πηγαίναμε στην Ανάσταση λίγα λεπτά πριν το "Χριστός Ανέστη", παίρναμε το Αγιο Φως στις λαμπάδες μας και επιστρέφαμε προσέχοντας να μη σβήσει. Ο πατέρας έκανε ένα σταυρό με τη καπνιά της λαμπάδας στο πρέκι της εξώπορτας και μπαίναμε στο σπίτι.

Μια χρονιά, στα εφτά μου, είχα βρεθεί στο χωριό. Εκεί είδα τον παπού μου τον κτηνοτρόφο να σφάζει το αρνάκι που ήταν ετοιμασμένο για το Πάσχα από τη γέννησή του. Το προσέχαν όλοι αυτό το αρνάκι, το χάϊδευαν, το τάϊζαν καλά, το έλουζαν να είναι καθαρό και ασπροφουφουλιασμένο το κάτασπρο μαλλί του. Ηξερα ότι αυτό το αρνάκι θα σουβλιζόταν, αλλά δεν είχα ξαναδεί σφάξιμο, οπότε επέμενα να δω και ο πατέρας μου το επέτρεψε, είχε δει άλλωστε τόσα πολλά σφαξίματα στη ζωή του.

Ο παπούς μου λοιπόν, ξάπλωσε κάτω το αρνάκι, το πάτησε να μη κουνιέται κι έβαλε το σουγιά του στο λαιμό του και το αρνάκι ξεψύχησε αμέσως. Το σήκωσε και το κρέμασε ανάποδα σε ένα δέντρο, άνοιξε μια μικρή τρύπα στο δέρμα ενός από τα πίσω πόδια, έβαλε εκεί το στόμα του και, φυσώντας δυνατά, φούσκωσε το τομάρι του αρνιού και ξεκόλλησε από τη σάρκα. Τότε, με το θαυματουργό σουγιά του, έκοψε κατακόρυφα το δέρμα από το λαιμό ίσαμε κάτω στην περιοχή της κοιλιάς, και, σιγά σιγά και μαστορικά, ξεκόλλησε την προβιά. Κατόπιν, έβγαλε τα εντόσθια. Το αρνάκι έμεινε γυμνό από το μαλλιαρό παλτουδάκι του και άδειο από τα εντόσθιά του, έτοιμο να αλατοπιπερωθεί και να σουβλιστεί.

Η προβιά, αφού καθαρίστηκε καλά και αφού έμεινε αρκετές μέρες στον ήλιο, χρησιμοποιήθηκε για να ζεσταίνει τα ποδαράκια μου το χειμώνα, να τ' ακουμπώ πάνω της όταν καθόμουν στη καρέκλα και μελετούσα για το σχολείο. Είχαμε αρκετές προβιές στο σπίτι, που φτάναν για να ζεσταίνουν τα πόδια ολλωνών, η μάνα μου όμως δεν τις άντεχε και μόλις έπαιρνε να ζεσταίνει ο καιρός τις εξαφάνιζε.

ένας Επιτάφιος της Λογικής

Η Μεγάλη Εβδομάδα σημαδεύτηκε με το παγκόσμιο γεγονός του Θαύματος της τελευταίας εκπομπής (που ποτέ δεν είναι τελευταία) και του Θαύματος του τελευταίου, μοναδικού και ανεπανάληπτου παγκοσμίως σαβουροπακέτου περί του Άρη (που ποτέ δεν εξαντλείται). Πόλεις, νεκροκεφαλές, φαραώ, Πόρτο Καρράς, Μυκηναϊκές ακροπόλεις, ο Θεός Άρης και ο Σιντάλκας Απόλλων... Το σημαντικότερο έργο του Προφήτη (κάθε σαβουροπακέτο είναι και το σημαντικότερο έργο του τηλεπροφήτη, εννοείται)

Πρόκειται πραγματικά για έναν ακόμα ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
(Μεγάλη Παρασκευή σήμερα... συμπτωματικόν?)

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ,
ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ

Η δύναμη της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ

Πόσο γραφικό θα βρίσκαμε τον Brian Haw..?

Εμείς οι έξυπνοι και προοδευτικοί έλληνες, τι έχουμε να επιδείξουμε; Ποια κίνηση; Εχουμε απεργούς πείνας, έχουμε διαδηλωτές, έχουμε.. απ' όλα έχουμε.. αλλά δεν έχουμε ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ που να ωρύεται: ΠΑΨΤΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ

Ο ακτιβιστής αυτός της ΕΙΡΗΝΗΣ διαδηλώνει έξω από το αγγλικό κοινοβούλιο εδώ και πολύ καιρό, πριν απαγορευτεί με νόμο αυτή η δράση. Εκτός από αυτόν, δεν μπορεί πλέον να διαδηλώσει κανείς εκεί πέρα. Αυτό πώς χαρακτηρίζεται; γραφικότητα ή νίκη;

και τώρα τι κάνω..?

Ο λόγος που μπήκα ενεργά στο διαδίκτυο εξέλιπε πριν λίγες μέρες. Βρίσκομαι κάπου εδώ, στα περίχωρα, σχεδόν 14 χρόνια. Λόγω δουλειάς, ξέρετε, ηλεκτρονική αλληλογραφία, ανταλλαγή επαγγελματικών πληροφοριών, κλπ. Τα τελευταία όμως εφτά χρόνια, ασχολούμαι πολλές ώρες καθημερινώς με τον ψηφιακό κόσμο και τα όσα συμβαίνουν και σχολιάζονται σε αυτόν.

Μέσα σε αυτά τα εφτά χρόνια φαγούρας παρέα με τον υπολογιστή μου, συνέβησαν μερικά συγκλονιστικά πράγματα:
1) βάρυνα κατά 20 περίπου κιλά.
2) ξέχασα -σχεδόν- πώς είναι να βγαίνεις έξω από το σπίτι.
3) έκανα μεγάλη οικονομία στην αγορά ρούχων, δεδομένου ότι ένα σαλβάρι και μια μπλούζα αρκούν να σκεπάζουν ένα κορμί που κυκλοφορεί σε ακτίνα 100 μέτρων πέριξ της οικίας.
4) ο καθρέφτης μου συνεχίζει να με εκπλήσσει με το πρόσωπο που αντανακλά και που, οπωσδήποτε, δεν είναι το δικό μου.
5) αμφιβάλλω αν μου ανήκει το βλέμμα που με κοιτάζει μέσα από το γυαλί του.

Σκέφτομαι λοιπόν, τώρα που συμπλήρωσα την επταετία των παθών μου, να γυρίσω το φύλλο στην "Αυτοκτονιάδα" μου και να περιορίσω τη διαδικτυακή μου παρουσία:
1) θα ανοίγω το μέιλ μου μια φορά στο 24ωρο -το πολύ.
2) θα ταξιδεύω -πόσο μακριά ή κοντά, άνευ σημασίας.
3) θα ψωνίσω ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ, κλπ.
4) θα πάψω να πολυδιαβάζω και να πολυζωγραφίζω και να πολυγράφω.
5) θα (ξανα)μάθω να παίρνω βαθειές ανάσες.

Διαπιστώνω ότι έχω χάσει πολλά πράγματα από τη καθημερινότητα που μαστίζει τους συμπολίτες μου, όπως π.χ. ότι ο Σάκης Μας έχει πάει πια στην όγδοη θέση του ΤΟΡ των καλλιτεχνών και ότι ο κ. Πλέσσας χαίρεται χωρίς μασέλα μια και γράφει ενθουσιωδώς για τα... ΟΥΛΑ! ΟΥΛΑ! ΟΥΛΑ! του. Λεπτομέρειες στο MAD

Πρόσθετες προτάσεις, δεκτές!

--------------------------------
ΣΗΜ. ακόμα ένα βαρετό ποστ και συγγνώμη κυρία Αμάντα μας, ΜΗ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!

στα Κομμάτια: Σήμερα έζησα μια αλλιώτικη βραδιά.

Ναι, πήγα επιτέλους στη παράσταση της θεατρικής ομάδας «Playback Ψ» όπου είχα αναφερθεί σε προηγούμενο post. Η εμπειρία ήταν κάτι τι το μοναδικό. Τόσο ως σύλληψη, όσο και ως εκτέλεση. Σκηνοθέτης, ηθοποιοί, θεατές, συνδημιουργούσαν το έργο. Ο,τι και να γράψω δεν θα μπορέσει να αποδώσει με ακρίβεια αυτό που έζησα. Μακάρι να βλέπαν και να συμμετείχαν όλοι σε αυτό το εκπληκτικό δρώμενο!

Αύριο το βράδυ είναι η τελευταία παράσταση στο χώρο Booze Cooperativa, Κολοκοτρώνη 57. Μετά τη Κυριακή του Θωμά θα δοθούν 3 ακόμα παραστάσεις στο "Τσάι στη Σαχάρα", στα Ιλίσια. Θα ενημερώσω σχετικά, μόλις μάθω λεπτομέρειες.

Προτείνω στη βόρεια μπλογκερία να επιληφθεί του θέματος. Γιατί να στερηθούν οι βόρειοι αυτό το μικρό θαύμα; Δεν έχουν και αυτοί ψυχή; Μια μικρή αιθουσίτσα χρειάζεται μονάχα...

Azureus: το γαλάζιο βατραχάκι !

Μια ελπιδοφόρα καινοτομία στο χώρο της ανταλλαγής εικόνων και ήχων. Ψάξτε το!




Azureus ~ Java BitTorrent Client
Azureus Torrent Typhoon

Yπάρχουν πολλοί τόποι όπου χρησιμοποιείται. Ψάξτε το!

.

απλωμένα μυαλά

ασύμβατα μυαλά
αβάδιστα μυαλά
απροσπέλαστα μυαλά
απαρηγόρητα μυαλά

και...

κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα
κά κά κά
γκελ γκελ γκελ
ααααααααααααααααααααααααααααααααααααα

- πού είναι τα μυαλά;

- στα κάγκελα!

- τι χρώμα έχουν;

- τα μυαλά ή τα κάγκελα;

- τα κάγκελα φυσικά

η παιδική μου φίλη Χαριτίνη

Γνωριζόμαστε από τα 13 μας και εξακολουθούμε να γνωριζόμαστε. Να μαθαίνουμε δηλαδή η μια την άλλη. Περισσότερο η αφεντιά μου, που γνώρισα τον τελευταίο καιρό μια Χαριτίνη που δεν υποπτευόμουν καν ότι υπήρχε μέσα στη Χαριτίνη, την οποία νόμιζα πως ήξερα καλά μετά από τόόόόσα πολλά χρόνια.

Με διδακτορικό, με πείρα στη δουλειά της, με κύρος, με σοβαρή ενασχόληση περί τα κοινωνικά, με κύκλο ευρύ, μια όμορφη, έξυπνη, σύγχρονη γυναίκα. Αυτή ήταν η Χαριτίνη που νόμιζα ότι γνωρίζω καλά, μέχρι που ένα απόγευμα μου τηλεφώνησε με αγωνία.

Μου ζήτησε να της γράψω μια εκπομπή για να μη τη χάσει. Την διαβεβαίωσα ότι δεν μου κάνει κόπο, ότι θα είμαι σπίτι και με χαρά μου θα την εξυπηρετούσα, δηλαδή, να βιντεοσκοπήσω την εκπομπή που ήθελε. Με ενημέρωσε για την ώρα και το κανάλι όπου θα παιζόταν και μου είπε ότι θα ερχόταν το βράδυ αργά να παραλάβει την κασέτα. Επρόκειτο για μια εκπομπή του κ. Δ. Λιακόπουλου.

Δεν είχα παρακολουθήσει ξανά εκπομπή του. Μερικές φορές που τύχαινε να τον πετύχω κάνοντας ζάππινγκ, άλλαζα γρήγορα κανάλι επειδή αποφεύγω τις τηλεπωλήσεις -εκτός από τα χαλιά της κυρίας Μιραράκη, που μου αρέσει να βλέπω κάπου κάπου πριν πάω για ύπνο.

Ετοίμασα το βίντεο, τοποθέτησα κασέτα δηλαδή, βρήκα και το κανάλι που μου είπε η φίλη μου και περίμενα την έναρξη της εκπομπής, δουλεύοντας στον υπολογιστή μου. Οταν ξεκίνησε, πάτησα πλέι και αποφάσισα να τη βλέπω παράλληλλα με την εγγραφή. Οσο προχωρούσε, τόσο ξαφνιαζόμουν και διερωτώμουν για ποιο λόγο να μου ζητήσει η φίλη μου να της γράψω αυτό τον τραγέλαφο που περνούσε μπροστά από τα μάτια μου!

Φαντάστηκα ότι ίσως να ήθελε την εκπομπή για να μελετήσει το φαινόμενο της σαβούρας που κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση ή κάτι τι παρόμοιο, μπορεί να μελετούσε κάτι τι σχετικό, ποιος ξέρει... Πάντως, το να είναι θαυμάστρια του κ. Λιακόπουλου, ούτε που πέρασε από το νου μου.

Η απορία μου λύθηκε όταν ήρθε να πάρει την κασέτα. Οχι μόνο θαυμάστρια, αλλά φανατική πελάτις του κυρίου αυτού και των βιβλιοπωλείων του ήταν. Επεσα από τα σύννεφα. Ακόμα περισσότερο βούλιαξα όταν με ενημέρωσε πως έχει αγοράσει ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ όλα του τα βιβλία. Τη στιγμή που, συνεχίζοντας την "ενημέρωσή" μου, περιέγραφε ζωηρά τη μελλοντική δόξα της Ελλάδας, τις προφητείες που επαληθεύονται, τις διεθνείς συνομωσίες εναντίον των απανταχού ελλήνων, τα φοβερά και τρομερά όπλα του κ. Πούτιν, κλπ κλπ, ένιωσα ότι αυτό το πλάσμα που στεκόταν μπροστά μου και μου μιλούσε δεν το γνώριζα καθόλου.

Οχι, δεν ήταν αυτή η φίλη μου η Χαριτίνη, όχι. Ηταν ένας άλλος άνθρωπος. «Τα πιστεύεις και τα λες και αλλού αυτά;» τη ρώτησα, για να πάρω την απάντηση «φυσικά, ευτυχώς αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε τα μάτια με τα βιβλία του!» Δεν προχώρησα παραπέρα, άφησα τα πράγματα να ακολουθήσουν τη πορεία τους, σκέφτηκα ότι κάποτε θα καταλάβει μόνη της η Χαριτίνη πόσο ανόητα ήταν όλα αυτά που αράδιαζε ο τηλεπλασιέ εκδότης και βιβλιοπώλης.

Εκτοτε, παρακολουθώ σποραδικά μερικές εκπομπές, γράφω κιόλας ορισμένες, κρατώ ένα μικρό αποδεικτικό αρχείο βλακείας ή παραλογισμού -όπως θέλει το εννοεί κανείς. Νιώθω πολιορκημένη από μια ακατανίκητη δύναμη, η οποία ωθεί στην απώλεια της λογικής σκέψης. «Η βλακεία είναι αήττητη» έγραφε η Σόφι_το_γιατροσόφι, στο παλιό φόρουμ του pathfinder και γελούσα από μέσα μου αδυνατώντας να το πιστέψω, φυσικά -τότε.

Σήμερα, δεν μπορώ πλέον να γελώ με παρόμοια θέματα. Σήμερα, που η βλακεία κραδαίνει απειλητικά τη ρομφαία της αποδόμησης του νου και της λογικής, ο μόνος τρόπος τον οποίο θεωρώ ικανό να με προστατέψει είναι η γελοιοποίηση του φαινομένου αυτού, το οποίο δυστυχώς διαχέεται στη κοινωνία μας όπως μια σταγόνα μέλι που έχει ξεφύγει από ένα μισόκλειστο καπάκι και πάνω της μαζεύονται σφήκες...

Πού είσαι Αριστοφάνη; Δώσε λίγη από τη δύναμη του πνεύματός σου!

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΣΦΗΚΕΣ

_____________
ΣΗΜ. το πιο τρομαχτικό είναι η αδιαφορία του Κράτους. Η Πολιτεία κοιμάται. Πόσες Χαριτίνες χρειάζεται να "ξεφύγουν" από τη πραγματικότητα ώστε να εφαρμοστούν οι Νόμοι και οι Διατάξεις; Το Ε.Σ.Ρ. υπάρχει "για τα μάτια" μονάχα;

πώς σχολίασα πρόσφατα την υπόθεση blogme.gr

1.

Για μένα -γνώμη μου- είναι πολύ σημαντική η υπεράσπιση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στο διαδίκτυο, με δεδομένη τη σύλληψη του Α. Τσιπρόπουλου και τη μήνυση εναντίον του λόγω της φιλοξενίας του μπλογκ του φανέλ. Είναι φανερό (γνώμη μου) ότι ο μηνυτής χτύπησε το σαμάρι αντί για το γάιδαρο, όπως λέει η παροιμία.
Οπότε, αν το κέρδισμα της υπόθεσης έρθει μέσω της ελεύθερης διακίνησης, κλπ κλπ, το κέρδος είναι διπλό.
Φυσικά, συμφωνώ και επαυξάνω στην προσπάθεια ενημέρωσης των δικαστηρίων. Ισως με ένα κείμενο σαφές, όπου να εξηγούνται αναλυτικά και με απλό τρόπο οι διάφοροι τεχνικοί όροι, πράγμα που μπορεί να γίνει σε ένα ποστ + σχόλια.

2.

Συμπλήρωμα: ένα κείμενο σε open-source project έχει την αδυναμία ότι εκεί έχει πρόσβαση και ο μηνυτής. Ας το λάβουν υπόψη οι νομικοι που εκφράστηκαν ήδη.

3.

Μέχρι στιγμής, αυτό που γνωρίζουμε (από την αναγγελία του κ. Τσιπρόπουλου) είναι η σύλληψή του και η ταλαιπωρία του. Για την “ταμπακέρα” δεν γνωρίζουμε τίποτε απολύτως. Η δικογραφία μας είναι εντελώς άγνωστη. Εστω, μερικά αποσπάσματα, ώστε να διαμορφώσουμε καλύτερα γνώμη.
Αυτό που παρατήρησα ως τώρα στα διάφορα σχόλια, είναι ότι καθένας μας (και’γώ μέσα) έχουμε διαμορφώσει στο μυαλό μας ένα σωρό διαφορετικές εικόνες περί του κατηγορητηρίου, οπότε, αντιδρούμε ανάλογα με αυτές τις εικόνες.
Για μένα, θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε κάτι τι περισσότερο.
Η αθώωση του κ. Τσιπρόπουλου, εφόσον εξηγηθεί επαρκώς στο δικαστήριο τι σημαίνουν οι τεχνικοί όροι, είναι δεδομένη και εύκολη υπόθεση.
Η επέκταση της Απόφασης όμως, προς ένα ορισμό περί Σάτιρας και Παρωδίας ως μορφής Τέχνης (κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ), που είναι το ευκταίο κατά τη γνώμη μου, δεν διαβλέπω να έρχεται αν περιοριστούμε στενά στην υπόθεση της φιλοξενίας ενός blog από ένα aggregator.

Ολοι γνωρίζουμε τι συνέβει και όλοι παίζουμε ρόλο τυφλών και κουφών.

4.

Εχουμε ξεχάσει ότι υπάρχει νομικός ανάμεσά μας ή μου φαίνεται; O E-Lawyer, στη διεύθυνση: http://elawyer.blogspot.com/ νομίζω ότι είναι πολύ χρήσιμος και δεν θα έχει αντίρρηση να βοηθήσει σχετικά. Μη πω ότι θα μπορούσε ίσως να αναλάβει και την υπόθεση αν του το ζητούσαν.
Ενας άνθρωπος ικανός χρειάζεται και γνώστης των τεχνικών όρων που χρησιμοποιούνται και του διαδικτύου γενικότερα. Μια ιδέα ρίχνω, που ίσως να διαφεύγει ως τώρα. Μια συμβουλή ειδικού νομίζω ότι είναι πολυ σημαντική, μη ξεστρατίσει το όλο πράγμα προς γραφικότητες, κλπ κλπ

Η υπόθεση είναι πιο σοβαρή από όσο πιθανόν φαίνεται.

5.

Αν δεν έχεις αντίρρηση Παναγιώτη, υποθέτω ότι μπορείς να τον καλέσεις ως αρωγό και αν έχει χρόνο και όρεξη να βοηθήσει.
Δηλώνω πάντως αλληλλέγγυα σε ό,τι αποφασιστεί.

----------------
ΣΗΜ. σχόλια που άφησα στο blog του vrypan εδώ και εδώ

ΑΠΕΣΥΡΘΗ Η ΜΗΝΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ BLOGME.GR

Επί του πιεστηρίου: Μόλις έμαθα από φίλο βοηθό εισαγγελέα, ότι η μήνυση την οποίαν είχεν υποβάλλει τον περασμένο Ιούνιο ο κ. Δ. Λιακόπουλος εναντίον του κ. Α. Τσιπρόπουλου, ιδιοκτήτου του aggregator blogme.gr, απεσύρθη οριστικώς. Λυπήθηκα βέβαια λιγάκι, επειδή δεν θα έχουμε την ευκαιρία να διαδηλώσουμε έξωθεν των Δικαστηρίων, αλλά έτσι είναι η ζωή... Ελπίζω να δοθεί μια νέα ευκαιρία στο απώτατο και πολύύύύ μακρινό μέλλον.

Οφ δη ρέκορντ πληροφορία: Η μήνυση απεσύρθη διότι ο κ. Δ. Λιακόπουλος συνηντήθη μετά της ομάδος bloggers, υπό την επωνυμίαν funEL, εις ένα τσιπουράδικον της περιοχής Ψυρρή, όπου ελύθησαν αι διάφοροι παρεξηγήσεις, αφού οι συνδαιτημόνες "έκαναν κεφάλι" με θεσσαλικά τσίπουρα, ένεκα που η Σπάρτη δεν φημίζεται δια το αντίστοιχον προϊόν.

Εμπιστευτικόν: Οι funEL χόρεψαν τη γνωστή "Γερακίνα" υπό τον ήχον της φωνής του άδοντος κ. Δ. Λιακόπουλου -εξόχως δυνατής και ΕΛληνικής φωνής.

update, ώρα 02:45: Νέα πληροφορία αναφέρει ότι η συνάντησις έγινε εις Σπάρτην.

update, ώρα 02:57: Πληροφορία αναφέρει ως τόπον συναντήσεως τα (Ε)Λαδάδικα της συμπρωτευούσης.

update, ώρα 03:15: Ετερη πληροφορία αναφέρει την περιοχήν του Δίου, ένεκα Μεγαλέξαντρου.

update, ώρα 03:45: Η τελευταία πληροφορία (και δεν ανεβάζω άλλη, αμάν, με ζάλισαν τα τηλεφωνήματα λέμε) αναφέρει ξένην τινα χώραν, αλλά ελέγχεται ως ανακριβής διότι αμφιβάλλω εάν όντως παρευρέθη ο κ. Δ. Λιακόπουλος, λόγω υποχρεώσεών του εις τον δίαυλον ΕΞΤΡΑ.